บทที่ 802 สิ้นสุดสงคราม ปลดปล่อยอสูร

บทที่ 802 สิ้นสุดสงคราม ปลดปล่อยอสูร

เสียงระเบิดพลังปราณดังกึกก้องรอบทิศทาง หญิงสาวหยวนอิงขั้นปลายของหอชมจันทร์ที่เหลืออยู่เป็นคนสุดท้าย พยายามต่อสู้ยิบตา แต่ไม่นานก็ถูกรุมล้อมด้วยยอดฝีมือกว่า 20 ชีวิต

นางถูกกลืนหายไปในพายุอาวุธวิเศษและอิทธิฤทธิ์ของสัตว์อสูร

สงครามจบลงแล้ว

เหล่าผู้ฝึกตนเก็บกวาดของสงคราม แล้วมุ่งหน้าสู่ยอดพีระมิดองค์กลาง

หยางหลินกระโดดลงจากยอดหอคอย ลงมายืนบนระเบียงบันไดทางทิศใต้ของชั้นบนสุด เบื้องหลังคือตำหนักราชันอสูรที่โอ่อ่า

เขายืนมองลงไปยังลานกว้างเบื้องล่าง พีระมิดบริวาร และทิวทัศน์รอบด้าน ความรู้สึกยิ่งใหญ่คับอก

ทุกคนร่อนลงมายืนบนระเบียง ประสานมือแสดงความยินดี เหล่าอสูรดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ

หยางหลินกล่าว "ทุกท่านลำบากแล้ว ภารกิจของเรายังไม่จบ ยังมีเรื่องต้องจัดการอีกนิดหน่อย รบกวนพวกท่านด้วย

หนึ่ง... ยังมีศิษย์หอชมจันทร์ระดับจินตาน จู้จี และเลี่ยนชี่จำนวนมากอยู่ที่นี่ กวาดต้อนพวกมันทั้งหมดไปรวมที่ลานกว้างชั้นล่างสุด

สอง... มีจินตานบางคนหนีไปตอนเราสู้กัน ต้องตามจับกลับมาให้ได้ จับเป็นหรือตายก็ได้

สาม... มีอสูรจำนวนมากถูกขังอยู่ที่นี่ พาพวกมันมารวมที่ลานกว้างเพื่อคัดแยก

สี่... จัดการของสงคราม รวมถึงซากอสูรระดับ 5 ทั้ง 4 ตัว!

ข้าจะรอพวกท่านที่นี่ แล้วเราจะเข้าตำหนักราชันอสูรพร้อมกัน!"

สามผู้เฒ่าเผ่าขนนกสวรรค์ขันอาสา "พวกข้าบินเร็ว จะไปตามล่าพวกที่หนีไปเอง!"

พูดจบก็แปลงร่างเป็นนกยักษ์บินหายไปทางทิศตะวันตก

กลุ่มหนานอวิ๋นและซิงซู่ 5 คน "พวกเราจะกวาดต้อนคนที่เหลือมาเอง"

พวกเขารับถุงสมบัติและแหวนมิติเปล่าไปแจกจ่าย แล้วแยกย้ายกันไป

หูอวิ๋น (จิ้งจอก) กล่าว "ขอตัวแทนเผ่าละ 1 คนไปกับข้า เพื่อรวบรวมและคัดแยกเผ่าพันธุ์อสูร"

อสูร 6 ตนแยกตัวออกไป

สือเชียนหันไปมองคนที่เหลือ "งั้นพวกเราจัดการเรื่องของสงครามและซากอสูรเอง"

หนิงอู่สะบัดมือ ถุงสัตว์อสูร 2 ใบ ลอยมาหาหยางหลิน "สหายเต๋าหยาง นี่น่าจะเป็นอสูรที่ทีมทางใต้จับมาได้"

หยางหลินรับมาตรวจสอบ มีอสูรระดับ 5 อยู่ 2 ตัวจริงๆ

เขาพาทุกคนไปที่ขอบลานชั้น 2 ทางทิศใต้ แล้วปล่อยตัวแรกออกมา

ลิงยักษ์สีขาว นัยน์ตาสีทอง ปรากฏตัวขึ้น ขนสีขาวโชกเลือด ดูอ่อนแรง

พอเห็นสภาพแวดล้อมและมนุษย์ มันก็คลุ้มคลั่ง ปล่อยแรงกดดันระดับ 5 ขั้นต้น เงื้อหมัดยักษ์จะทุบ

ขุยหย่งและหูเวยรีบเข้าไปล็อกตัว แล้วส่งกระแสจิตอธิบาย

ลิงยักษ์สงบลง แปลงร่างเป็นชายวัยกลางคนผมเงินรุงรัง คิ้วหนา จมูกแบน ปากกว้าง เคราขาวเฟิ้ม สวมชุดขนสัตว์สีขาว แขนยาวถึงเข่า

"เผ่าวานรวิญญาณ 'หยวนปั๋ว' ( ลุงลิง) ขอบคุณสหายเต๋าหยางที่ช่วยชีวิต!"

หยางหลินมอบยารักษาให้ "สหายเต๋าไป๋ (ขาว) เกรงใจไปแล้ว พักรักษาตัวเถอะ"

หยวนปั๋วรับยาด้วยมือใหญ่ยักษ์ "ขอบคุณ!" แล้วกลืนยา กระโดดไปนั่งสมาธิที่มุมหนึ่ง

ตัวที่สอง... สัตว์รูปร่างคล้ายกวาง มีเขาคู่สีม่วง ขนสีแดงสดลายจุดสีทองคล้ายอักขระ เขามีรัศมีสีทองพันรอบ ดูศักดิ์สิทธิ์

พอมันเห็นคนเยอะๆ ก็ตกใจจะวิ่งหนี

ขุยหย่งและหูเวยต้องเข้าไปกล่อมอีกรอบ

มันแปลงร่างเป็นชายวัยกลางคนหน้ายาว สวมชุดแดง บนหัวมีเขาเล็กๆ 2 นิ้ว หน้าตาหล่อเหลาพอใช้

"เผ่ากิเลนปฐพี  'ลู่สิง' (กวางเดินดิน) ขอบคุณสหายเต๋าหยางที่ช่วยชีวิต!"

เผ่ากิเลนปฐพีคือสัตว์กีบที่มีสายเลือดกิเลน มีค่าทางยาและวัตถุดิบสูงมาก โดยเฉพาะเขากวางและเลือด แต่เพราะเป็นเหยื่อโดยธรรมชาติ การฝึกตนถึงระดับสูงจึงยากมาก

"สหายเต๋าลู่สิงไม่ต้องเกรงใจ พักผ่อนก่อน เดี๋ยวค่อยคุยกัน!"

ลู่สิงคารวะ แล้วกระโดดไปนั่งสมาธิ

พวกมนุษย์เห็นว่าทางนี้เรียบร้อย ก็ลงไปจัดการซากอสูรยักษ์ 4 ตัวที่ลานชั้นล่าง เพื่อแล่เนื้อเถือหนัง

เหลือเพียงหยางหลิน หูเวย ขุยหย่ง เสวี่ยเหยา และเสวี่ยหลิงเอ๋อร์ ยืนอยู่บนระเบียงชั้น 2

อสูรไม่อยากเห็นภาพการชำแหละพวกเดียวกัน

ส่วนเสวี่ยหลิงเอ๋อร์เป็นคุณหนูผู้สูงศักดิ์ งานหยาบแบบนั้นไม่เหมาะกับนาง

เสวี่ยหลิงเอ๋อร์ยืนขนาบข้างซ้ายหยางหลิน

สามอสูรยืนล้อมรอบหยางหลินในท่าทีอารักขา

ผ่านไป 2 เค่อ (30 นาที)

นักโทษหอชมจันทร์ราว 160 คน ถูกต้อนมารวมกันที่ลานกว้าง

จินตาน 12, จู้จี 40 กว่า, เลี่ยนชี่ 100 กว่า

และอสูรระดับต่ำหลายร้อยตัว หลากหลายสายพันธุ์ ถูกพามาด้วย

เซียวจิ้งและพวกบินกลับมา "สหายเต๋าหยาง ตรวจค้นหมดแล้ว ทุกคนอยู่ที่นี่"

หยางหลินพยักหน้า "ขอบคุณมาก"

เขาหันไปถามนักโทษ "พวกเจ้าทำหน้าที่อะไรที่นี่?"

หัวหน้าจินตานตอบ "เรียนผู้อาวุโส พวกเราเป็นเวรยามและผู้ดูแลจัดการงานทั่วไปในวังราชันอสูรขอรับ"

หูอวิ๋นแทรกขึ้น "สหายเต๋าหยาง พวกมันยังมีหน้าที่ทำทะเบียนประชากรอสูร และรีดไถทรัพยากรจากเผ่าต่างๆ อสูรพวกนี้ส่วนใหญ่ก็ถูกพวกมันบังคับจับมาเป็นทาสใช้งาน"

หยางหลินสั่งเสียงเรียบ "เอาป้ายควบคุมทาสออกมา ปลดปล่อยพวกเขาทั้งหมดเดี๋ยวนี้!"

จินตานคนเดิมโค้งคำนับ "เรียนผู้อาวุโส อสูรเหล่านี้เป็นทรัพย์สินของหอชมจันทร์ หากไม่มีคำสั่งจากเบื้องบน พวกเราตัดสินใจเองไม่ได้

หากท่านเมตตาพวกมัน เชิญท่านไปขอราชโองการจากหอชมจันทร์ หากมีคำสั่งมา พวกเรายินดีปฏิบัติตามทันทีขอรับ"

หยางหลินไม่เสียเวลาเถียงกับมดปลวก หันไปสั่งหูอวิ๋น

"อสูรที่มีเผ่าสังกัด ให้คนในเผ่าพากลับไป

อสูรไร้สังกัด ให้ปลดปล่อยพันธนาการ แล้วปล่อยไป

ถ้าไม่มีที่ไป ก็ให้อยู่ฝึกตนที่นี่

ส่วนเรื่องป้ายควบคุมทาส... พวกท่านจัดการกันเอง

ข้าจะรอที่หน้าตำหนักราชันอสูร"

พูดจบก็หันหลังเดินขึ้นบันไดไปหน้าตำหนัก

ผู้ฝึกตนมนุษย์คนอื่นๆ เห็นท่าทีของหยางหลิน ก็รีบเดินตามขึ้นไป

ทิ้งให้เหล่าอสูรยืนเผชิญหน้ากับนักโทษหอชมจันทร์

ทันใดนั้น แรงกดดันอสูรระดับ 5 ก็ระเบิดออก พร้อมกับเสียงกรีดร้องโหยหวนและคำอ้อนวอนขอชีวิตดังระงมไปทั่วลานกว้าง