บทที่ 21 คำเชิญจากอาจารย์สาวสวย

บทที่ 21 คำเชิญจากอาจารย์สาวสวย

เมื่อกลับถึงบ้าน ความว่างเปล่าก็เข้ามาทักทายอีกครั้ง

เฉินหว่านนอนอยู่บนเตียง อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเหงาจับใจ

ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น

พ่อแม่กลับมาแล้ว

เฉินหว่านลุกเดินออกไปที่ห้องนั่งเล่น "พ่อ แม่ กลับมาแล้วเหรอครับ"

"ลูกชาย แค่ก... ดึกป่านนี้ยังไม่นอนอีกเหรอ..." หลี่หงเถาทักขึ้น

"ยังครับ แม่เพิ่งกลับจากโรงพยาบาล พักผ่อนเยอะ ๆ นะครับ" เฉินหว่านมองดูร่างกายที่ซูบผอมของแม่ ความมุ่งมั่นที่จะติดท็อป 10 ในการแข่งจัดอันดับพรุ่งนี้ก็ยิ่งลุกโชน

การติด 1 ใน 10 จะเป็นเครื่องการันตีความสามารถที่ยอดเยี่ยมในประวัติของเขา

เช้าวันรุ่งขึ้น เฉินหว่านตื่นแต่เช้าตรู่ เดินไปที่ร้านอาหารเช้าใกล้กับจุดเทเลพอร์ตดันเจี้ยน

เขาวางแผนว่าจะนั่งแช่อยู่ที่ร้านอาหารเช้านี่แหละจนถึงเที่ยง แล้วค่อยเดินไปที่จุดเทเลพอร์ต

แต่ละเมืองจะมีจุดเทเลพอร์ตดันเจี้ยนเฉลี่ยประมาณ 20 แห่ง กระจายอยู่ทั่วทุกพื้นที่

ระหว่างกินน้ำเต้าหู้กับซาลาเปา เขาก็ไถโทรศัพท์อ่านข่าวไปพลาง ๆ

ไม่ว่าจะเป็นบอร์ดสนทนาของมณฑลหรือของเมือง หัวข้อการแข่งจัดอันดับก็ยังคงร้อนแรงเป็นอันดับหนึ่ง

โดยเฉพาะคนชื่อ 'จางสวิน' ที่ตกเป็นประเด็นหลักในการพูดคุย

"อีกไม่ถึง 4 ชั่วโมงก็จะเริ่มแข่งแล้ว ตื่นเต้นชะมัด!"

"ครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่ได้แข่งอะไรเดือด ๆ แบบนี้ ขอแค่ติดท็อป 100 ก็ถือว่าประสบความสำเร็จแล้ว!"

"ท็อป 100? หึหึ ฝันไปเถอะ! คนแข่งเป็นแสน โอกาส 1 ใน 1000 เลยนะเว้ย!"

"พูดได้เลยว่าใครติดท็อป 100 นอกจากชีวิตในมณฑลนี้จะสบายแล้ว อนาคตยังรุ่งโรจน์สุด ๆ!"

"แค่ในมณฑล? นายมองโลกแคบไปป่าว ระดับนี้เดินยืดอกได้ทั่วประเทศแล้ว! นี่มันท็อป 100 ของทั้งมณฑลเลยนะเว้ย!"

"ว่าแต่พี่สวิน ครั้งนี้มั่นใจที่ 1 ไหมครับ?"

จางสวินตอบ "ถามอะไรตลก ๆ ตั้งแต่แข่งมาฉันเคยพลาดที่ 1 ด้วยเหรอ?"

"สงสัยพี่สวินแบบนี้ นายเป็นคนต่างถิ่นใช่ไหมเนี่ย?"

"เดี๋ยวนี้คนมณฑลรอบข้างเขารู้จักชื่อพี่สวินกันหมดแล้ว ใครจะมาสู้พี่สวินได้?"

ขณะที่เฉินหว่านกำลังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ จู่ ๆ ร่างที่คุ้นตาก็ถืออาหารเช้ามานั่งลงตรงข้ามเขา

ตามมาด้วยเสียงเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ "เธอก็มากินมื้อเช้าที่นี่เหมือนกันเหรอ"

เฉินหว่านเงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นอาจารย์จ้าวหลินหมิ่น

"อาจารย์"

"ฉันขอนั่งด้วยได้ไหม?" จ้าวหลินหมิ่นเอ่ยถาม

"ได้สิครับ ตามสบาย"

จ้าวหลินหมิ่นยิ้มบาง ๆ "อ้อ แล้วก็ไม่ต้องเรียกฉันว่า 'อาจารย์' แล้วนะ ฉันลาออกแล้ว"

"ลาออก? ทำไมล่ะครับ?"

"ก่อนจะอธิบาย ฉันอยากจะบอกเธอเรื่องในดันเจี้ยนทดสอบคราวก่อน ไม่งั้นมันจะคาใจฉันไปตลอด ความจริงวันนั้น..."

"ผมรู้ครับ ผู้อำนวยการตั้งใจจะเล่นงานผม"

ประกายตาของจ้าวหลินหมิ่นวูบไหว "เธอรู้?!"

"แน่นอนสิครับ ผมไม่ได้โง่นะ ออกจากดันเจี้ยนปุ๊บผมก็รู้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น"

"แล้วทำไมตอนนั้นเธอไม่พูดอะไรเลยล่ะ?"

"พูดไปแล้วจะมีประโยชน์อะไรล่ะครับ? ด้วยสถานะของผมตอนนั้น พูดไปก็มีแต่จะสร้างศัตรูหาเรื่องใส่ตัว เผลอ ๆ จะไม่ได้อะไรดีขึ้นมาเลย"

เฉินหว่านถามต่อ "แล้วทำไมอาจารย์ถึงลาออกล่ะครับ?"

"ส่วนหนึ่งเพราะเรื่องคอร์รัปชันของผู้อำนวยการ อีกส่วนก็เพราะช่วงนี้มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในเมืองน่ะ"

จ้าวหลินหมิ่นอธิบาย "เมื่อเช้ามืด เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพบศพ 'ผู้ฝึกสัตว์อสูรสายมืด' บนถนน สงสัยว่าจะมีองค์กรผู้ฝึกสัตว์อสูรสายมืดแทรกซึมเข้ามาในเมือง ทางการเลยระดมพลจากหลายภาคส่วนจัดตั้งหน่วยงานพิเศษเพื่อสืบสวนและกวาดล้างองค์กรนี้โดยเฉพาะ เรียกว่า 'หน่วยสืบสวนปฏิบัติการพิเศษ'"

"ฉันได้รับเชิญ ก็เลยตอบตกลงเข้าร่วม"

"ตอนนี้ฉันเป็นหัวหน้ากลุ่มที่ 1 ของหน่วยสืบสวนปฏิบัติการพิเศษ"

พูดจบ จ้าวหลินหมิ่นก็เป่าน้ำเต้าหู้ร้อน ๆ ในถ้วยแล้วจิบเบา ๆ

จากนั้นเธอก็เงยหน้ามองเฉินหว่านอีกครั้ง "เรื่องที่ฉันเล่าให้ฟังถือเป็นข้อมูลลับ ยังไม่เปิดเผยต่อสาธารณะ ห้ามเอาไปพูดต่อนะ"

"แล้ว... อาจารย์บอกผมทำไมล่ะครับ?"

จ้าวหลินหมิ่นหรี่ตาลง หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ "เธอสนใจจะเข้าร่วมไหม?"

"ถึงฉันจะไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงเก่งขนาดนี้ แต่ด้วยความสามารถของเธอ เธอคือตัวเลือกแรกของฉัน"

เฉินหว่านรับกระดาษมาดู มันคือสัญญาจ้าง

เฉินหว่านไม่สนใจอย่างอื่น เขามองหาแต่ตัวเลขเงินเดือน

พอเห็นตัวเลข ดวงตาของเฉินหว่านก็เป็นประกายขึ้นมา

ค่าจ้างจ่ายเป็นรายวัน วันละ 1,000 หยวน โอนเข้าบัญชีตรงเวลาตอนเที่ยงคืนทุกวัน ตกเดือนละ 30,000 หยวน!

แต่ความเสี่ยงของงานนี้สูงลิ่วแน่นอน เผลอ ๆ จะสูงกว่าทหารด้วยซ้ำ!

เพราะหน่วยสืบสวนปฏิบัติการพิเศษนี้ ต้องปะทะโดยตรงกับองค์กรที่น่ากลัวที่สุดในโลกอย่าง 'ผู้ฝึกสัตว์อสูรสายมืด'!

"ฉันรู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ เธออยากสอบเข้ากิลด์ยุคสมัยเดือนตุลาใช่ไหม สัญญาจ้างขั้นต่ำของหน่วยเราคือครึ่งเดือน ซึ่งจะไม่กระทบกับการสอบของเธอ ครบครึ่งเดือนแล้วถ้าเธออยากถอนตัว ก็แล้วแต่เธอเลย"

"ส่วนเรื่องสถานภาพนักเรียน ม.ปลาย ไม่ต้องห่วง ทางเราจะจัดการย้ายเธอไปเรียนต่อที่โรงเรียนที่ดีกว่าเดิมให้"

เฉินหว่านมองสัญญาในมือ ลังเลอยู่ประมาณนาทีหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า "ขอโทษครับอาจารย์ งานนี้คงไม่เหมาะกับผม ผมยังเป็นแค่นักเรียน เป้าหมายหลักคือการพัฒนาตัวเอง เรื่องงาน... คงยังไม่ถึงเวลาครับ"

จ้าวหลินหมิ่นไม่ใช่คนยืดเยื้อ เธอรับสัญญากลับไปแล้วกล่าวว่า "ก็ได้ ดูเหมือนเธอกำลังเตรียมตัวแข่งจัดอันดับสินะ ขอให้ทำผลงานได้ดีนะ"

จ้าวหลินหมิ่นกินมื้อเช้าเสร็จก็ลุกออกไป

เมื่อกี้เฉินหว่านลังเลจริง ๆ เพราะเงินเดือนมันล่อใจมาก

แต่ถ้าเข้าร่วมองค์กรนี้ เขาจะเสียอิสรภาพไปโดยสิ้นเชิง ซึ่งจะส่งผลกระทบต่อความก้าวหน้าของเขาอย่างมาก

เผลอแป๊บเดียว เวลาก็ล่วงเลยมาถึง 11:45 น.

เฉินหว่านลุกขึ้นเดินไปยังจุดเทเลพอร์ตดันเจี้ยน

มันเป็นลานวงกลมรัศมี 100 เมตร ซึ่งก็คือวงเวทย์เคลื่อนย้ายนั่นเอง

ผู้เข้าแข่งขันสามารถเข้าสู่ดันเจี้ยนการแข่งจัดอันดับผ่านวงเวทย์นี้ได้โดยตรง

ในลานมีคนอยู่เกือบพัน ส่วนใหญ่เป็นคนวัยทำงานอายุประมาณ 25 ปี

เด็กมัธยมปลายอย่างเฉินหว่านหาตัวจับยากมาก เรียกได้ว่านอกจากเฉินหว่านแล้ว แทบไม่มีเด็ก ม.ปลาย คนอื่นเลย

เหลือเวลาอีก 5 นาทีจะเริ่มแข่ง เฉินหว่านยังคงเช็กบอร์ดสนทนา

"เริ่มแล้ว ๆ อีก 5 นาที!"

"ตื่นเต้นเว้ย! ฉันต้องคว้าที่ 2 มาให้ได้!"

"เพ้อเจ้อ! ที่ 2 เป็นของฉันต่างหาก!"

"พวกนายนี่ขาใหญ่กันทั้งนั้น! สำหรับฉัน แค่เฉียด ๆ ท็อป 100 ก็หรูแล้ว!"

"พี่จางสวิน ถ้าจับคู่เจอผม ออมมือให้หน่อยนะครับ!"

"ไม่ต้องห่วง ฉันออมมือให้แน่" จางสวินตอบ "ยังไงนี่ก็แค่การแข่งกระชับมิตร"

นอกจากจะมั่นใจในตัวเองสูงแล้ว ชื่อเสียงของจางสวินก็ถือว่าดีใช้ได้เลยทีเดียว

ในตอนนี้ เฉินหว่านกำหมัดแน่นเบา ๆ รักษาลมหายใจให้สม่ำเสมอ และทำจิตใจให้สงบ

'ท็อป 10 ถือว่าสำเร็จ...' เขาคิดในใจ

รางวัลลูกแก้ววิญญาณสีส้มระดับ 7 ดาว ยังคงเย้ายวนใจเฉินหว่านเป็นอย่างมาก

ต่อให้มันไม่เหมาะกับสาวน้อยทมิฬ เขาก็เอาไปขายทำเงินก้อนโตได้

เวลาผ่านไปทีละนาที

5 นาที...

4 นาที...

3 นาที...

2 นาที...

1 นาที...

การแข่งขันเริ่มขึ้น!

พริบตาเดียว ภาพตรงหน้าของทุกคนก็มืดดับลง ก่อนจะถูกส่งตัวเข้าสู่ดันเจี้ยนการแข่งจัดอันดับ