บทที่ 432 สายพานสังหารในอุโมงค์มิติ

บทที่ 432 สายพานสังหารในอุโมงค์มิติ

ด้านหลังหยางหลินคือสยงเจ๋อ เขาจ้องมองฝ่ายตรงข้ามด้วยสายตาอาฆาต

หยางหลินหันไปถาม "ศิษย์พี่สยง มีถุงสัตว์เลี้ยง  ติดตัวมาไหม?"

สยงเจ๋อส่ายหน้า แต่โจวฉีที่อยู่ด้านหลังตอบแทน "ข้ามีค่ะศิษย์พี่"

นางหยิบถุงจากเอว เรียกหนูขนขาวดำหูยาวหน้าตาแปลกๆ ออกมา มันร้องจี๊ดๆ วิ่งไต่แขนขึ้นไปเกาะไหล่นาง

หยางหลินมองอย่างทึ่งๆ หญิงงามวัยสามสิบกว่าเลี้ยงหนูเนี่ยนะ?

ชายจากเกาะเฉาโจวหัวเราะเยาะ "สมเป็นพวกบ้านนอก เลี้ยงสัตว์อสูรชั้นต่ำแบบนี้ก็เอามาโชว์"

หยางหลินรับถุงสัตว์เลี้ยงมา แขวนไว้ที่เอว แล้วเดินหน้าต่อ

เมื่อถึงคิวหวังเชา เขาแกล้งทำเป็นบินช้าๆ ทิ้งระยะห่างจากคนข้างๆ เพื่อให้ตัวเองรั้งท้ายอยู่ในอุโมงค์

พอถึงตาหยางหลิน เขาใช้จิตสัมผัสตรวจสอบอุโมงค์มิติ พบว่าเป็นพื้นที่ปิดกั้นการตรวจสอบจากภายนอก

ชายจากเกาะเฉาโจวบินนำหน้าไป หยางหลินเว้นระยะสองช่วงตัว สวมถุงมือ 'สนับมือดาวตก' สีม่วงทองที่แผ่รังสีพลังมหาศาล กระตุ้นยันต์วายุในตันเถียน แล้วพุ่งตามเข้าไปในจังหวะเดียวกับคนซ้ายขวา

ภายในอุโมงค์แสงสีรุ้ง หยางหลินเห็นหวังเชาลอยตัวรออยู่ข้างหน้า หันกลับมามองเหยื่อทั้งสามที่เพิ่งเข้ามา

หยางหลินส่งสายตา หวังเชาพยักหน้า ชักกระบี่บินพุ่งเข้าใส่ทันที

ชายเฉาโจว (ขั้นสมบูรณ์) และชายแดนตะวันตก (ขั้นปลาย) ตกใจ ไม่นึกว่าจะมีคนกล้าลงมือในพื้นที่เปราะบางแบบนี้ รีบเตรียมร่ายเวทตอบโต้

ทันใดนั้น แรงกดดันทางจิตวิญญาณมหาศาลก็กระแทกใส่สมองพวกมันอย่างจัง!

ความเจ็บปวดเหมือนหัวจะระเบิดทำให้ทั้งสองตัวแข็งทื่อ พลังปราณปั่นป่วนจนเกราะคุ้มกันสลายไป ร่างกายเริ่มร่วงหล่น

หยางหลินพุ่งประชิดตัวชายเฉาโจวจากด้านหลัง มือขวาบีบคอ กร๊อบ! กระดูกคอแหลกละเอียดด้วยพละกำลังมหาศาลจากสนับมือดาวตก

พร้อมกันนั้น เขาส่งกระบี่จิตสังหารทำลายดวงวิญญาณอีกฝ่ายจนดับสูญ

มือซ้ายกระชากถุงสมบัติ มือขวาใช้ถุงสัตว์เลี้ยงดูดศพเข้าไป เก็บอาวุธที่ร่วงหล่น ทุกอย่างเกิดขึ้นในพริบตา

ส่วนชายแดนตะวันตกที่กำลังร่วงหล่น ร้องขอชีวิตไม่ทันจบ "สหายเต๋า ไว้ชี..."

ฉึก!

กระบี่ของหวังเชาแทงทะลุหน้าผาก หวังเชายิ้มเหี้ยม กระชากถุงสมบัติ เก็บอาวุธ แล้วโยนศพให้หยางหลินเก็บกวาด

หยางหลินส่งยันต์ล่องหนให้หวังเชา "เฝ้าไว้ ระวังอย่าใช้พลังมากเดี๋ยวอุโมงค์ถล่ม"

"เออ รู้แล้ว! ว่าแต่วิชาอะไรวะ เจ๋งชะมัด พวกมันนิ่งเป็นหุ่นเลย" หวังเชาแปะยันต์แล้วลอยตัวดักรอทางซ้าย

หยางหลินแปะยันต์แล้วดักทางขวา

ชุดต่อมา... สยงเจ๋ออยู่ตรงกลาง ซ้ายขวาคือเหยื่อรายใหม่

ทันทีที่เข้ามา หยางหลินใช้จิตสังหารล็อกเป้า สองเหยื่อชะงักงัน

หยางหลินจัดการทางขวาด้วยคอมโบเดิม: บีบคอ-ทำลายวิญญาณ-เก็บของ-เก็บศพ

หวังเชาแทงสวนทางซ้าย ตัดหัวขาดกระเด็น

สยงเจ๋อตกใจ รีบยกโล่ป้องกัน

หยางหลินดึงยันต์ออก "พวกเราเอง"

"ศิษย์พี่? ต้องการให้ช่วยไหม?"

"รีบออกไปรวมพลข้างนอก คนเยอะเดี๋ยววุ่นวาย"

หวังเชาโยนหัวและศพให้ หยางหลินเก็บกวาด "คราวหน้าแทงทีเดียวพอ เลือดสาดมันเลอะเทอะ เราคนมีการศึกษา"

"ถุย! งานฆ่าคนมันมีการศึกษาตรงไหนวะ!"

ชุดที่สาม... โจวฉีกับหนูของนาง และชายปากดีจากเฉาโจว

หยางหลินเปิดเผยตัว เหยื่อทั้งสองชะงัก แล้วก็โดนล็อกวิญญาณ

หยางหลินจัดการทางขวา หวังเชาแทงทางซ้าย แล้วโยนศพมา

โจวฉีและหนูสะดุ้งโหยง พอเห็นว่าเป็นใครก็โล่งอก "ศิษย์พี่ ให้ช่วยไหมคะ?"

หยางหลินคิดว่าเก็บศพเองมันเสียเวลา "เอานี่ไป แปะยันต์ล่องหนแล้วคอยเก็บศพใส่ถุงนี้"

โจวฉีรับถุงสัตว์เลี้ยงของตัวเองกลับมาด้วยสีหน้าแปลกๆ แปะยันต์แล้วยืนรอ

ชุดที่สี่... หลี่หมิงเย่ว์ และ อวี่เซียว ตัวตึงที่เคยท้าดวลกลางลาน

หยางหลินล็อกเป้า อวี่เซียวมองด้วยความสยดสยองก่อนจะโดนตบกะโหลกยุบ ดับคาที่

หวังเชาแทงอีกคน แล้วโยนศพให้โจวฉี

หลี่หมิงเย่ว์ตั้งสติได้เร็ว หยางหลินสั่ง "ศิษย์พี่หลี่ รีบออกไปรวมพล จัดขบวนรอคำสั่งพี่หวัง"

จากนั้น มหกรรม 'สายพานสังหาร' ก็ดำเนินต่อไป

ศิษย์หอประจัญบานทยอยเข้ามาพร้อมเหยื่อซ้ายขวา

หยางหลินและหวังเชาลงมือสังหาร โจวฉีคอยเก็บศพและถุงสมบัติ

โจวฉีจากที่ตกใจ กลายเป็นทึ่ง และชาชินในที่สุด นางไม่เข้าใจว่าทำไมจินตาน (สร้างรากฐาน) ขั้นปลายและขั้นสมบูรณ์พวกนี้ถึงยืนนิ่งให้ฆ่าเหมือนไก่ในเล้า

ผ่านไป 23 รอบ ศิษย์เกาะเฉาโจวตายเรียบ เปลี่ยนเป็นศิษย์ หอขอบฟ้าปลายสมุทร เข้ามาแทน

ไม่ว่าใครหน้าไหน เข้ามาก็ตายเรียบ ด้วยกระบวนการผลิต (ความตาย) แบบสายพานนี้