บทที่ 352 ล้างบางตระกูลจ้าว

บทที่ 352 ล้างบางตระกูลจ้าว

ครู่ต่อมา เจียงจี้ชวนและลูกน้องสองคนเดินเข้ามาในห้องขัง มองดูสภาพของผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างสามสิบกว่าคนที่นอนระเกะระกะด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หยางหลินถาม “ข้างนอกยังมีคนอีกไหม?”

เจียงจี้ชวนส่ายหน้า

“ค้นถุงสมบัติของพวกหลวงจีน เอายารักษาออกมาช่วยคน ส่วนพวกเขาจะรอดชีวิตออกจากเทือกเขาได้ไหม ก็ต้องแล้วแต่วาสนา”

ทั้งสามช่วยกันค้นหายารักษาและยาเพิ่มพลังปราณ ป้อนให้คนเจ็บทีละคน และช่วยถ่ายพลังเดินยาให้

หยางหลินเดินไปหาเด็กสาวห้องข้างๆ นางยังกอดเสื้อผ้าขาดวิ่นไว้แน่นด้วยความหวาดกลัว

เขาหยิบยาให้สองเม็ด นางยื่นมือที่เต็มไปด้วยแผลพุพองมารับอย่างสั่นเทา

เมื่อปฐมพยาบาลทุกคนเสร็จสิ้น บางคนยังสลบอยู่ หยางหลินกำลังจะนำทีมกลับ ก็ได้ยินเสียงกรีดร้องจากห้องข้างๆ

เมื่อหันไปมอง เด็กสาวคนนั้นกำลังถือเศษไม้แหลม แทงเข้าที่คอหอยของหลวงจีนอ้วนซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างบ้าคลั่ง เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนตัวนาง จนกระทั่งหัวหลวงจีนแทบขาดออกจากร่าง นางถึงหยุดมือ

เด็กสาวหันมา คุกเข่าโขกศีรษะให้หยางหลิน “ข้าจงหลิง จากเขตสวี่โจว ขอบพระคุณผู้มีพระคุณที่ช่วยชีวิต ได้โปรดบอกนามของท่านด้วยเถิด”

หยางหลินมองเด็กสาวที่เปื้อนเลือดและเสื้อผ้าขาดวิ่น พยักหน้าด้วยความชื่นชม ผ่านเคราะห์ร้ายขนาดนี้ ยังมีแรงลุกขึ้นฆ่าศัตรู อนาคตต้องไม่ธรรมดาแน่

เขาโยนถุงสมบัติที่มีเสื้อผ้าและกระบี่บินให้ “รีบหนีไปเถอะ หากมีวาสนาคงได้พบกัน”

จากนั้นทั้งสามก็เดินออกจากวัด สมาทบกับคนที่เฝ้าอยู่ข้างนอก แล้วมุ่งหน้าสู่เหมืองหิน

สองเค่อต่อมา ที่ลานเหมืองหิน กองไฟเจ็ดแปดกองถูกจุดขึ้น ผู้บำเพ็ญเพียรนับร้อยนอนพักผ่อนรอบกองไฟ มีผู้คุมตระกูลจ้าวระดับขั้นแปดสี่คนเฝ้าอยู่

ไกลออกไป มีกระโจมสามหลัง ผู้ฝึกตนระดับสร้างรากฐานหนึ่งคนและระดับกลั่นลมปราณหกคนพักอยู่ข้างใน

หยางหลินพุ่งตรงไปที่กระโจมระดับสร้างรากฐาน เปิดม่านเข้าไป ชายวัยกลางคนที่เป็นเขยแต่งเข้าตระกูลจ้าวกำลังนั่งสมาธิ เห็นหยางหลินก็ทำหน้างง

หยางหลินไม่รอช้า ซัดฝ่ามือเข้าแสกหน้า ดับชีพทันที เลือดสาดกระเซ็นเต็มกระโจม เขาคว้าถุงสมบัติแล้วยิงลูกไฟเผากระโจม

เสียงกรีดร้องดังระงม ผู้คุมตระกูลจ้าวถูกสังหารเรียบ ผู้บำเพ็ญเพียรระดับล่างตื่นตระหนก

หยางหลินถาม “พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

ชายหนุ่มระดับขั้นสี่ตอบ “พวกเราถูกตระกูลจ้าวจับตัวมาขอรับ”

“รับยาคืนวสันต์และยารวมปราณไปคนละเม็ด กลับบ้านไปแล้วช่วยป่าวประกาศความชั่วร้ายของตระกูลจ้าวให้ทั่วด้วย”

เจียงจี้ชวนและลูกน้องแจกยา เมื่อทุกคนได้รับยาก็มีสีหน้าเปี่ยมหวัง กล่าวขอบคุณแล้วแยกย้ายหนีหายไปในความมืด

จากนั้นทีมสังหารมุ่งหน้าสู่ฐานตระกูลจ้าว อีกสองเค่อก็มาถึง หยางหลินกาง ‘ระบำจิตสัมผัส’ อำพรางกลุ่ม แล้วร่อนลงห่างจากฐานครึ่งลี้ทางทิศใต้

ฐานตระกูลจ้าวเพิ่งสร้างเสร็จ มีค่ายกลเฉพาะจุดสำคัญ พื้นที่กว้างขวาง

หยางหลินสั่งการ “พวกท่านไปจัดการระดับกลั่นลมปราณ ใครใส่ชุดตระกูลจ้าว อย่าให้รอดไปได้แม้แต่คนเดียว ส่วนระดับสร้างรากฐานตรงกลาง ข้าเหมาเอง”

เจียงจี้ชวนแย้ง “ศิษย์พี่ ให้ข้าไปช่วยท่านเถอะ จะได้ระวังหลังให้”

“ไม่ต้อง พวกท่านห้าคนเกาะกลุ่มกันไว้ ถ้ามีระดับสร้างรากฐานหลุดรอดไปจะได้ช่วยกันจัดการ ระวังตัวด้วย อย่าให้ใครหนีรอด”

หยางหลินเก็บระบำจิตสัมผัส แล้วพุ่งตัวไปที่โถงใหญ่กลางเมือง ยามสองคนหน้าประตูยังไม่ทันรู้ตัวก็ถูกตบตายคาที่

ทันใดนั้น จิตสัมผัสระดับสร้างรากฐานหลายสายพุ่งมาล็อกเป้า ร่างหลายร่างบินออกมาจากหอสูงข้างโถง พุ่งตรงมาหาเขา

เสียงตวาดดังลั่น “บังอาจ! กล้ามาฆ่าคนถึงในตระกูลจ้าว วันนี้ข้าจะจับวิญญาณเจ้ามาทำตะเกียง!”

หยางหลินปลดปล่อยแรงกดดันออกมาล่อเป้า เพื่อดึงดูดระดับสร้างรากฐานทั้งหมดมารวมกัน ให้เจียงจี้ชวนทำงานง่ายขึ้น

เขาไม่สนใจพวกที่บินมา แต่พุ่งเข้าไปในลานสวน ทะลุเข้าโถงใหญ่ จิตสัมผัสอีกสี่ห้าสายพุ่งมาล็อกเป้า

ครู่ต่อมา แสงเหาะเหินหลายสายร่อนลงหน้าโถง และคนจากหลังโถงก็เดินออกมา ล้อมกรอบหยางหลินไว้ทุกทิศทาง

ทั้งหมดสิบสี่คน ครบตามจำนวน

จ้าวรุ่ยและชายชราระดับสร้างรากฐานขั้นปลายยืนอยู่บนแท่นสูง มองหยางหลินที่สวมหน้ากาก “สหายเต๋า ในเมื่อกล้าบุกมาฆ่าคนถึงตระกูลจ้าว ไยต้องปิดบังใบหน้า?”

คนอื่นมองด้วยสายตาเหยียดหยาม

หยางหลินถอดหน้ากากออก ถามเสียงเรียบ “ระดับสร้างรากฐานของตระกูลจ้าวอยู่ที่นี่ครบแล้วสินะ?”

ทุกคนชะงักเมื่อเห็นหน้าหยางหลิน แล้วระเบิดเสียงหัวเราะ

ชายหนุ่มที่เคยดูถูกหยางหลินหัวเราะร่า “ยังกล้ากลับมาอีกรึ? คราวนี้ต่อให้ฆ่าเจ้า สำนักปี้อวิ๋นก็เอาเรื่องไม่ได้ คุกเข่าลงรับความตายซะ!”

พูดจบ เขาซัดกระบี่บินอาบแสงทองพุ่งเข้าใส่

ระยะห่างแค่สามวาในโถง หยางหลินใช้ท่าเท้าท่องป่าสไลด์หลบกระบี่ แล้วพุ่งประชิดตัวชายหนุ่มในพริบตา

ทุกคนคาดว่าจะได้เห็นหยางหลินเลือดสาด แต่กลับกลายเป็นว่าหยางหลินมาโผล่ตรงหน้าชายหนุ่ม แล้วซัดฝ่ามือกระแทกตันเถียน

ตูม!

ชายหนุ่มกระเด็นไปกระแทกเสา ร่างไถลลงมา กุมท้องร้องโหยหวน ตันเถียนแตกละเอียด

คนอื่นตกตะลึง “บังอาจ!” “รนหาที่ตาย!”

ทุกคนชักอาวุธ ชายวัยกลางคนที่เคยเรียกค่าไถ่หยางหลินอยู่ใกล้สุดทางขวา เงื้อดาบฟันขวาง สร้างคลื่นดาบมหึมา

หยางหลินสไลด์ตัวต่ำหลบคลื่นดาบ คมดาบเฉียดหน้าไปนิดเดียว เขาเข้าประชิดตัว หมุนตัวเตะเสยข้อมือขวาของชายคนนั้นจนดาบหลุดมือ

ชายคนนั้นร้องลั่น หยางหลินลุกขึ้นแทงเข่าเข้าลิ้นปี่จนตัวงอ แล้วเสยหมัดคู่ ‘วานรขาวถวายท้อ’ เข้าที่ปลายคาง

กร๊อบ!

กระดูกคอหักสะบั้น หัวพับไปด้านหลัง ร่างลอยละลิ่วไปกระแทกพวกเดียวกัน

ชายชราระดับสร้างรากฐานขั้นปลายที่ไม่เคยเห็นหน้าหยางหลิน ยื่นมือมารับร่างนั้นไว้ตามสัญชาตญาณ

หยางหลินใช้ ‘ท่าเท้ามังกรท่อง’ ระเบิดพลังพุ่งตามไปติดๆ

ก้าวเท้าซ้าย ตั้งหลักมั่นคง รวบรวมพลังไทเก็กและพลังปราณทั้งหมดไว้ที่มือขวา ผสาน ‘กาย ปราณ จิต’ เป็นหนึ่งเดียว

ท่าไม้ตายมวยสิงอี้... ‘ท่าผ่า’

หยางหลินคำราม “ฆ่า!”

ฝ่ามือฟาดลงกลางอกชายชราขั้นปลายที่กำลังตื่นตระหนก

ตูม!!!

พายุพลังปราณระเบิดกวาดไปทั่วโถง

กระดูกอกแตกละเอียด อวัยวะภายในแหลกเหลว พลังปราณทะลุออกหลังทำลายกระดูกสันหลังจนยับเยิน ร่างชายชราปลิวเหมือนตุ๊กตาผ้าขี้ริ้ว

จ้าวรุ่ยที่ยืนอยู่ข้างๆ กรีดร้องลั่น “ผู้อาวุโสห้า!”