บทที่ 26 - สถานที่ที่น่าสนุก

บทที่ 26 - สถานที่ที่น่าสนุก

กู้ชิงซานตรวจสอบสัญญาอย่างละเอียด

กู้ฉางเกอวิ่งออกมาจากห้อง เข้าไปเกาะแข้งเกาะขากู้ชิงซาน "พ่อ เล่นกับผมหน่อยสิ"

กู้ชิงซานทำหน้าดุ "ไม่เห็นเหรอว่าพ่อทำงานอยู่? เดี๋ยวค่อยเล่น"

กู้ฉางเกอเบะปาก "พ่ออะ วันอาทิตย์แท้ๆ ก็ยังไม่เล่นกับผม"

ฉีเจี้ยนกั๋วหัวเราะร่า "เหล่ากู้ สัญญานี้ไม่ต้องรีบเซ็น ค่อยๆ อ่านไปเดี๋ยวผมขอขึ้นไปหาลูกสาวที่ชั้นสามก่อน"

พูดจบเขาก็ลุกเดินขึ้นไปหาฉีรั่วนาน

พอฉีเจี้ยนกั๋วลับหลังไปแล้ว กู้ฉางเกอกับกู้ชิงซานก็รีบหลบเข้าไปในห้องนอน

"ลูก พ่อแสดงเนียนไหม?"

"ใช้ได้ๆ เนียนกว่าตอนซ้อมอีกพ่อ!"

ได้รับคำชมจากลูกชาย กู้ชิงซานก็เกาหัวหัวเราะชอบใจ

ฉากที่ลูกชมพ่อแบบกลับตาลปัตรนี้ ถ้าคนนอกมาเห็นคงต้องตาถลนด้วยความตกใจ

กู้ฉางเกอหยิบสัญญาขึ้นมาอ่านอย่างละเอียด ไม่นานก็เจอจุดบกพร่อง

"พ่อ ดูตรงนี้ สัญญาระบุให้พ่อต้องมอบ 'สูตรยาฉบับสมบูรณ์' และต้องให้คนของฉีเจี้ยนกั๋วตรวจสอบความถูกต้อง นี่มันหลอกเอาสูตรชัดๆ ยังไม่ต้องพูดถึงว่าคนของเขาจะผลิตได้จริงไหม แต่ถ้าเขาผลิตสำเร็จแล้ว พ่อจะยังมีความหมายอะไรอีกล่ะ?"

กู้ชิงซานก็รู้สึกว่าไม่เข้าท่า "แล้วจะแก้ยังไงดี?"

กู้ฉางเกอครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วบอกว่า "แก้เป็น 'พ่อรับประกันคุณภาพสินค้าของโรงงาน แต่ไม่จำเป็นต้องเปิดเผยสูตรการผลิต'"

กู้ชิงซานถาม "เขาจะยอมเหรอ?"

กู้ฉางเกอกลอกตา "ไม่ยอมก็ไม่ต้องเปิดโรงงานสิพ่อ คางคกสามขาน่ะหายาก แต่เสี่ยกระเป๋าหนักที่อยากลงทุนน่ะมีเกลื่อน! เพราะสูตรยาอยู่ในมือเรา เราต่างหากที่เป็นคนคุมเกม"

กู้ชิงซานพยักหน้า "พ่อเข้าใจละ"

กู้ฉางเกอพลิกสัญญาต่อ "ยังมีตรงนี้อีก..."

พอฉีเจี้ยนกั๋วลงมา กู้ชิงซานก็ถือสัญญาไปชี้แจงจุดที่ต้องแก้ไขทีละข้อ

ทั้งสองถกเถียงกันพักใหญ่ ในที่สุดก็ได้ข้อสรุปในสัญญาฉบับจริง

กู้ชิงซานยื่นมือออกไปก่อน "เหล่าฉี ขอให้เราร่วมมือกันด้วยดี!"

ฉีเจี้ยนกั๋วยื่นมือมาจับ "ร่วมมือกันด้วยดีครับ!"

หลังเซ็นสัญญาเสร็จ ฉีเจี้ยนกั๋วก็นั่งรถกลับไป

เขามาครั้งนี้เพื่อคุยเรื่องยาไขหยกอวลกลิ่นโดยเฉพาะ คุยจบก็ต้องกลับ

ฉีรั่วนานมองรถออดี้ A6 ที่แล่นไกลออกไป พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

หันมาเห็นกู้ฉางเกอ เธอจึงพูดขึ้นว่า "เมื่อกี้พ่อถามเรื่องยาไขหยกอวลกลิ่น ฉันบอกพ่อไปว่าไม่รู้เรื่อง ลุงกู้เป็นคนปรุงเองทั้งหมด"

กู้ฉางเกอชะงักไปนิด ยกมือตบไหล่ฉีรั่วนานเบาๆ "ขอบใจนะ"

ฉีรั่วนานถอนหายใจอีกรอบ "ในสายตาพ่อ งานสำคัญกว่าฉันเสมอ นอกจากให้เงินแล้ว พ่อก็ให้ความรักความอบอุ่นอะไรฉันไม่ได้เลย"

กู้ฉางเกอเงียบไปครู่หนึ่ง "ก็คงต้องบอกว่าแต่ละคนมีความลำบากต่างกัน แค่ให้เงินได้นี่ก็ชนะคนส่วนใหญ่ไปเยอะแล้วนะ"

ทันใดนั้น โจวอี้เซวียนก็โผล่มา

แต่กู้ฉางเกอมองท่าทางลับๆ ล่อๆ ของโจวอี้เซวียนแล้วทักว่า "จะไปทำเรื่องไม่ดีอะไรมาอีกล่ะ? เดินยืดอกดีๆ ไม่เป็นรึไง?"

โจวอี้เซวียนมองกู้ฉางเกอกับฉีรั่วนานแล้วถามว่า "ฉันเจอที่เจ๋งๆ ที่หนึ่ง! จะไปด้วยกันไหม?"

"ที่ไหน?" กู้ฉางเกอถาม

โจวอี้เซวียนทำท่าลึกลับ "บอกไม่ได้ ไปถึงเดี๋ยวก็รู้เอง ตกลงจะไปไหม?"

กู้ฉางเกอหันมองฉีรั่วนาน เธอรีบพูดขึ้นทันที "ฉางเกอไปไหนฉันไปด้วย"

กู้ฉางเกอหันไปบอกโจวอี้เซวียน "นำทางไปสิ"

โจวอี้เซวียนโบกมือ "ตามมาเลย"

ทั้งสามเดินมุ่งหน้าไปยังตรอกบ้านชั้นเดียวที่อยู่นอกเขตหมู่บ้าน

แถวนี้กู้ฉางเกอตอนเด็กๆ ก็มาเล่นบ่อย จนกระทั่งราวปี 2010 แถวนี้ถึงโดนรื้อทิ้งกลายเป็นตึกสูง

ในที่สุด หลังจากเลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวา ทั้งสามก็มาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง

กู้ฉางเกอได้ยินเสียงดังลอดออกมาจากในบ้าน

"ไฟไม่พอแล้ว! รีบขายแล็บวิจัยทิ้งเร็ว!"

"ฉิบหายแล้ว! เรือเหาะคิรอฟระเบิดโรงไฟฟ้านิวเคลียร์!"

"เชี่ยเอ๊ย คอมโหดนี่แม่งโคตรเก่งเลย"

ฟังจากบทสนทนา และเสียงที่ดังมาเป็นพักๆ ว่า "Kirov reporting!" (คิรอฟรายงานตัว!)

คนข้างในต้องเล่น Red Alert 2 อยู่แน่ๆ

โจวอี้เซวียนทำท่าจะเดินเข้าไป ฉีรั่วนานหันมามองกู้ฉางเกอ

กู้ฉางเกอบอก "เข้าไปดูกัน"

ทั้งสามเพิ่งก้าวเข้าไป ก็เห็นคนมุงกันเต็มห้องโถงกลางบ้าน

โจวอี้เซวียนดูชำนาญทาง เดินดุ่มๆ เข้าไปกลางวง

กู้ฉางเกอเห็นคนเยอะ กลัวจะพลัดหลง เลยจูงมือฉีรั่วนานเดินตามเข้าไป

ฉีรั่วนานหน้าแดงระเรื่อ ก้มหน้าลงเล็กน้อย แล้วเดินตามต้อยๆ

พอเข้ามาในห้องโถง พบว่ามีคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่แค่ 3 เครื่อง คนเล่นน่าจะเป็นกลุ่มเดียวกัน

เกมที่เล่นอยู่คือ [Red Alert 2]

สามคนแลนกันสู้กับคอมพิวเตอร์ระดับโหด (Brutal) 5 ตัว แต่ดูทรงแล้วสามคนนี้ต้านทานการบุกของคอมโหด 5 ตัวไม่ไหวแล้ว

เรือเหาะคิรอฟบินมาลอยอยู่เหนือฐานทัพเรียบร้อย

คนมุงรอบๆ ต่างพากันส่ายหน้าถอนหายใจ "แพ้แล้ว นี่ขนาดยังไม่เปิดซูเปอร์เวพอนนะ ถ้าเปิดคงแพ้ไวกว่านี้"

"คอมโหดแม่งเก่งจริง เก่งกว่าระดับกลางคนละเรื่องเลย"

"เกมใหม่นี่ชื่ออะไรนะ? ดูน่าสนุกจัง"

"เหมือนจะชื่อ Red Alert 2 มั้ง?"

โจวอี้เซวียนกระซิบข้างหูกู้ฉางเกอ "เป็นไง? เจ๋งป่ะล่ะ?"

กู้ฉางเกอปรายตามอง "นายนี่ไม่กลัวแม่ตีเลยนะ ที่นี่ใช่ที่ที่เด็กอย่างเราควรมาเหรอ?"

โจวอี้เซวียนทำเสียงฮึดฮัด "ถ้าแม่ไม่เอาเครื่องเกมเสี่ยวป้าหวังไปล็อคกุญแจเก็บไว้ ฉันก็คงไม่มาหาที่แบบนี้หรอก"

กู้ฉางเกอรู้ดีว่าที่นี่คือ "ร้านเกมเถื่อน" ขนาดเล็ก มีคอมแค่ 3 เครื่อง คนมาเล่นก็น่าจะเป็นคนแถวนี้

แต่ในช่วงปี 2000 ร้านเกมในเมืองเหอซียังมีไม่มาก ดังนั้นร้านเกมเถื่อนแบบนี้ราคาคงไม่ถูก

เขามองซ้ายมองขวา ไม่นานก็เห็นป้ายแขวนอยู่บนผนัง "ชั่วโมงละ 3 หยวน, เหมาคืน 15 หยวน (เที่ยงคืนถึง 7 โมงเช้า)"

โจวอี้เซวียนถาม "ว่าไง? ฉางเกอจะเล่นไหม?"

กู้ฉางเกอเริ่มสนใจ เขาอยากลองดูว่าเกมคอมพิวเตอร์พวกนี้จะกระตุ้นภารกิจของระบบเซียนจุนได้ไหม

แต่เห็นคนมุงเยอะขนาดนี้ คงต้องต่อคิวนานน่าดูกว่าจะถึงตา

ทันใดนั้น ชายหนุ่มใส่แว่นคนหนึ่งก็เดินเข้ามาในห้องโถง "เอาล่ะ พวกนายสามคนหมดเวลาแล้ว ลุกได้"

คนในกลุ่มไทยมุงสองคนรีบเร่ง "เร็วๆ ถึงตาพวกเราแล้ว"

เมื่อโดนหนุ่มแว่นไล่ที่ สามคนที่หน้าคอมถึงได้ยอมลุกออกไปอย่างอิดออด

สองคนรีบเข้าไปเสียบแทนทันที

หนุ่มแว่นหันมามองกลุ่มคนมุง "ตอนนี้ยังว่างอีกเครื่อง มีใครจะเล่นไหม?"

มีคนอดบ่นไม่ได้ "เฮีย ชั่วโมงละ 3 หยวน แพงไปป่าว! ลดหน่อยไม่ได้เหรอ?"

หนุ่มแว่นขี้เกียจจะอธิบาย ถามย้ำอีกรอบ "มีใครจะเล่นไหม?"

โจวอี้เซวียนทำท่าอยากเล่นจนตัวสั่น แต่พอลูบเงินค่าขนมในกระเป๋า ก็ต้องถอนหายใจ มีแค่ 5 เหมา (50 สตางค์)

กู้ฉางเกอเห็นดังนั้นจึงยกมือขึ้น "ผมเอาหนึ่งชั่วโมง"

หนุ่มแว่นมองกู้ฉางเกอแล้วยิ้มขำ "พกเงินมาพอเหรอไอ้หนู? ที่นี่ไม่รับแปะโป้งนะ"