บทที่ 399 อย่าเข้าใกล้เสี่ยวจิ่ว (ฟรี)

เมื่อมาถึงที่ร้านอาหารและหาที่นั่งได้แล้ว ผู้ใหญ่ทั้งสองก็ไปสั่งอาหาร หานซือเหย่รีบเปลี่ยนตําแหน่งทันที เขานั่งลงข้างซูจิ่วและยื่นมืออกไปดึงยางรัดผมบนศรีษะของเธอคลายออก

ซูจิ่วคิดไม่ถึงว่าเขาจะทําแบบนี้ เธอเอื้อมมือออกไปปิดหัวเล็กๆของตัวเอง เธอมองไปที่เขาอย่างโกรธเคือง "หานซือเหย่ นายมันนิสัยไม่ดี❗️"

ทุกครั้งที่พบกัน เขาต้องดึงผมของเธอตลอด เหมือนพวกนักเลงในโรงเรียน เธออยากจับเขามาตีก้นจริงๆ

หานซือเหย่ยกคางขึ้นอย่างเย่อหยิ่งและพูดอย่างมั่นใจว่า "ใครบอกให้เธอไม่มาเล่นกับฉันนานขนาดนี้ ฉันไม่มีความสุข❗️"

ซูจิ่วพ่นลมหายใจดัง ฮึ❗️ "นายรังแกฉันตลอด ทำไมฉันต้องเล่นกับนายด้วย"

"ตอนที่ฉันไม่ได้รังแกเธอ เธอก็ไม่มาหาฉัน❗️"

ในน้ำเสียงของหานซือเหย่มีร่องรอยของความขุ่นเคือง

เมื่อมองผมยุ่งๆ ของเธอ เขาคิดว่าเทคนิคการมัดผมของตัวเองจะมีประโยชน์อีกครั้ง "ฉันช่วยเธอมัดผมได้"

"ไม่ต้องช่วย ฉันทำเองได้" ซูจิ่วมัดผมด้วยความโกรธ และเหตุการณ์นี้ก็ถูกหานเจียนีที่กลับมาจากการไปซื้ออาหารเห็นเข้าพอดี

เธอขมวดคิ้วรีบเดินกลับมาอย่างรวดเร็ว เอื้อมมือออกไปบิดหูของหานซือเหย่และพูดด้วยสีหน้าเคร่งขรึม "ไอ้เด็กตัวเหม็นกล้ารังแกเด็กผู้หญิงงั้นเหรอ❓ลุกขึ้นมายืนสำนึกข้างฉันตรงนี้และอย่าเข้าใกล้เสี่ยวจิ่ว"

หานซือเหย่ถูกดึงหูแต่เขาไม่ได้รู้สึกอะไรเลยแต่ทันทีที่ได้ยินว่าให้เขายืนสำนึกผิดและไม่สามารถกินข้าวกับน้องสาวเสี่ยวจิ่วได้ เขาก็กังวลและรีบพูดว่า "น้า ผมสำนึกผิดแล้ว ผมจะไม่ทำอีกแล้ว"

ซูจิ่วยกคิ้วขึ้น ดูเหมือนว่าเด็กชายตัวเหม็นคนนี้จะกลัวน้าของเขามาก

ปกติเขาเป็นลูกเสือที่ไม่กลัวฟ้าดิน แต่ตอนนี้กลายเป็นลูกแมวน้อยน่ารักไปเสียแล้ว

หานเจียนีไม่หลงกลเขา เธอไม่ชอบที่สองสามีภรรยเฒ่าตามใจหานซือเหย่ ในสายตาของเธอไม่ควรโอ๋เด็กมากเกินไปและควรถูกลงโทษบ้าง มิฉะนั้นเด็กจะมีนิสัยเสียในอนาคต❗️

เสี่ยวจิ่วประพฤติตัวดีมาก แต่เธอกลับโดนรังจากเด็กแบบนี้งั้นเหรอ❓

เธอทนไม่ไหวแล้ว❗️

หานเจียนียังคงมีใบหน้าที่เคร่งขรึม เธอกล่าวอย่างจริงจังว่า "ยืนขึ้นและไตร่ตรอง นายไม่ได้รับอนุญาตให้นั่งลงจนกว่าพวกเราจะกินข้าวเสร็จ"

หานซือเหย่ไม่เต็มใจแต่เขาก็ไม่กล้า ที่บ้านดูเหมือนว่าทุกคนจะฟังน้าของเขา แม้แต่ปู่ย่าของเขา ดังนั้นเขาจึงต้องเชื่อฟัง

ไม่มีทางเลือกเขาทำได้เพียงยืนขึ้นอย่างไม่เต็มใจ เมื่อซูเชิ่งจิ่งกลับมาพร้อมกับอาหาร เหลือบมองมาที่เขาอย่างดูหมิ่น จากนั้นจึงนั่งลงถัดจากน้องสาวเสี่ยวจิ่ว และวางอาหารไว้ตรงหน้าเธอพร้อมกับยื่นช้อนเล็กให้เธอ

หานซือเหย่รู้สึกท่วมท้น ถ้าเขาได้กินข้าวกับน้องสาวเสี่ยวจิ่ว เขาสามารถกินได้อีกสองชาม❗️

ซูจิ่วสังเกตเห็นเด็กน้อยมองมาที่ตัวเองเสมอ หลังจากกัดไปสองสามคำ ในที่สุดเธอก็ทนไม่ไหวที่จะทำให้เขายืนต่อหน้าทุกคน เธอจึงหันไปหาหานเจียนีแล้วพูดว่า "ป้า พี่ชายรู้ความผิดของตัวเองแล้ว คราวหน้าเขาจะไม่ทำมันอีก ยกโทษให้เขาได้ไหม❓"

หานซือเหย่ไม่เคยคิดว่าเธอจะช่วยพูดให้ตัวเอง เป็นอีกครั้งที่เขาคิดว่าน้องสาวเสี่ยวจิ่วใจดีมาก

เป็นผู้หญิงที่ดีที่สุดที่เขาเคยเจอ❗️

หานเจียนีคิดไม่ถึง หลังจากตะลึงอยู่สักพัก เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามว่า "เธอยกโทษให้เจ้าเด็กนี่งั้นเหรอ❓"

"อือ❗️หนูยกโทษให้เขาแล้ว❗️“ซูจิ่วพยักหน้าเธอกล่าวด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า”หนูลืมไปแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น งั้นให้พี่ชายมาทานอาหารด้วยกันดีไหม❓"

ซูเชิ่งจิ่ง "..."

## ?????????

ถึงเกี๊ยวน้อยยกโทษให้แต่เขาไม่ให้อภัย ได้ใช่ไหม❓

บทที่ 400 ภรรยาตัวน้อยของเขา

อนิจจา ลืมมันไปเถอะเขาเป็นผู้ใหญ่แล้ว ทำไมต้องไปยุ่งกับไอ้สารเลวตัวน้อยนี่ด้วย

อย่างไรก็ตามเมื่อเด็กนี้โตขึ้น ถ้ายังมีความคิดเกี่ยวกับเกี๊ยวน้อยอยู่ เขาคงรักษาความเยือกเย็นไว้ไม่ได้เหมือนตอนนี้

หานซือเหย่นั่งลงข้างหานเจียนีอย่างเชื่อฟัง เขาไม่กล้าที่จะนั่งข้างซูจิ่วเพราะกลัวว่าน้าจะไม่พอใจและให้เขาลงโทษให้เขายืนอีก และเป็นการถูกลงโทษต่อหน้าน้องสาวเสี่ยวจิ่วเป็นเรื่องที่น่าอับอายจริงๆ❗️

หานซือเหย่เหลือบมองเสี่ยวจิ่วที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างเงียบๆ ดูเธอกำลังกินเนื้อที่ซูเชิ่งจิ่งหั่นให้เธอและแก้มของเธอป่องขึ้น ดูเหมือนเธอจะชอบกินมันมาก หัวเล็กๆของเธอโยกไปมา น่ารักมาก

หานเจียนีเหลือบมองไปด้านข้าง ดวงตาของเด็กคนนี้จับจ้องไปที่เสี่ยวจิ่ว และแน่นอนว่าผู้ชายทุกคนก็เหมือนกัน ขนาดเธอยังละสายตาไม่ได้เมื่อเห็นสาวสวยน่ารัก❗️

พวกผู้ชายตัวเหม็นจริงๆ

ทันใดนั้นเธอรู้สึกว่าซูเชิ่งจิ่งดูน่ามองมากขึ้น อย่างน้อยเขาก็คิดถึงแต่ลูกสาว ไม่ได้คิดอะไร แค่ต้องการหาเงินเลี้ยงลูกสาว

เธอดูเขาผิดไปจริงๆ ในตอนแรก

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ หานเจียนีก็หันมองไปหลานชายคนโตของเธอด้วยความรังเกียจมากขึ้น เธอจงใจพูดว่า "ไม่อิ่มไม่ใช่เหรอ❓ ทำไมไม่กินล่ะ❓"

หานซือเหย่กลับมารู้สึกตัว จากนั้นเขาก็ได้รู้ว่ามีจานอาหารอยู่ตรงหน้าตัวเอง เขาไม่ได้แตะต้องอาหารในนั้นเลย ทันใดนั้นเขารู้สึกอายเล็กน้อยและหยิบตะเกียบขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

ขณะที่เขากำลังจะกิน เขาเหลือบมองไปที่เด็กสาวที่อยู่ตรงข้าม และเห็นว่าเธอดูเหมือนจะชอบกินเนื้อ เขาจึงหยิบน่องไก่ขึ้นมาจากจานของตัวเอง แล้ววางลงบนจานของซูจิ่ว

ซูจิ่ว "...❓"

เธอมองหานซือเหย่ด้วยความประหลาดใจ "พี่ชาย ทำไมนายถึงให้ฉัน❓"

หานซือเหย่ดูเคอะเขินเล็กน้อย เหมือนกับว่าเขาทำสิ่งที่ไม่ดี และพูดออกมาอย่างอยากลำบาก "ฉันไม่ชอบกินไก่ ดังนั้นให้เธอ❗️"

เด็กเหลือขอนี่หยิ่งและทำตัวแปลกอีกแล้ว

ซูจิ่วยิ้มแฉ่ง จงใจหยอกล้อเขา "ไม่ชอบจริงๆเหรอ มันอร่อยมาก❗️"

หานซือเหย่พยักหน้าอย่างจริงจัง "อือ ไม่ชอบ เธอกินเถอะ"

เมื่อเห็นว่าเขาดูเหมือนประธานที่มีอำนาจครอบงำตั้งแต่อายุยังน้อย ซูจิ่วอยากจะหัวเราะ เธอนึกภาพออกว่าเด็กคนนี้หน้าตาจะเป็นยังไงเมื่อโตขึ้น เป็นประธานจอมเจ้ากี้เจ้าการเหมือนกับที่เขียนไว้ในนิยายอย่างแน่นอน เธอเริ่มตั้งตารอว่าใครจะได้เป็นภรรยาตัวน้อยของเขา

ซูจิ่วยิ้มและพูดอย่างอ่อนหวานว่า: "ถ้าอย่างนั้นฉันจะกินมัน ขอบคุณพี่ชาย ~"

หานซือเหย่พูด "อือ" เหมือนผู้ใหญ่ตัวน้อย หลังจากที่เธอกัดน่องไก่แล้วกินอย่างเอร็ดอร่อย เขาก็กินข้าวของตัวเองอย่างพึงพอใจ แม้ว่าเขาจะอิ่มมากจากที่บ้านแล้ว แต่เขาก็ยังพยายามอย่างเต็มที่ที่จะทานอาหารให้หมด ไม่อยากทิ้งความประทับใจแย่ๆ ให้กับให้น้องสาวเสี่ยวจิ่ว ถ้าเกิดว่าเขากินอาหารโดยสิ้นเปลือง

หานเจียนีทำหน้าไม่ถูก เด็กคนนี้เชื่อฟังมากขึ้นเมื่ออยู่ต่อหน้าเสี่ยวจิ่ว เขาอดทนที่จะกินมันให้หมดอย่างอยากลำบาก

เธออยากรู้ว่าความชอบของเขาจะอยู่ได้นานแค่ไหน ถ้าเขารักษามันไว้จนโต แล้วถ้าความชอบนี้กลายเป็นรัก...

หานเจียนีครุ่นคิด ดวงตาของเธอจับจ้องไปที่ซูจิ่ว เธอคิดว่าถ้าได้เสี่ยวจิ่วเป็นหลานสะใภ้ของเธอในอนาคต ก็คงจะดีไม่น้อย

เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ เธอมักจะไม่ชอบเด็กๆ แต่สำหรับเด็กผู้หญิงคนนี้เธอกับไม่ได้รังเกียจเลยและเพราะเธอ ทำให้หานเจียนีมีความอดทนมากขึ้นกับเด็กชายตัวเหม็นหานซือเหย่ด้วย

สาวน้อยมีพลังวิเศษงั้นเหรอ❓

PS: 400 ตอนแล้ว เร็วมาก จำได้ว่าเพิ่งเริ่มแปลตอนต้นปี ผ่านไป 3 เดือน 400 ตอนแล้ว เรื่องนี้มีทั้งหมด 1160 ตอน ก็น่าจะอีกสัก 4 เดือนก็จบแล้วนะครับ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด