บทที่ 371 หวังเชากลับสำนัก

บทที่ 371 หวังเชากลับสำนัก

วันรุ่งขึ้น ทันทีที่หยางหลินพาน้องๆ ออกจากสนามฝึกยุทธ์แรงโน้มถ่วง หยกสื่อสารก็สว่างวาบ

เป็นข้อความจากเจียงจี้ชวน หยางหลินตอบกลับทันทีแล้วตรงไปที่ร้านตระกูลถัง เจียงจี้ชวนนั่งรออยู่ก่อนแล้ว

เมื่อทุกคนนั่งลง เจียงจี้ชวนก็เริ่มบทสนทนา "ข้าเพิ่งกลับมาเมื่อก่อนปีใหม่ ได้ยินว่าศิษย์พี่กลับมาแล้ว วันนี้เลยมาขอพบ"

หยางหลินยิ้ม "ช่วงนี้เป็นอย่างไรบ้าง?"

"ข้าไม่มีความสามารถพิเศษอะไร สมุนไพรในถ้ำก็โตช้า เลยได้แต่รับภารกิจสำนักออกไปท่องโลกหาโอกาสตามมีตามเกิด ก็ถือว่าราบรื่นดีครับ"

"ลำบากเจ้าแย่... แล้วทางตระกูลจ้าวเป็นอย่างไรบ้าง?"

"โวยวายอยู่พักใหญ่ ถึงขนาดตั้งค่าหัวด้วยหินวิญญาณ แต่พอข่าวเรื่องจับคนไปเป็นทาสแพร่สะพัดออกไป ก็ไม่มีใครกล้าไปรับงานเป็นผู้คุมให้ตระกูลจ้าวอีก พวกมันเลยไม่กล้าจับคนเพิ่ม ตอนนี้เบื้องหน้าดูเงียบสงบดี แต่เบื้องหลังไม่รู้ว่าเป็นยังไง...

อ้อ ได้ยินว่างานคัดเลือกศิษย์เข้าสำนักรอบล่าสุด ตระกูลจ้าวส่งลูกหลานเข้ามาแปดคน ถูกจัดให้เป็นศิษย์ฝ่ายนอก ศิษย์พี่อยู่ในสำนักไม่รู้เรื่องนี้เหรอครับ?"

หยางหลินส่ายหน้า เขาไม่รู้จริงๆ ครึ่งปีที่กลับมา เขาใช้ชีวิตวนเวียนอยู่แค่สามจุดในเขตฝ่ายใน ไม่เคยออกไปเขตฝ่ายนอกเลย

สักพักอาหารวิญญาณก็มาเสิร์ฟ หยางหลินเชิญชวน "กินเถอะศิษย์น้องเจียง ไม่ต้องเกรงใจ"

กินเสร็จ เจียงจี้ชวนส่งถุงสมบัติให้หยางหลินใบหนึ่ง "นี่คือส่วนแบ่งของศิษย์พี่จากเหตุการณ์ครั้งนั้น ครั้งหน้าถ้ามีโอกาสดีๆ อย่าลืมเรียกข้านะครับ ไปกับศิษย์พี่รอบเดียว ได้เยอะกว่าข้าหาเองตั้งหลายปี"

หยางหลินรับมา "ไม่มีปัญหา เวลาออกไปข้างนอกก็ระวังตัวด้วยล่ะ"

เจียงจี้ชวนคารวะขอบคุณแล้วจากไป

หยางหลินตรวจสอบถุงสมบัติ... มีหินวิญญาณเข้ามาเพิ่มอีกสี่หมื่นกว่าก้อน

......

หนึ่งเดือนต่อมา บรรพชนเสียงอวิ๋นและจื่ออวิ๋นออกจากด่านกักตน สำนักปี้อวิ๋นมีผู้ฝึกตนระดับหยวนอิงขั้นปลายเพิ่มขึ้นมา ทำให้ทั่วทั้งสำนักเต็มไปด้วยความปิติยินดี

เทียบเชิญถูกส่งออกไปทั่วสารทิศ เชิญขุมกำลังต่างๆ มาร่วมงานฉลองในวันที่สิบห้าเดือนห้า ข่าวนี้สร้างแรงสั่นสะเทือนไปทั่ววงการผู้ฝึกตน

หลังจากส่งเทียบเชิญ สำนักก็เริ่มเตรียมการต้อนรับแขกเหรื่ออย่างเป็นระบบระเบียบ หอต่างๆ บนยอดเขาปี้อวิ๋นคึกคักไปด้วยผู้คน ศิษย์ฝ่ายนอกจำนวนมากได้รับภารกิจเตรียมงาน ทุกคนทำงานด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

หอการรบได้รับมอบหมายให้ร่วมมือกับหอคุมกฎดูแลความเรียบร้อย ภารกิจที่ไม่เร่งด่วนถูกเลื่อนออกไป ศิษย์จำนวนมากถูกเรียกตัวกลับสำนัก ทุกอย่างเพื่อเตรียมพร้อมสำหรับงานฉลองใหญ่

ครึ่งเดือนต่อมา หวังเชาที่ทราบข่าวก็รีบกลับมาจากตระกูล ทันทีที่มาถึงก็ส่งข้อความนัดหยางหลินและเฉาเฉิงอวี่ไปกินข้าวที่ร้านตระกูลถังในวันรุ่งขึ้น

วันต่อมา หลังฝึกซ้อมเสร็จ หยางหลินพาน้องๆ ไปที่ร้านด้วยความตื่นเต้น นึกถึงสหายร่วมเป็นร่วมตายที่เคยแอบดูศิษย์หญิงอาบน้ำด้วยกัน หลายปีไม่ได้เจอกัน ย่อมคิดถึงเป็นธรรมดา

แต่พอไปถึงหน้าร้าน ก็เห็นเจ้าอ้วนหวังเชานั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าอยู่ที่โต๊ะกลางร้าน ใบหน้าประดับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่โต๊ะข้างๆ มีเด็กวัยรุ่นสามคน ชายสองหญิงหนึ่ง อายุราวสิบสี่สิบห้าปี สวมชุดศิษย์ฝ่ายนอกนั่งสงบเสงี่ยมอยู่

จังหวะนั้น เฉาเฉิงอวี่ก็เดินมาถึงพอดี ตะโกนทักเสียงดังมาแต่ไกล "ศิษย์น้องหวัง! ในที่สุดก็โผล่หัวมาสักที นึกว่ามัวแต่ปั๊มลูกจนไม่กลับสำนักแล้วซะอีก"

หยางหลินรีบคว้าแขนเฉาเฉิงอวี่ที่กำลังจะก้าวเข้าร้าน "ศิษย์พี่เฉา! ไปหอการรบกันเถอะ ข้านึกขึ้นได้ว่าเรามีเรื่องสำคัญต้องหารือกัน ช่วงนี้งานยุ่งจนข้าลืมไปสนิทเลย"

เฉาเฉิงอวี่ชะงัก มองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์บนหน้าอ้วนๆ ของหวังเชา แล้วหันไปมองเด็กสามคนข้างๆ สมองประมวลผลทันที... กับดัก!

เขากลับหลังหันทันควัน "จริงของศิษย์น้องหยาง ภารกิจรัดตัวจนข้าก็ลืมไปเหมือนกัน ไปๆๆ รีบไปกันเถอะ"

ทั้งสองทำท่าจะเดินหนี หวังเชารีบลุกพรวดพุ่งออกมาคว้าคอเสื้อทั้งสองคนไว้แน่น

"ไอ้ตัวแสบสองตัวนี้จะรีบไปไหน!"

หยางหลินหันไปถามเฉาเฉิงอวี่หน้าตาย "ศิษย์พี่เฉา ศิษย์น้องท่านนี้เป็นใคร? ท่านรู้จักไหม?"

เฉาเฉิงอวี่ส่ายหน้า "ไม่รู้จัก... ไม่คุ้นเลย... ศิษย์น้องผู้นี้ โปรดสำรวมกิริยาด้วย ศิษย์พี่มีธุระด่วน ขอตัวก่อน"

หยางหลินพยักหน้าสนับสนุน "นั่นสิ เราต่างเป็นระดับสร้างรากฐาน เจอกันครั้งแรกมาฉุดกระชากลากถูแบบนี้ใช้ได้ที่ไหน ปล่อยมือเถอะ"

หวังเชายิ้มกว้างอย่างรู้ทัน "แสดง... แสดงกันเข้าไปนะพวกแก ถ้าวันนี้พวกแกก้าวออกจากร้านนี้ พรุ่งนี้ข้าจะพาคนไปปิดหน้าถ้ำพวกแกทุกวัน!"

หยางหลินและเฉาเฉิงอวี่มองหน้ากัน แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นยิ้มแย้มทันที

"โอ๊ะ! นั่นศิษย์น้องหวังนี่นา! ไม่เจอกันหลายปี เปลี่ยนไปจนจำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย จริงไหมศิษย์พี่เฉา?"

เฉาเฉิงอวี่ทำหน้าตื่นเต้น "อ้าว! ศิษย์น้องหวังเองรึ! นึกว่าใคร ไม่เจอกันนานเลยนะ... แต่วันนี้พวกเรามีธุระจริงๆ วันหลังค่อยมาคุยกันนะ"

หวังเชาไม่ฟังคำแก้ตัว ลากคอทั้งสองคนเข้าไปกดลงบนเก้าอี้ในร้าน แล้วหันไปกวักมือเรียกเด็กทั้งสาม

"พวกเจ้าสามคนมานี่... มาคารวะลุงเฉากับอาหยางเร็วเข้า"

เขาชี้ไปที่เด็กๆ ด้วยความภาคภูมิใจ "นี่ลูกชายลูกสาวข้าเอง หวังจื่อ หวังเย่ว์ และหวังจวิ้น"

เด็กทั้งสามรีบลุกขึ้นมาทำความเคารพอย่างนอบน้อม "คารวะท่านลุงเฉา ท่านอาหยาง"

เด็กพวกนี้อยู่ระดับกลั่นลมปราณขั้นสี่ขั้นห้า มารยาทงาม น่าจะได้รับการอบรมมาจากที่บ้านเป็นอย่างดี

หยางหลินและเฉาเฉิงอวี่ยิ้มแห้งๆ พยักหน้ารับ "ดีๆ หลานรักไม่ต้องมากพิธี"

หวังเชายิ้มเจ้าเล่ห์ "ผู้อาวุโสเจอหน้าหลานๆ ครั้งแรก... ไม่มีของรับขวัญหน่อยรึ?"

หยางหลินกับเฉาเฉิงอวี่มองหน้ากันอย่างจำใจ ล้วงขวดยาออกมาคนละสามขวด

"มากันรีบร้อนไม่ได้เตรียมของขวัญ เอายาไปใช้ฝึกฝนก่อนนะ อย่ารังเกียจล่ะ"

เด็กๆ หันไปมองพ่อ หวังเชาพยักหน้า "ยังไม่รีบขอบคุณลุงกับอาอีก"

"ขอบพระคุณท่านลุง ท่านอา" เด็กๆ รับยาไป

หวังเชาหันไปแนะนำกลุ่มหยางเซินที่นั่งอยู่อีกโต๊ะ "พวกเจ้าก็ไปคารวะอาจารย์อาทางโน้นด้วย"

เด็กๆ เดินไปคารวะกลุ่มหยางเซิน ทั้งหกคนไม่ได้เตรียมตัว จึงรีบค้นถุงสมบัติหาของขวัญกันจ้าละหวั่น

หวังเชาโบกมือ "ศิษย์น้องทั้งหก พวกเจ้ายังอยู่ระดับกลั่นลมปราณ ไม่ต้องให้ของขวัญหรอก"

หยางเซินรีบกล่าว "ศิษย์น้องทั้งสาม พวกเราอยู่ระดับกลั่นลมปราณเหมือนกัน เรียกศิษย์พี่เถอะ วันหน้าถ้าใครรังแก ให้มาหาพวกศิษย์พี่นะ"

จังหวะนั้นอาหารเริ่มมาเสิร์ฟ หยางหลินสั่ง "น้องถัง ต่อไปวันพระกับวันโกน ให้หลานทั้งสามมากินอาหารวิญญาณที่นี่นะ ลงบัญชีข้า"

หวังเชากำชับลูกๆ "ได้ยินไหม วันพระกับวันโกนค่อยมากิน ส่วนวันธรรมดาไปกินที่โรงอาหารสำนัก รอพวกเจ้าได้เป็นศิษย์ฝ่ายในเมื่อไหร่ ค่อยมากินที่นี่ทุกวัน"

กินอิ่มแล้ว หวังเชาก็ถามเรื่องงาน "แล้วตกลงจะเอายังไงต่อ?"

หยางหลินตอบ "ศิษย์ส่วนใหญ่ถูกเรียกตัวกลับมาแล้ว พรุ่งนี้เริ่มรวมพลเลย ไม่ได้รวมพลกันมาหลายปีแล้ว พวกท่านสองคนพาพวกเขาฝึกซ้อมสักสองเดือนให้คุ้นเคย แล้วก็จัดเวรยามต้อนรับแขกด้วย"

เฉาเฉิงอวี่ถาม "แล้วเจ้าไม่คุมฝึกรึ?"

"ข้าต้องไปสอนหนังสือและวิจัยค่ายกลที่หอค่ายกล การฝึกซ้อมเดิมๆ พวกท่านจัดการกันเองเถอะ"

เฉาเฉิงอวี่ตาเป็นประกาย เขาชอบงานสั่งการอยู่แล้ว

หวังเชาสรุป "งั้นพรุ่งนี้เจอกันที่หอการรบ วันนี้ข้าขอพาเด็กๆ ไปเดินดูรอบสำนักก่อน"

เมื่อหวังเชาพาลูกๆ ออกไป หยางหลินหันไปกระซิบกับเฉาเฉิงอวี่ "เจ้าอ้วนหวังกลายเป็นพ่อคนซะแล้ว... ดูไม่ชินเลยแฮะ"

เฉาเฉิงอวี่ทำหน้าหมั่นไส้ "เจ้าดูหุ่นอ้วนๆ ของมันสิ จะไปทำลูกหน้าตาดีขนาดนั้นได้ยังไง? ข้าว่าลูกคนอื่นชัวร์"

หยางหลินพยักหน้าเห็นด้วย "ศิษย์พี่เฉาวิเคราะห์ได้เฉียบขาด"