บทที่ 2 - ยาชำระกายและแดนลี้ลับปริศนา

บทที่ 2 - ยาชำระกายและแดนลี้ลับปริศนา

กู้ฉางเกอได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบประสาทแดกนั่นแล้ว แต่ใบหน้าก็ยังไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ

เขาบอกลาครูถังอวิ๋นฟางตามมารยาท แล้วเดินออกจากห้องเรียน

ถังอวิ๋นฟางหันไปเรียกคนต่อไป

พอกู้ฉางเกอเดินออกมา ก็เห็นผู้หญิงคนหนึ่งโบกมือเรียกอยู่กลางฝูงชน "ฉางเกอ ทางนี้ลูก!"

กู้ฉางเกอเดินเข้าไปหาแล้วตะโกนเรียก "แม่!"

แม่ของกู้ฉางเกอจูงมือลูกชายเดินออกจากโรงเรียน พลางถามว่า "ฉางเกอ การสอบเข้าเป็นไงบ้างลูก?"

กู้ฉางเกอตอบแบบไม่ใส่ใจ "ก็ดีครับ"

แม่หยุดเดิน กวาดตามองลูกชายตัวเองตั้งแต่หัวจรดเท้า ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่าลูกชายดูเปลี่ยนไป

กู้ฉางเกอถามด้วยความสงสัย "แม่ มีไรเหรอ?"

แม่เก็บความสงสัยไว้ในใจ แล้วจูงมือกู้ฉางเกอเดินต่อ "ไม่มีจ้ะ จู่ๆ ก็รู้สึกว่าลูกโตขึ้นน่ะ"

กู้ฉางเกอ "อ๋อ"

ทั้งสองเดินมาถึงนอกโรงเรียน ตรงจุดจอดจักรยาน

แม่อุ้มลูกชายขึ้นนั่งซ้อนท้าย เท้าข้างหนึ่งเหยียบบันได อีกข้างไถพื้นสองสามที แล้วเหวี่ยงตัวขึ้นนั่งบนอาน จักรยานก็เคลื่อนตัวออกไปอย่างนุ่มนวล

ในที่สุดก็ไม่มีใครมารบกวน กู้ฉางเกอเรียกดูหน้าต่างระบบในหัว

พบว่ามีไอคอนกล่องจดหมายกระพริบไม่หยุด

เขาใช้ความคิดคลิกเข้าไป

จดหมายฉบับหนึ่งเด้งขึ้นมา

"ยินดีด้วยที่คุณได้กลายเป็นศิษย์ฝ่ายนอกของสำนักระดับต้นที่ 5 แห่งเมืองเหอซีอย่างเป็นทางการ ได้รับสวัสดิการสำนักประจำวัน: ยาชำระกาย 1 เม็ด"

กู้ฉางเกออึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกดรับโดยสัญชาตญาณ

ทันใดนั้น ยาเม็ดกลมๆ สีดำทึบส่งกลิ่นหอมสดชื่นก็ปรากฏขึ้นในมือเล็กๆ ของเขา

'เชี่ย! ระบบเอาจริงดิ? นี่มันยาชำระกายจริงๆ เหรอ? ไม่ใช่มียาพิษนะ?'

ตั้งแต่แรก เขาตั้งข้อสงสัยกับทุกเสียงของระบบรวมถึงภารกิจทดสอบเข้าเรียน แต่ตอนนี้พอมียาโผล่มาในมือจริงๆ

เขาเริ่มเงียบ

ระบบนี้ของจริงเหรอวะเนี่ย?

จะกินดีไหม?

กินแล้วคงไม่เป็นไรมั้ง? กินยาเม็ดเดียวไม่น่าถึงตายหรอกมั้ง?

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตัดสินใจยังไม่เอาเข้าปาก

เขาจะหา "ผู้โชคดี" มาทดลองยาก่อน

พอจักรยานปั่นมาถึงหน้าหมู่บ้าน กู้ฉางเกอก็กระตุกเสื้อแม่เบาๆ "แม่ ผมจะไปเล่นนะ"

แม่จอดรถ อุ้มกู้ฉางเกอลง "ไปสิ กลับมากินข้าวให้ทันนะลูก"

กู้ฉางเกอมองส่งแม่เข้าหมู่บ้าน ส่วนตัวเขาแอบเลาะกำแพงหมู่บ้านไปยังประตูหลัง

เขาจำได้ว่าแถวนั้นมีหมาสีเหลืองตัวใหญ่อยู่ตัวหนึ่ง ในความทรงจำวัยเด็ก หมาตัวนี้ดุมาก เพื่อนๆ ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้

แต่รู้สึกว่าพอเขาขึ้นประถมได้ไม่นาน ไอ้หมาเหลืองตัวนี้ก็โดนแก๊งขโมยหมาจับไป

พอเดินไปถึงประตูหลัง ก็เห็นเจ้าหมาเหลืองนอนหมอบอยู่จริงๆ ลิ้นห้อยยาวหลบร้อนอยู่ใต้ร่มไม้

กู้ฉางเกอขยับเข้าไปใกล้ๆ เจ้าหมาเหลืองก็ลุกพรึ่บ เห่าใส่เขาเสียงดัง "โฮ่ง โฮ่ง โฮ่ง!"

เขาบ่นอุบในใจ "ดุจริงนะมึง! สมควรแล้วที่โดนขโมย!"

เขาหยิบยาเม็ดสีดำในกระเป๋าออกมา

บิดแบ่งออกมาหนึ่งในสาม แล้วโยนไปตรงหน้าเจ้าหมาเหลือง

ตอนแรกเจ้าหมาเหลืองทำท่าไม่สนใจของที่เขาโยนให้ แต่ไม่นานจมูกมันก็เริ่มฟุดฟิด

มันขยับเข้าไปดมเศษยาหนึ่งในสามส่วนนั้น แล้วแลบลิ้นเลีย

ดวงตาของมันเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะใช้ลิ้นตวัดยาเข้าปาก เคี้ยวๆ แล้วกลืนลงคอไป

จากนั้นมันก็ส่งเสียงครางเบาๆ ใส่กู้ฉางเกอ หางส่ายดิกๆ อย่างบ้าคลั่ง

กู้ฉางเกอจ้องมันเขม็ง พอเห็นว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็หันมามองยาในมือ "น่าจะไม่มีพิษนะ แต่ดูเหมือนจะไม่มีผลอะไรเลยแฮะ!"

เขาหลับตา แล้วยัดยาที่เหลือเข้าปาก

ถึงยาจะดูดำๆ แต่รสชาติไม่แย่ เหมือนยาลูกกลอนซานธา ผสมๆ กับรสช็อกโกแลตมอลต์

กู้ฉางเกอแจ๊บปากชิมรส

ร่างกายดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอะไร ไม่มีการขับของเสียออกจากรูขุมขนเหมือนในนิยาย แล้วก็ไม่มีแสงวิบวับอะไรทั้งนั้น

เหมือนกินยาธรรมดาเม็ดนึง

กู้ฉางเกอถอนหายใจ "ทำไมรู้สึกว่าไอ้ระบบเซียนจุนนี่มันหลอกลวงผู้บริโภคจังวะ?"

เขาหันหลังเตรียมจะเดินหนี

จังหวะนั้นเอง เจ้าหมาเหลืองก็เกิดอาการร้อนรน มันกระโจนเข้าหากู้ฉางเกออย่างบ้าคลั่ง จนโซ่ล่ามคอตึงเปรี๊ยะส่งเสียงดังเกรียวกราว

กู้ฉางเกอหันกลับไปมอง "ไอ้ด่างอย่าเห่า ยาหมดแล้ว"

เจ้าหมาเหลืองส่งเสียงครางหงิงๆ ในลำคอ

กู้ฉางเกอหลุดขำ "ไม่นึกว่าแกจะแสนรู้ขนาดนี้นะเนี่ย เออๆ ไว้ถ้าเจอยาใหม่ จะเอามาให้ลองอีก"

เจ้าหมาเหลืองเหมือนจะฟังรู้เรื่องจริงๆ มันเลิกดึงโซ่ แล้วยิงฟันให้กู้ฉางเกอ เหมือนกำลังฉีกยิ้ม

กู้ฉางเกอตบหน้าผากตัวเอง "ฉันนี่ก็บ้า หมาที่ไหนจะฟังภาษาคนรู้เรื่อง? ต่อให้กินยาชำระกายไปก็เป็นไปไม่ได้หรอก อย่างน้อยต้องกินยาเซียนโน่นแหละมั้ง?"

หลังจากนั้น กู้ฉางเกอก็เดินเตร่ไปที่ใต้ตึกบ้านโจวอี้เซวียน

หัวของโจวอี้เซวียนโผล่ออกมาจากหน้าต่างระเบียง "มาเล่นบ้านเราป่าว?"

กู้ฉางเกอนึกขึ้นได้ บ้านโจวอี้เซวียนมีเครื่องเล่นเกม Famicom (เสี่ยวป้าหวัง) นี่หว่า ของโปรดในวัยเด็กเลยนะนั่น!

อุตส่าห์ได้เกิดใหม่ทั้งที จะพลาดการรำลึกความหลังสุดคลาสสิกแบบนี้ได้ไง?

ยังไงซะระบบของเขาก็ดูจะไม่มีประโยชน์อะไร ตอนนี้ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอะไรดี สู้ไปสัมผัสความสุขไร้เดียงสาในวัยเด็กดีกว่า

เขาวิ่งขึ้นตึก โจวอี้เซวียนเปิดประตูรออยู่แล้ว "เร็วๆ ฉางเกอ มาเล่นคอนทรากัน!"

กู้ฉางเกอไม่เกรงใจ นั่งแหมะลงกับพื้นห้องนั่งเล่น ตอนนี้โจวอี้เซวียนเสียบเครื่องเกมเข้ากับทีวีเรียบร้อยแล้ว

โจวอี้เซวียนถือจอยหลัก กู้ฉางเกอถือจอยรอง

ตลับเกมเสียบคาเครื่องไว้แล้ว โจวอี้เซวียนกดเลือกเกมคอนทราทันที

ทันใดนั้น ในหัวของกู้ฉางเกอ ระบบเซียนจุนก็เด้งภารกิจมาอีกแล้ว

[เข้าสู่แดนลี้ลับครั้งแรก: เส้นทางเซียนนั้นยากลำบาก เหล่าผู้บำเพ็ญเพียรเช่นเราต้องบุกตะลุยแดนลี้ลับนับไม่ถ้วนจึงจะพบโอกาสบรรลุเซียนเพียงริบหรี่ในโลกกว้าง คุณกำลังจะเข้าสู่แดนลี้ลับปริศนา โปรดพยายามเอาชีวิตรอด และเคลียร์แดนลี้ลับให้สำเร็จ! รางวัลภารกิจ: ไม่ระบุ]

กู้ฉางเกอ "......"

ระบบมึงป่วยป่ะเนี่ย?

นี่มันแค่เกมเด็กเล่น ยังจะมโนว่าเป็นแดนลี้ลับปริศนาอีก?

หน้าจอทีวีฉายไตเติลเกมคอนทรา

โจวอี้เซวียนเลือกโหมดผู้เล่นสองคน "วันนี้ฉันจะเล่นให้ถึงด่านสี่!"

กู้ฉางเกอยิ้มมุมปาก ชาติที่แล้วตอนอยู่มัธยมต้นเขาก็เล่นจบเกมได้แล้ว

ชาตินี้ไม่เหมือนเดิม ถึงตัวจะเป็นเด็ก แต่สมองเป็นผู้ใหญ่ที่มีความทรงจำจากชาติที่แล้ว การเคลียร์เกมนี้ไม่ใช่เรื่องยากอะไรเลย

เขาเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าไอ้รางวัลปริศนานั่นมันคืออะไร

เริ่มเกม!

กู้ฉางเกอกดสูตรโกงทันที "บน บน ล่าง ล่าง ซ้าย ขวา ซ้าย ขวา B A B A"

ตัวละครที่เขาบังคับจากที่มี 3 ชีวิต ก็กลายเป็น 30 ชีวิต

โจวอี้เซวียนมองกู้ฉางเกอกดสูตรด้วยความตะลึง ตาค้างไปเลย "ฉางเกอ เมื่อกี้แกทำอะไรน่ะ?"

กู้ฉางเกอไม่ได้กั๊กวิชา เพราะเกมคอนทรามันยืมชีวิตกันได้ ถ้าโจวอี้เซวียนตายหมดเร็ว สุดท้ายมันก็จะมาดึงชีวิตของกู้ฉางเกอไปใช้อยู่ดี

พอโจวอี้เซวียนกดสูตรตามและเห็นตัวละครตัวเองมีชีวิตเพิ่มขึ้นมา ก็ร้องลั่น "วันนี้ฉันจะเคลียร์เกมให้ดู!"

เกมเริ่มอย่างเป็นทางการ!

กู้ฉางเกอปรับตัวแป๊บเดียว ก็เริ่มยิงถล่มศัตรูผ่านด่านอย่างชำนาญ