บทที่ 29 - ขั้นฝึกปราณระดับ 4

บทที่ 29 - ขั้นฝึกปราณระดับ 4

การประชุมครอบครัวจบลงอย่างรวดเร็ว

กู้ฉางเกอกับฉีรั่วนานนั่งเล่นของเล่นอยู่ข้างๆ ไม่ได้เข้าร่วมประชุมด้วย

สามทุ่ม หลังจากกล่อมฉีรั่วนานหลับแล้ว กู้ชิงซานก็ขึ้นมาหากู้ฉางเกอที่ชั้นสาม

ทั้งสองอ้างว่าจะสอนเลขให้กู้ฉางเกอ แล้วพากันมาที่ห้องกู้ฉางเกอที่ชั้นสอง

"ลูก ต่อไปต้องทำยังไง?" กู้ชิงซานถามเสียงเบา

กู้ฉางเกอบอก "อย่างแรก ซื้อเครื่องจักรผลิตยา ต้องกำชับให้ผู้ผลิตทำตามแบบที่เราออกแบบไว้เป๊ะๆ"

กู้ชิงซานหยิบสมุดโน้ตขึ้นมาจด

"อย่างที่สอง เรื่องช่องทางจำหน่าย จะรอให้ปากต่อปากก็พอได้แต่มันช้าไป พ่อลองถามฉีเจี้ยนกั๋วดูว่ามีเพื่อนในวงการกีฬาไหม โดยเฉพาะพวกกรีฑา ยาไขหยกอวลกลิ่นของเรามีจุดเด่นเรื่องเพิ่มสมรรถภาพร่างกาย ซึ่งการแข่งกรีฑามันวัดกันที่ร่างกายล้วนๆ นักกรีฑากินยาของเราจะเห็นผลที่สุด"

กู้ชิงซานจดเสร็จก็พูดว่า "พ่อมีเพื่อนสมัยเรียนทำงานฝ่ายพลาธิการอยู่ทีมกรีฑาจังหวัด เดี๋ยวลองถามเขาดูไหม?"

กู้ฉางเกอสั่งการ "ทำควบคู่กันไปเลยครับ"

กู้ชิงซานพยักหน้าจดต่อ

กู้ฉางเกอพูดต่อ "อย่างที่สาม คืออำนาจในบริษัท โดยเฉพาะฝ่ายบัญชีและฝ่ายบุคคล พ่อต้องกุมอำนาจไว้ให้มั่น อย่าให้โดนคนอื่นยึดอำนาจกลายเป็นหุ่นเชิด"

กู้ชิงซานจดเสร็จก็ยิ้ม "เป็นพนักงานดีๆ น่ะยาก แต่เป็นหัวหน้าที่ร้ายกาจน่ะง่ายจะตาย ก็แค่ยุให้ลูกน้องตีกันเองไม่ใช่รึไง?"

กู้ฉางเกอเสริม "ยังไงพ่อก็ดูให้ดี อย่าให้ใครมาโกงกำไรเราไปได้ ผมรอเป็นลูกเศรษฐีอยู่นะ"

กู้ชิงซานพยักหน้า แล้วก็นึกขึ้นได้ "เดี๋ยวนะ เราทำเพื่อรับมือวิกฤตสัตว์ประหลาดปี 2052 ไม่ใช่เหรอ? ไหงกลายเป็นคิดแต่เรื่องหาเงินล่ะ?"

กู้ฉางเกอเริ่มเลิ่กลั่ก เขาเองก็เกือบลืมพล็อตนี้ไปแล้ว รีบแถแก้ตัว "มันก็ไม่ขัดแย้งกันนี่นา อีกอย่าง ตอนนี้ผมเพิ่ง 6 ขวบ จะให้รีบไปไหน ขอเสพสุขก่อนไม่ได้เหรอ?"

กู้ชิงซานพยักหน้า ลูบหัวลูกชาย "นั่นสินะ ลูกยังเด็ก ใช้ชีวิตวัยเด็กให้คุ้มเถอะ วิกฤตในอนาคตเดี๋ยวพ่อคนนี้จะแบกรับไว้ก่อน ถ้าพ่อไม่ไหวเมื่อไหร่ ลูกค่อยลุย"

ทั้งสองปรึกษารายละเอียดกันอีกนิดหน่อย กู้ฉางเกอก็ไล่พ่อกลับไปนอน

เขากลับเข้าห้อง ปิดประตูหน้าต่างแน่นหนา แล้วรูดม่านปิด

ด้วยความตื่นเต้น เขาเบิกรางวัล 'หินวิญญาณ' 100 ก้อนจากภารกิจระบบออกมา

หินวิญญาณมีขนาดไม่ใหญ่ เท่าหัวแม่มือเท่านั้น โปร่งใสทั้งก้อน มีแสงสีฟ้าจางๆ ไหลเวียนอยู่ข้างใน

หินวิญญาณร้อยก้อนกองอยู่บนเตียง แค่เอาเสื้อตัวเดียวคลุมก็มิดแล้ว

กู้ฉางเกอนั่งขัดสมาธิ หยิบยาเพิ่มพูนปราณ 3 เม็ดมากินก่อน

ยาเพิ่มพูนปราณเป็นยาช่วยดูดซับพลังปราณ ตัวมันเองมีปราณไม่มาก

จากนั้น เขาหยิบหินวิญญาณขึ้นมาก้อนหนึ่ง ลองดูดซับพลังปราณ

เขาสัมผัสได้ถึงกระแสพลังเย็นสดชื่นไหลจากมือเข้าสู่จุดตันเถียน

เพียงแค่ 3 วินาที พลังปราณในหินวิญญาณก้อนหนึ่งก็ถูกดูดจนเกลี้ยง

กู้ฉางเกอมองหินวิญญาณที่กลายเป็นผงสีขาวอย่างอึ้งๆ

"หมดเร็วไปไหมเนี่ย!"

กู้ฉางเกอหยิบก้อนใหม่ขึ้นมา

3 วินาทีผ่านไป ก็กลายเป็นผงอีก

แต่กู้ฉางเกอพบว่า พลังเวทของเขาเพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ พลังจากหินวิญญาณแค่ 2 ก้อน ทำให้พลังเวทเพิ่มขึ้นเกือบ 1 ใน 10

"หรือว่า ไม่ใช่เพราะหินวิญญาณมีปราณน้อย แต่เป็นเพราะพรสวรรค์ฉันดีเกินไป เลยดูดซับไว?"

เขาหยิบหินวิญญาณมาดูดซับต่อ

เมื่อดูดซับครบ 10 ก้อน ในจุดตันเถียนของเขา ข้างๆ วังวนพลังเวทของขั้น 1 ก็มีวังวนใหม่ก่อตัวขึ้น

ขั้นฝึกปราณระดับ 2 สำเร็จ!

กู้ฉางเกอดีใจมาก มีหินวิญญาณให้ดูดนี่มันฝึกไวทันใจจริงๆ

เขาดูดซับต่อไป

เมื่อหินวิญญาณก้อนที่ 30 หมดลง วังวนที่ 3 ก็ปรากฏ เขาบรรลุขั้นฝึกปราณระดับ 3

ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรนี้ เทียบกับเมื่อก่อนราวฟ้ากับเหว

เมื่อหินวิญญาณก้อนที่ 90 ถูกดูดซับ วังวนที่ 4 ก็ปรากฏ

ขั้นฝึกปราณระดับ 4!

การฝึกตนในขั้นฝึกปราณ (Qi Refining) ถือเป็นช่วงที่ง่ายที่สุดในวิถีเซียน แค่ต้องเพิ่มปริมาณพลังเวทสะสมไปเรื่อยๆ

ความแตกต่างระหว่างผู้บำเพ็ญเพียรอยู่ที่ บางคนดูดซับปราณไว เปลี่ยนเป็นพลังเวทได้มีประสิทธิภาพ ส่วนบางคนดูดซับช้า ประสิทธิภาพต่ำ

พรสวรรค์ของกู้ฉางเกอได้รับการรับรองจากระบบเซียนจุนว่าเป็นระดับ 'ดีเยี่ยม (Superior)' การฝึกฝนย่อมรวดเร็วกว่าคนทั่วไปมาก

ถ้าเขาอยู่ในโลกเซียนจริงๆ คงถูกสำนักระดับท็อปแย่งตัวเข้าสำนักไปแล้ว

เรื่องพลังปราณนั้น ยิ่งมีให้ดูดมากเท่าไหร่ ก็ยิ่งรับได้มากเท่านั้น

ไอ้ที่ว่าร้อยวันสร้างจินตาน (Golden Core) อาจจะเวอร์ไป แต่สิบวันสร้างรากฐาน (Foundation Establishment) นี่บอกเลยว่าแค่พลิกฝ่ามือ

แต่น่าเสียดาย เขาอยู่ในโลกที่พลังปราณแห้งแล้งจนถึงขีดสุด ต่อให้พรสวรรค์ดีแค่ไหน ไม่มีพลังปราณก็เหมือนแม่ครัวหัวป่าก์ที่ไร้ข้าวสารจะหุง

บนโลกนี้ การฝึกประจำวันแทบไม่เพิ่มพลังเวท และการฟื้นฟูพลังเวทก็ไม่สามารถดึงจากสิ่งแวดล้อมได้

ดังนั้น เขาต้องการหินวิญญาณจำนวนมหาศาล

'สงสัยต้องยุให้พ่อซื้อคอม แล้วติดเน็ตซะแล้ว'

พอดูดซับหินวิญญาณหมด เขาก็กวาดผงที่เหลือมารวมกัน

ผงพวกนี้ใส่กล่องรองเท้าได้เต็มพอดี แต่จะเอาไปทิ้งไหนดีนี่สิปัญหา

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึง 'กายาไร้ขอบเขตกลืนกินสวรรค์' ของตัวเอง ผงพวกนี้ก็นับเป็นของวิเศษได้ไหมนะ?

เขาลองหยิบผงนิดหนึ่งเข้าปาก

"ถุยๆๆ..." กินไม่ได้เลยสักนิด

เขาหาถุงพลาสติกมาใส่ แอบย่องลงบันได แล้วเอาไปทิ้งถังขยะข้างล่าง

...

เช้าวันรุ่งขึ้น กู้ฉางเกอตื่นมาเปิดประตูห้อง

พบผู้หญิงสาวสวยคนหนึ่งกำลังทำความสะอาดห้องนั่งอยู่

หญิงสาวสวยเห็นกู้ฉางเกอ ก็ยิ้มทัก "เดี๋ยวกับข้าวก็เสร็จแล้วจ้ะ"

กู้ฉางเกอจำผู้หญิงคนนี้ได้ เหมือนจะชื่อ หวังหมิ่น

"ผมจำน้าได้ น้าเป็นผู้ช่วยคุณลุงฉี"

หวังหมิ่นยิ้มตอบ "ความจำดีจังเลย แต่ตอนนี้ไม่ได้เป็นผู้ช่วยประธานฉีแล้วนะ ตอนนี้มาเป็นพี่เลี้ยงดูแลน้องรั่วนานจ้ะ"

"เอ่อ..." กู้ฉางเกอชะงัก

จากผู้ช่วยบอส มาเป็นพี่เลี้ยงลูกสาวบอส นี่มันลดตำแหน่งชัดๆ?

แต่หวังหมิ่นคนนี้น่าจะเป็นคนมีความรู้สูง ทำไมถึงยอมมาดูแลฉีรั่วนาน?

แถมถ้าโดนลดตำแหน่ง หวังหมิ่นน่าจะไม่พอใจสิ แล้วคนที่ไม่พอใจ ฉีเจี้ยนกั๋วจะกล้าส่งมาดูแลลูกสาวตัวเองเหรอ?

กู้ฉางเกอสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากลของการปรากฏตัวของหวังหมิ่น

ไม่นาน ฉีรั่วนานก็ตื่น

หวังหมิ่นแนะนำตัวตามระเบียบ

ฉีรั่วนานขมวดคิ้ว "หนูบอกพ่อแล้วไม่ใช่เหรอว่าไม่ต้องจ้างพี่เลี้ยง ครอบครัวฉางเกอดูแลหนูดีอยู่แล้ว"

หวังหมิ่นยิ้ม "นี่เป็นความปรารถนาดีของประธานฉีนะจ๊ะ ท่านเป็นห่วงนู่นห่วงนี่ไปหมดแหละ"

ฉีรั่วนานเลยตัดบท "ก็ได้ พี่มาก็ดี จะได้ช่วยแบ่งเบาภาระคุณย่าด้วย"

กู้ฉางเกออ้างว่าจะลงไปเข้าห้องน้ำข้างล่าง แล้วกลับเข้าบ้านตัวเอง

ย่ากำลังทำกับข้าว เห็นกู้ฉางเกอก็บอกว่า "กับข้าวใกล้เสร็จแล้วนะ"

กู้ฉางเกอรับคำ แล้วเดินไปห้องนอนพ่อแม่ ลากกู้ชิงซานออกจากผ้าห่ม

กู้ชิงซานเห็นลูกชายมีเรื่องจะคุย ก็ตาสว่างทันที ทั้งสองเดินไปคุยกันที่ห้องนอนกู้ฉางเกอ