SN-ตอนที่ 16 จับโกสต์ (2)

อดัม และ เอเลเน่ ได้ส่งเสียงร้องใส่ อัลดิช เพราะนั่นคือคอร์ดเสียงซอมบี้ทั้งหมดที่พวกเขาทำได้

จากนั้นกลุ่มแสงก็ล้อมรอบกลุ่มพวกเขาทำให้พื้นที่ภายในเน็กซัสนั้นมืดบอดจากนั้นอัลดิลก็ถูกส่งกลับไปที่ป่า โดยเขาได้ตรวจสอบนาฬิกาข้อมือของเขา

22:10 น.

เวลาได้ผ่านไปเพียงเล็กน้อย

อัลดิล ยังเหลือเวลาในการเตรียมตัวอยู่

เขาได้เรียก [ไม้เท้าละอองเกสร] ขึ้นมาในมือของเขา ดูเหมือนมันจะเป็นคทาที่มีความยาว 2 เมตร และ แยกออกเป็นสามกิ่งที่คล้ายกับมงกุฏ โดยแต่ละกิ่งก็จะมีกระเปาะคล้ายเมล็ดสีเหลืองขนาดเท่าลูกเบสบอลห้อยลงมา และ พื้นผิวแต่ละเมล็ดก็กระจัดกระจายไปด้วยขนเล็ก ๆ และ เกสรสีเหลืองสดใส

แต่ละกระเปาะเหล่านั้นก็มี [ละอองอัมพาต] ฝังอยู่ข้างใน ซึ่งมันสามารถระเบิดแก๊สพิษออกมาโจมตีได้

นี่คือเครื่องมือที่เกือบจะสมบูรณ์แบบสำหรับอัลดิชในตอนนี้—

==

“หยุดรถทีผมจะลงตรงนี้”โกสต์ได้กล่าวจากเบาะหลังที่หุ้มเบาะอย่างสบายของรถโฮเวอร์คาร์เชิงพาณิชย์ เขาเป็นผู้โดยสารเพียงคนเดียวภายในรถสำหรับที่นั่ง 6 คน และ เขาได้ใช้พื้นที่เหล่านั้นอย่างคุ้มค่ามากที่สุดโดยการวางเท้าบนที่นั่งและเหยียดตัวออกไปราวกับนอนบนเตียงของเขาเอง

ก่อนหน้านี้เขาได้ใช้บริการรถด่วนระดับสีดำจาก คาร์เรียร์ ซึ่งเป็นบริการเรียกรถแท็กซี่และรถร่วมโดยสารที่ดีที่สุดและน่าเชื่อถือที่สุดในตลาด เพราะเขาจำเป็นจะต้องรักษาสินค้าของเขาเอาไว้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในตอนนี้ที่ในกระเป๋าของเขามีสารเสพติด X อยู่

“เธอแน่ใจงั้นเหรอ นี่ยังค่อนข้างห่างไกลจากบริเวณนั้นเลยนะ บางทีอาจจะมี วาแลน เพ่นพ่านอยู่ข้างนอก”คนขับที่นั่งด้านหน้าได้กล่าวออกมา แม้ว่า ระหว่างที่นั่งกับคนขับจะมีแผ่นฟิล์มสีดำกั้นแต่โกสต์ก็ยังมองเห็นเงาศีรษะของคนขับนั่งอยู่ตรงนั้น

“คุณไม่ได้ยินผมงั้นเหรอ?”โกสต์กล่าวพูดอย่างหงุดหงิด“ผมต้องการลงตรงนี้”

“เอาตามที่เธอต้องการก็แล้วกัน”คนขับพูด เขาได้หยุดรถโฮเวอร์คาร์สีดำเงาที่มีราคาแพง จากนั้น ประตูฝั่งผู้โดยสารของโกสต์ก็เลื่อนออกขณะที่เขาเดินโซเซลงไปพร้อมกับสะพายกระเป๋าเป้บนไหล่ของเขา

“คราวหน้า…”โกสต์ได้หันไปพูดกับคนขับ“ห้ามถามอะไรผม เข้าใจหรือไม่ และผมจะให้เครดิต 200 ต่อการบริการ 1 ครั้ง หรือถ้าเจอ ผู้คนจากแบล็ควอเตอร์โดยเฉพาะคนระดับสูง ก็ทำเป็นไม่เคยเห็นผมมาก่อน”

“เข้าใจแล้ว ระวังตัวด้วยล่ะ”คนขับพูด เห็นได้ชัดว่าเขาคุ้นชินกับการรักษาความลับแบบนี้

“อืม”โกสต์พูดขณะเดินโซเซไปตามถนนลาดยาง หลังจากที่เขาได้ยินเสียงประตูรถโฮเวอร์ปิดและรถได้แล่นไป เขาก็รอจนรถหายไปจนสุดทางก่อนที่เขาจะเดินออกจากถนนและเข้าไปในป่าดงดิบ

ในระหว่างทางโกสต์ได้ทำสีหน้าย่ำแย่เป็นอย่างมาก ในการจัดอันดับคลาส เขารั้งอยู่ที่อันดับ 20 ซึ่งอยู่ในคลาส A อันดับสุดท้าย และ เขาค่อนข้างตกอยู่ในอันตรายหากเขาตกลงไปใน คลาส B ในตอนแรก เขาเกือบจะตกหล่นลงไปใน คลาส B แล้ว เหตุผลเดียวที่เขายังอยู่ในคลาส A ได้ ก็เพราะว่า เซ็ท โซลาร์ เพื่อนของเขาได้ดึงเขาเอาไว้

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ยังมีข้อจำกัด

จากการฝึกฝนอย่างหนัก โกสต์ แทบจะไม่สามารถรักษาตำแหน่งของตัวเองในคลาส A ได้ นั่นก็เพราะ ยาพวกนี้ - พวกมันได้ทำให้เขาไร้สมรรถภาพมากกว่าเดิม ดูเหมือนว่าการตอบสนองของเขาจะช้ากว่าปกติ อีกทั้งเขาไม่สามารถทำให้หัวของเขาว่างเปล่าได้หากปราศจากพวกมัน

โกสต์ได้เอานิ้วจิ้มไปที่ปลายแขนและกัดฟันแน่น แต่เขาไม่สามารถเลิกได้ ช่างเทคนิคของแบล็ควอเตอร์คนนั้นได้แนะนำให้เขารู้จักกับ X สิ่งนั้นมันนับเป็นความผิดพลาดทั้งหมดของเขา

อย่างไรก็ตาม โกสต์ จำเป็นจะต้องกำจัดหลอดฉีดยาที่เขาเคยใช้ไป เพราะ สารเสพติด X เป็นสิ่งผิดกฏหมาย หากเขาถูกตรวจพบสิ่งนี้มันก็ทำให้เขามีความผิดมากพอที่เขาจะถูกลงโทษได้ และมันเป็นความเสี่ยงที่มากเกินไปที่ โกสต์ จะรับมือได้

นโยบายการต่อต้านยาเสพติดเป็นส่วนนึงของ แบล็ควอเตอร์ ซึ่งก็หมายความว่า ถ้า โกสต์ ถูกจับได้ เขาก็อาจจะถูกทางแบล็ควอเตอร์ลงโทษ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สาร X ที่มีโทษร้ายแรง ดังนั้นวิธีที่ดีที่สุดสำหรับเขาก็คือการทิ้งพวกมันไว้ในป่าโดยไม่หวังให้ใครเข้าไปพบพวกมันที่นั่น

ตอนนี้ในฐานะผู้วิวัฒ โกสต์มีความแข็งแกร่งมากพอที่จะจัดการกับ วาแลน ระดับต่ำอย่าง สไตร์เกอร์ ได้อย่างง่ายดาย แต่มันก็มีโอกาสที่จะมีตัวแปรที่แข็งแกร่งกว่าปรากฏตัวขึ้น หากเป็นเช่นนั้น เขาก็ทำได้เพียงใช้ความสามารถของเขาและวิ่งหนีไป

โกสต์ใช้เวลาราว ๆ 10 นาทีหรือมากกว่านั้นเพื่อไปยังจุดทิ้งขยะตามปกติของเขา และ ในขณะเดียวกัน เขาก็ได้ตรวจสอบแกลเลอรี่รูปภาพบน Eye-Phone ของเขา ด้วยรอยยิ้ม นี่ถือเป็นกิจวัตรคลายเครียดตามปกติของเขา

เขาได้มองดูรูปภาพของผู้หญิงเปลือยเปล่าที่เขาตะครุบพวกเธอในขณะที่พวกเธอหมดสติจากยาเสพติด เขาได้หลอกพวกเธอไปที่ห้องส่วนตัวใน After-Dark ไนท์คลับที่ใหญ่ที่สุดในฮาเว่น

นี่เองก็ถือเป็นกิจวัตรของเขาเช่นเดียวกัน และ แน่นอนว่า 9 ใน 10 คน ก็เพิ่งจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมฮาเว่น โดยเฉพาะผู้หญิงเหล่านั้น หลังจากให้พวกเธอลองยาจนหมดสติ เขาก็ได้ทำอนาจารและถ่ายคลิปเอาไว้

จากนั้นไม่นานโกสต์ก็มาถึงที่โล่งที่เป็นจุดทิ้งขยะจากนั้นเขาก็วางกระเป๋าลง เขาได้คลายซิปออกและหยิบหลอดฉีดยาที่เป็นมัดเล็ก ๆ และ กล่องพลาสติกเปล่าเล็ก ๆ 2-3 กล่องที่เคยมียาอยู่ในนั้นออกมาวางไว้ด้านข้าง จากนั้นก็ หยิบพลั่ว

เขาได้ใช้พลั่วในมือ เริ่มขุดหลุมเล็ก ๆ ที่เก็บซ่อนความลับของเขาเอาไว้จนกระทั่งขุดไปโดนอะไรบางอย่าง

“มันคืออะไร?”เขากระซิบกระซาบ ดูเหมือนว่าเขาจะขุดไปโดนเมล็ดเล็ก ๆ สีทองบางอย่าง? โดยเปลือกนอกของมันได้ถูกเจาะโดยพลั่วในมือของเขา และ มันไม่ใช่แค่เมล็ดเดียว เพราะยังมีอีก 2 เมล็ด วางอยู่ด้านข้าง

โกสต์ได้กลายเป็นระมัดระวังในทันที แต่ทว่า ภายในเสี้ยววินาทีนั้นมันก็ได้เกิดบางสิ่งบางอย่างขึ้น

เมล็ดทั้ง 3 ได้ปริแตกพร้อมกัน จากนั้นก็ปล่อยก๊าซเข้มข้นสีเหลืองที่มีละอองเรณูที่เป็นประกายออกมา สิ่งนี้ ทำให้ โกสต์ ไอออกมาอย่างดุเดือดก่อนที่จะเอามือปิดปากเขา ทว่าดวงตาของเขาก็พลันมีน้ำตาไหล สิ่งนี้ทำให้ เขาเปิดใช้งานความสามารถบนร่างกายส่วนบนของเขาทันที มันจึงทำให้ ปอดและปากของเขาจับต้องไม่ได้

แต่ทว่ามันก็สายเกินไป

ก๊าซพิษที่เข้มข้นเหล่านั้นทำให้ โกสต์ คุกเข่าลง ร่างกายของเขารู้สึกเย็นชาและแน่นิ่ง จากนั้นเขาก็ก้มหน้าลงไปในกองเมล็ด และ รู้สึกเจ็บปวดที่กองดินแทงทะลุใบหน้าของเขา

โกสต์สามารถทำให้ ปอด ปาก คอ และ จมูก ของเขาจับต้องไม่ได้ ตราบใดที่เขาทำได้เขาก็สามารถต้านทานได้ ทว่า เขาเองก็ต้องการหายใจ และ ก๊าซที่อยู่ที่นั่นก็มีมากกว่าปกติทำให้เขากลั้นหายใจได้ไม่นานนัก

สิ่งนี้ทำให้ โกสต์มีสีหน้าบูดบึ้ง ร่างกายของเขาแข็งอย่างกับรูปปั้นหิน แต่ ศีรษะของเขาดูเหมือนจะไม่เป็นอัมพาตเพราะเขายังมีสติสัมปชัญญะอยู่

พิษนี้ได้ทำให้ร่างกายตั้งแต่หัวจรดเท้าได้รับผล มันเป็นลักษณะโดยทั่วไปจากพิษที่มาจากละอองเกสรของ มอสบีสต์ โดยสิ่งนี้เขารู้มาจากการฝึกของเขา

ขณะนี้ เขาได้ทำสีหน้าบูดบึ้ง จากนั้นเขาก็จ้องมองลงไปที่สิ่งของสกปรก และ พยายามไม่ให้ดินเหล่านี้เจาะแก้มของเขามากเกินไป

นี่มันเกิดอะไรขึ้น?

มันไม่ควรจะเป็นแบบนี้!

มอสบีสต์ ได้ปล่อยก๊าซพิษออกมาจากทางหลอดร่างกายของพวกมัน ไม่ใช่ผ่านเมล็ดแบบนี้ และก็ เมล็ดเหล่านี้ มาอยู่ในหลุมที่ทิ้งขยะของเขาได้ยังไง?

มันไม่สมเหตุสมผลเลย

โกสต์ รู้สึกว่าร่างกายของเขาถูกเตะจนใบหน้าได้คว่ำหน้าขึ้น จากนั้น ดวงตาสีแดงซีดของเขาก็เบิกกว้างจนแทบจะถลนออกมา เพราะเขาสัมผัสได้ถึงดวงตาสีเขียวที่กำลังจ้องมองมาที่เขา จากนั้นเขาก็จำหน้าได้ทันที

เพราะนี่เป็นใบหน้าที่เขาไม่มีวันลืมได้

“อะ-อะไรกัน?”โกสต์ได้พึมพัมออกมาและพบว่ามันยากที่จะเชื่อได้

“อัลดิช นั่นคือชื่อของฉัน และ มันเป็นชื่อที่นายคงไม่เคยสนใจที่จะจำมันก่อนหน้านี้”

“กะ…ไม่ใช่ว่าแกตายไปแล้วหรอกเหรอ? ไม่ ฉันต้องประสาทหลอนเป็นแน่ ไม่ว่านี่จะเป็นก๊าซพิษอะไรก็ตาม มันกำลังปั่นหัวฉันอยู่”

“มีหลายสิ่งหลายอย่างที่ฉันไม่สามารถรับรองได้ นั่นรวมถึงชีวิตของแกและความตายที่ไม่เจ็บปวด และ สิ่งนึงที่ฉันรับรองได้เลยในตอนนี้ก็คือ นี่ไม่ใช่ภาพหลอน ไม่ใช่ความฝัน แต่นี่คือความจริง และ มันเป็นความจริงที่สมจริงเป็นอย่างมาก”