บทที่ 7 - เคล็ดวิชาพื้นฐานการเดินลมปราณ

บทที่ 7 - เคล็ดวิชาพื้นฐานการเดินลมปราณ

รถออดี้ A6 ขับออกไปแล้ว

คนในหมู่บ้านพากันมารุมล้อมกู้ฉางเกอ ถามนู่นถามนี่ไม่หยุด

ย่าเองก็สงสัยไม่แพ้คนอื่น เลยรีบตัดบทลากกู้ฉางเกอกลับบ้าน

ที่บ้านไม่มีใครอยู่ ปู่ พ่อ และแม่ไปทำงานกันหมด

ย่าซักไซ้ไล่เลียงอย่างละเอียดว่าเกิดอะไรขึ้น

กู้ฉางเกอก็ไม่ปิดบัง เล่าความจริงไปทั้งหมด

ย่าตบหน้าอกด้วยความหวาดเสียว "เมื่อบ่ายย่าเพิ่งออกไปได้ยินเขาคุยกันว่ามีเด็กผู้หญิงโดนปาดคอ ไม่นึกเลยว่าจะมีหลานเข้าไปเอี่ยวด้วย! ทำเอาย่าหัวใจจะวาย! ครั้งหน้าถ้ามีเรื่องแบบนี้อีกห้ามทำเก่งเด็ดขาด ให้เรียกผู้ใหญ่ เข้าใจไหม!"

กู้ฉางเกอแก้ต่าง "ไม่ได้โดนปาดคอครับ แค่โดนบาดเฉยๆ จริงๆ แค่เลือดออกดูน่ากลัวเฉยๆ ไม่ถึงตายหรอก"

ย่าไม่สนใจ เอาแต่เทศนากู้ฉางเกอยกใหญ่

จนกระทั่งคนขับรถร่างกำยำของฉีเจี้ยนกั๋วกลับมาเคาะประตูบ้านอีกรอบ ย่าถึงหยุดบ่น

กู้ฉางเกอปาดน้ำลายย่าออกจากหน้า แล้วเชิญคนขับรถเข้าบ้าน "คุณอาเข้ามานั่งก่อนสิครับ"

คนขับรถส่ายหน้า วางของในมือลงแล้วพูดว่า "เจ้านายยังเฝ้าคุณหนูที่โรงพยาบาล ตอนนี้คุณหนูพ้นขีดอันตรายแล้ว เจ้านายฝากบอกว่ารอให้แผลคุณหนูหายดี จะพาคุณหนูมากราบขอบคุณด้วยตัวเองครับ"

ย่ารีบโบกมือปฏิเสธ "รีบเอาของพวกนี้กลับไปเถอะ ฉางเกอทำความดีเป็นเรื่องสมควรแล้ว ไม่ต้องลำบากหรอก ไม่ต้องๆ!"

"นี่เป็นน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากเจ้านายผมครับ" คนขับรถยิ้ม แล้วรีบวิ่งลงตึกไปสตาร์รถขับออกไปทันที

ย่าเห็นเพื่อนบ้านได้ยินเสียงแล้วโผล่หน้าออกมา ตอนแรกกะจะยืดอกคุยโวเรื่องหลานชายเป็นฮีโร่ซะหน่อย แต่พอนึกถึงความโหดเหี้ยมของพวกนักเลง สุดท้ายก็กลืนคำโม้ลงคอไป

เมื่อเจอสายตาสงสัยของเพื่อนบ้าน ก็ได้แต่ตอบว่า "เฮ้อ ไม่มีอะไรหรอก"

ตลอดบ่าย กู้ฉางเกอโดนย่ากักบริเวณ ห้ามออกจากบ้านเด็ดขาด

แต่กู้ฉางเกอก็ไม่ได้อยู่เฉย เขาค้นพบว่าเครื่องเล่นเกม Tetris (เกมกด) ที่บ้านก็สามารถกระตุ้นภารกิจแดนลี้ลับของระบบเซียนจุนได้เหมือนกัน

เกมกดเครื่องนี้มีเกมน้อยมาก ปกติเขาเล่นแต่เตตริส

และจากการทดลอง นอกจากเตตริสแล้ว เกมอื่นกระตุ้นภารกิจไม่ได้เลย

แต่ภารกิจแดนลี้ลับที่ได้จากเตตริสจะต่างจากคอนทรา ครั้งนี้เป็นภารกิจระยะยาว และแบ่งเป็นเฟสๆ

[แดนลี้ลับสะสมแต้ม: เส้นทางเซียนนั้นยากลำบาก เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเช่นเราต้องบุกตะลุยแดนลี้ลับนับไม่ถ้วนจึงจะพบโอกาสบรรลุเซียนเพียงริบหรี่ในโลกกว้าง คุณกำลังจะเข้าสู่แดนลี้ลับสะสมแต้มพิเศษ โปรดพยายามทำคะแนนให้สูงที่สุด เมื่อคะแนนสะสมถึงเกณฑ์ที่กำหนด จะได้รับรางวัลมากมาย]

การเก็บแต้มเตตริสมีเทคนิคอยู่

ลบหนึ่งแถวได้ 100 คะแนน สองแถว 200 สามแถว 400 สี่แถว 800

ดังนั้นต้องพยายามเว้นช่องว่างเป็นเส้นตรงไว้หนึ่งช่อง

เพราะงั้นเกมเตตริสเลยถูกเรียกว่าเกม "รอแท่งยาว"

กู้ฉางเกอชาติที่แล้วไม่ค่อยได้เล่นเตตริสเท่าไหร่

แต่เกมนี้มันเล่นง่าย แป๊บเดียวเขาก็ทำคะแนนถึงหนึ่งหมื่น

[ภารกิจ 'แดนลี้ลับสะสมแต้ม' เฟสที่ 1 สำเร็จ! คุณได้รับ 'เคล็ดวิชาพื้นฐานการเดินลมปราณ'!]

กู้ฉางเกอกดหยุดเกม แล้วเรียกดูหน้าต่างระบบในหัว

เคล็ดวิชาพื้นฐานการเดินลมปราณ?

เชรดดด ในที่สุดจะได้ฝึกเซียนแล้วเหรอ?

เขากดรับคัมภีร์

ทันใดนั้น ความทรงจำเกี่ยวกับ 'เคล็ดวิชาพื้นฐานการเดินลมปราณ' ก็ไหลเข้ามาในสมอง

"ปราณ คือ ลมปราณแห่งฟ้าดิน ภูผาธารา สรรพสิ่งล้วนมีปราณสถิต แต่ทว่า..."

หลังจากตรวจสอบเคล็ดวิชานี้ กู้ฉางเกอก็ได้ความรู้เรื่องการบำเพ็ญเพียรมาบ้าง

พูดง่ายๆ เคล็ดวิชานี้คือการดึงเอาไอวิญญาณฟ้าดินเข้าสู่ร่างกาย เพื่อเสริมสร้างร่างกายและปลดปล่อยออกไปโจมตีศัตรู

ไอวิญญาณมีอยู่ทั่วไปในฟ้าดิน แต่โดยปกติแล้วมันจะเบาบางมากจนไม่พอให้ฝึกฝน ดังนั้นผู้บำเพ็ญเพียรจึงต้องไปรวมตัวกันในที่ที่มีไอวิญญาณหนาแน่น หรือไม่ก็พึ่งพาของวิเศษอย่างเช่น ยา หรือหินวิญญาณ

กู้ฉางเกอลองใช้วิธีในเคล็ดวิชาตรวจสอบพรสวรรค์ในการฝึกเซียนของตัวเอง

ตามเกณฑ์ในเคล็ดวิชา พรสวรรค์แบ่งเป็น ดีเยี่ยม, ดี, ปานกลาง, ต่ำ, แย่ ส่วนที่เหนือกว่าดีเยี่ยมว่ากันว่ามีระดับที่สูงกว่านั้นอีก แต่หายากมาก

ส่วนพรสวรรค์ของเขาถือว่าใช้ได้ อยู่ในระดับ 'ดีเยี่ยม'

กู้ฉางเกอสงสัยตะหงิดๆ พรสวรรค์ระดับดีเยี่ยม? บังเอิญไปไหม? ทำไมเหมือนกับคำประเมินที่ครูถังอวิ๋นฟางให้ตอนทดสอบเข้าเรียนเมื่อเช้าเปี๊ยบเลย?

หรือว่าไอ้ระบบปัญญาอ่อนนี่มันจะมีของจริงๆ?

จำได้ว่าการทดสอบเมื่อเช้า ระบบมันยืนยันว่าเป็น 'การตรวจสอบคุณสมบัติเข้าสำนัก'

แถมพอสอบเสร็จ มันยังบอกเจาะจงเลยว่า "คุณผ่านการตรวจสอบคุณสมบัติเข้าสำนักได้อย่างสมบูรณ์แบบ และสร้างความตกตะลึงให้กับผู้อาวุโสถ่ายทอดวิชา 'ถังอวิ๋นฟาง' พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรของคุณอยู่ในระดับ: ดีเยี่ยม!"

หรือว่า ตอนนั้นฉันได้คำประเมินอะไร ก็จะกลายเป็นคนมีพรสวรรค์ระดับนั้นไปเลย?

นี่มันจะไม่มักง่ายไปหน่อยเหรอ?

แต่พอนึกถึงความไม่เต็มบาทของระบบ ที่ขนาดโลกยังจำผิด ความมักง่ายแบบนี้ก็ดูสมเหตุสมผลดี!

"พรสวรรค์ระดับดีเยี่ยม! ฝึกเซียนต้องไวแน่ๆ!" กู้ฉางเกอยิ้มกริ่ม

เขานั่งขัดสมาธิเริ่มเดินลมปราณครั้งแรก

ย่านั่งเย็บรองเท้าอยู่ข้างๆ เห็นหลานทำท่าแปลกๆ ก็ไม่ได้ตื่นเต้นอะไร เด็กผู้ชายก็งี้แหละ ทำท่าปล่อยแสงปล่อยพลังเลียนแบบการ์ตูน ย่าไม่เข้าใจหรอก ปล่อยมันเล่นไป

สักพัก กู้ฉางเกอก็ลืมตาขึ้น

เขาสัมผัสได้ถึงไอวิญญาณในฟ้าดินจริงๆ และดึงมันเข้ามาในร่างกายได้แล้วด้วย

แต่ว่า ไอวิญญาณนี่มันจะเบาบางเกินไปไหม!

ตามเกณฑ์ในเคล็ดวิชา ความเข้มข้นระดับนี้แทบจะเรียกว่านั่งสมาธิในค่ายกลปิดกั้นวิญญาณได้เลย

หรือว่าบนโลกมนุษย์จะฝึกเซียนไม่ได้?

"เจ้าระบบ บนโลกนี้มีที่ไหนไอวิญญาณเยอะๆ บ้าง?" กู้ฉางเกออดถามระบบไม่ได้

แต่ระบบก็ยังคงเงียบกริบ

"ฟัค!" กู้ฉางเกอชูนิ้วกลาง ถ้าพึ่งพาไอวิญญาณธรรมชาติไม่ได้ แล้วจะฝึกยังไง?

กู้ฉางเกอนึกถึงยาเพิ่มพูนปราณที่ได้จากการเล่นคอนทราที่บ้านโจวอี้เซวียนเมื่อเช้า

กินยาเพิ่มพูนปราณก็ช่วยฝึกได้

แต่ปัญหาคือ จะไปเล่นคอนทรายังไงนี่สิ?

ก๊อก ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ย่าลุกไปเปิดประตู ก็เจอโจวอี้เซวียนยืนอยู่หน้าห้อง

กู้ฉางเกอดีใจเนื้อเต้น ตายยากจริงๆ พูดถึงโจโฉ โจโฉก็มา!

โจวอี้เซวียนพูดอย่างมีมารยาท "คุณย่าครับ ผมมาหาฉางเกอครับ"

ย่าบอก "วันนี้เล่นกันที่บ้านนี้นะลูก"

โจวอี้เซวียนมาหากู้ฉางเกอเพื่อจะชวนไปเล่นคอนทรา ถ้าเล่นที่นี่จะเล่นยังไง?

กู้ฉางเกอเลยพูดขึ้นว่า "อี้เซวียน นายไปเอาเครื่องเสี่ยวป้าหวังมาเล่นที่บ้านฉันสิ"

โจวอี้เซวียนพยักหน้า "ได้! เดี๋ยวฉันมา!"

ย่าถาม "เครื่องเสี่ยวป้าหวังคืออะไร?"

กู้ฉางเกอตอบ "อ๋อ เครื่องช่วยเรียนครับ"

ย่าพยักหน้าเข้าใจ "อ้อ ดีๆ"

ไม่นาน โจวอี้เซวียนก็หอบเครื่องเกมกับจอยมาที่บ้าน

สิบนาทีต่อมา ย่ามองภาพบนจอทีวีแล้วถาม "นี่คือการเรียนเหรอ?"

กู้ฉางเกอยื่นข้อเสนอให้ย่าสองทาง "จะให้ผมออกไปเล่นข้างนอก หรือจะให้เล่นไอ้นี่อยู่บ้าน"

ย่าจำยอม "เออๆ เล่นไปเถอะ ระวังสายตาเสียด้วยล่ะ เล่นสักพักก็พักสายตาบ้าง"