Chapter 51 – ลงทัณฑ์ (7)

“คุณหนู, ระวังด้วย หลบเร็ว!”

หัวหน้ายามผู้ที่ไม่ได้รับบาดเจ็บเพียงผู้เดียว หน้าซีดเมื่อเขาเห็น'หลิวเย่'ขยับแส้และส่งมันออกมาอย่างเร็วแม้ว่าพวกเขาจะเป็นผู้ฝึกฝนที่แข็งแกร่งที่สุด ครูฝึก'หลิน' ก็ยังพ่ายแพ้ด้วยเงื้อมือของ'หลิวเย่' แล้วคุณหนูที่เป็นเป้าหมายเล่า?

“นี่แกคิดว่าข้าจะกลัวที่...อ่าาา….”

'หลิวซินอ้าย'ยังไม่ทันได้กล่าวจบประโยค เมื่อเงาแส้พุ่งมาถึงตรงหน้าและรัดรอบเอวของนาง ด้วยความแข็งแกร่งของ'หลิวเย่' ร่างกายของ'หลิวซินอ้าย'ก็กระแทกไปที่ประตู

“ซินอ้าย!”

'หลิวซินชิง'ผู้ที่ตามหลังมาติดๆ ตื่นตกใจอย่างมาก'ซวนหยวนเฉิง'ไม่ได้ประเมินสถานการณ์เบื้องหน้าประตูตอนนี้ แต่เมื่อเขาได้เห็นฉากนี้ต่อหน้า คิ้วของเขากระตุกและเขาหยุดม้าไว้ทันที ไม่เคลื่อนไหวไปข้างหน้าแม้สักก้าว'หลิวเย่'นั้นมีลักษณะของความเด็ดเดี่ยว ถ้าเขาพยายามเข้าไปรบกวน เขาจะถูกลงโทษอย่างรุนแรง

“ปัง..”

เสียงหนักของการชนกระจายออกเมื่อ'หลิวซินอ้าย'กระแทกไปที่ประตูหน้าบานขวา 'หลิวเย่'กระชากแส้กลับทำให้'หลิวซินอ้าย'กลิ้งไปบนพื้นในเวลาไม่นาน แม้ว่านางจะรีบลุกกลับขึ้นมาแม้ว่าร่างการของนางจะได้รับความเจ็บปวดจากการกระแทกประตู นางก็ไม่ได้บาดเจ็บทั้งหมดเห็นอย่างนี้ 'หลิวซินอ้าย'คิดว่าทักษะของ'หลิวเย่'ก็เป็นเพียงการคุยโวโอ้อวด และตะโกนกลับไปอย่างใจแคบ

“นังน่ารังเกลียด, เจ้าจะได้เห็นทักษะของข้า….”

“ปัง!”

นางไม่ทันได้กล่าวจบเมื่อ'หลิวเย่'ได้ฟาดแส้ของนางไปบนประตูขนาดใหญ่ของคฤหาสน์ขุนนางซ้าย นั่นมันทำมาจากแท่งเหล็ก เพียงการสะบัดแส้หนึ่งครั้งของ'หลิวเย่' ประตูก็ถูกทำลาย เศษไม้ปลิวกระจายไปทุกที่ ประตูหน้าพังทลายเสียงดังตูม

'หลิวซินอ้าย'ปกศีรษะทันทีด้วยความตกใจ แท่งเหล็กที่แข็งแรงที่สุดและไม้ที่แข็งที่สุดจากวงศ์วานไม้ มันนั้นแข็งยิ่งกว่าเหล็กธรรมดา มันถูกทำลาย...

“ถ้าเจ้ากลัาพูดจาหยาบคายอีก แส้ต่อไปจะปรากฏบนหน้าเจ้า”

ดวงตาทั้งคู่ที่ดูชั่วร้ายได้จ้องมองมาที่'หลิวซินอ้าย'ขณะที่'หลิวเย่'กล่าวด้วยเสียงที่เย็นชา'หลิวซินอ้าย'หน้าซีดขาว ดวงตาของ'หลิวเย่'เต็มไปด้วยความต้องการที่จะฆ่า นั่นนางไม่สามารถทำอะไรได้ ได้แต่ตัวสั่น

เด็กสาวคนนี้เปลี่ยนเป็นน่ากลัวในเวลาสั้นๆได้อย่างไร?เมื่อ'หลิวซินชิง'ที่ตามมาด้านหลังของ'หลิวซินอ้าย'ได้เห็นน้องสาวไม่เป็นอะไร นางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก นางก้าวไปเบื้องหน้า'หลิวซินอ้าย'และพยักหน้าให้'หลิวเย่'

“หลิวเย่, วันนี้ หลิวซินอ้ายกระทำผิดต่อเจ้า ข้าต้องขออภัยในความผิดของนาง ได้โปรดเมตตาและให้อภัยนางในครั้งนี้ นอกจากนี้ พวกเราเป็นครอบครัวที่ใกล้ชิดกัน มันไม่มีประโยชน์อันใดต่อพวกเราถ้าเรายังทำให้เป็นเรื่องที่ใหญ่ขึ้น”

ได้ยินสิ่งนี้ 'หลิวเย่'หัวเราะอย่างเย็นชา มองไปที่'หลิวซินชิง'และถามเสียงเย็น

“เจ้าเป็นใคร?”

เย็นยะเยือก, คำสามคำสามารถทำให้'หลิวซินชิง'รู้สึกอึดอัก ไม่ทราบว่าควรทำอะไร แต่อย่างไร 'หลิวซินชิง'ก็ยังดูเหมาะสมกว่า'หลิวซินอ้าย' นางสูดหายใจลึกๆและยิ้มไปที่'หลิวเย่'

“ข้าคือหลานสาวคนที่สามของขุนนางซ้าย ชื่อของข้าคือ ซินชิง”

----------------------------------------------------------------------------------------------

แบตโน้ตบุคจะหมดแล้ว ไว้กลับห้องไปชาร์ตแล้วค่อยมาต่ออีกสักตอนนะครับ วันนี้ได้ไปนั่งแปลนิยายที่จุดพักรถก่อนเข้ากรุงเทพฯ หวังว่าตอนหน้าจะไม่ค้างเหมือนตอนนี้เนอะ

ที่มา:https://my.dek-d.com/emperor123/writer/viewlongc.php?id=1489554&chapter=51