บทที่ 90 มีเงินนี่ดีจังเลยน้าา

หรงซื่อจำได้ว่าซูจิ่วเคยบอกกับเขาก่อนหน้านี้แล้ว และวันนี้เธอก็กำลังจะไปบันทึกรายการไม่ใช่จะย้ายออกไปอยู่ที่อื่น เมื่อรู้ดังนั้น เขาก็ถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกและพูดกับเธอว่า “ขอบคุณ”

ในเวลาต่อมา ซ่งหว่านชิวก็เดินออกมาด้วยรอยยิ้มและถามว่า “เสี่ยวจิ่ว หนูจะไปบันทึกรายการงั้นเหรอ? แล้วหนูจะกลับมาเมื่อไร?”

ซูจิ่วส่ายหน้าและพูดขึ้นว่า “ไม่รู้เหมือนกัน แต่ก็คงไม่นานหรอก”

ซ่งหว่านชิวยิ้มและหยิบถุงบิสกิตออกมาจากในครัว “นี่คือบิสกิตที่ป้าทำขึ้นมาเองกับมือ ยังไงหนูก็เอาไว้กินตอนเดินทางนะ”

“ขอบคุณค่ะ คุณป้า❗️”

เด็กหญิงตัวน้อยคนนี้น่ารักจริงๆ ซ่งหว่านชิวจึงอดไม่ได้ที่จะลูบหัวของเธอเบาๆ

หรงซื่อรีบหันไปมองด้านข้างทันที จู่ๆเขาก็รู้สึกคันมือขึ้นมานิดหน่อย เพราะเขาเองก็อยากสัมผัสเธอแบบนั้นเหมือนกัน

ใช่…มันคล้ายกับการลูบหัวลูกแมว?

ซ่งหว่านชิวรู้ว่าหรงซื่อไม่เต็มใจที่จะให้ซูจิ่วไป เธอจึงต้องลากลูกชายของตัวเองลงบันไดไปด้วยกัน และเมื่อมาถึงชั้นล่าง พวกเธอก็เจอเชิ่งเทียนสื่อและเชิ่งจื๋อเหยียนที่กำลังยืนรออยู่ในซอย ราวกับพวกเขายืนรอมาสักระยะหนึ่งแล้ว

เมื่อเห็นซูจิ่วออกมา เชิ่งจื๋ิอเหยียนก็รีบวิ่งเข้ามาหาพร้อมตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า “น้องสาว❗️”

“ดูสิว่าฉันเอาอะไรมาให้เธอด้วย” เชิ่งจื๋ิอเหยียนยื่นกระเป๋านักเรียนของตัวเองให้กับซูจิ่ว “ข้างในมีเยลลี่ผลไม้ บิสกิต และก็ช็อกโกแลต อาบอกว่าเธอจะต้องไปอยู่ที่ไกลมาก ดังนั้น เธอต้องพกขนมพวกนี้ไปด้วยจะได้ไม่หิว”

ซูจิ่วสัมผัสได้ถึงหัวใจที่จริงใจของเด็กน้อยตรงหน้า เธอจึงไม่สามารถปฏิเสธเขาได้ จากนั้น เธอก็รับกระเป๋านักเรียนและยิ้มให้เขาพร้อมกับพูดว่า “ขอบคุณพี่ชาย”

เมื่อเห็นว่าน้องสาวรับไว้แล้ว เชิ่งจื๋อเหยียนก็รู้สึกมีความสุขมาก จากนั้น เขาก็เงยหน้าพูดกับซูเชิ่งจิ่งว่า “อา ต้องดูแลน้องสาวให้ดีๆนะ โอ้ ใช่…แล้วผมจะรอเธอกลับมาเล่นกับผม พ่อบอกว่าเขาได้สร้างสนามเด็กเล่นใหม่เสร็จแล้ว และก็มีชิงช้าสวรรค์สูงๆด้วย เมื่ออากลับมาผมจะพาน้องสาวไปนั่ง❗️”

ซูจิ่ว:...มีเงินนี่ดีจังเลยน้าา

จู่ๆซูเชิ่งจิ่งก็อารมณ์เสียอย่างบอกไม่ถูก

ถึงแม้ว่าเจ้าเด็กเหลือขอตรงหน้าจะมีอายุแค่ห้าขวบ แต่ทําไมเขารู้สึกว่าเจ้าเด็กคนนี้กําลังตามติดชีวิตลูกสาวของเขา?❗️

เขาร้อง ฮึ! ออกมาเบาๆ และพูดขึ้นว่า “เมื่อถึงตอนนั้นค่อยว่ากัน”

หรงซื่อยืนอยู่ตรงทางเข้าทางเดิน และเมื่อได้ยินคำพูดและเห็นท่าทางที่ดื้อรั้นของเชิ่งจื๋อเหยียน ใบหน้าเล็กๆของเขาก็ปรากฏความไม่พอใจขึ้นมาทันที และริมฝีปากของเขาก็เม้มเข้าหากันจนแน่นอย่างดื้อรั้น

ซ่งหว่านชิวรู้ว่าลูกชายตัวน้อยของเธอกำลังอิจฉาอยู่ เพราะเสี่ยวจิ่วเป็นเพื่อนคนเดียวของเขา และเขาก็คงไม่ต้องการที่จะแบ่งปันเสี่ยวจิ่วให้กับใคร

เธอจึงลูบหัวของหรงซื่อแล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงบางเบาว่า “อาซือ อีกไม่กี่วันแม่จะพาลูกไปสมัครเรียนที่โรงเรียน หลังจากที่ไปโรงเรียนแล้ว ลูกจะต้องตั้งใจเรียนให้มาก และเมื่อโตขึ้นจะต้องเป็นคนดีและมีอนาคต และถ้าลูกอยากจะมอบของขวัญให้เสี่ยวจิ่ว ลูกจะต้องพยายามให้มากนะรู้ไหม”

หรงซื่อได้สติ จากนั้นเขาก็พยักหน้าอย่างหนักแน่น “อือ”

เขาจะตั้งใจเรียนให้หนักและหาเงินให้ได้เยอะๆ จากนั้น เขาก็จะซื้อของขวัญให้กับเสี่ยวจิ่ว และไม่ว่าเธอจะต้องการอะไรเขาก็จะซื้อให้เธอเอง

…

หลังจากสองชั่วโมงของเที่ยวบิน ซูเชิ่งจิ่งและซูจิ่วก็เดินทางมาถึงที่หมายปลายทางของพวกเขาแล้ว

และเมื่อออกจากประตูมา สองพ่อลูกก็เห็นทีมงานมารับที่สนามบิน หลังจากที่ขึ้นรถมาแล้ว เธอก็นั่งรถอีกชั่วโมงกว่าๆ ก่อนที่จะมาถึงโรงแรมที่ทีมงานจัดเตรียมไว้

## ❤️

ซูเชิ่งจิ่งพบว่าตัวเองเป็นแขกคนแรกที่มาถึงก่อน เเต่พ่อลูกอีกสี่คู่ที่เหลือยังมาไม่ถึง ส่วนหยางฟางผิงก็มาถึงแล้วเช่นกัน และเขาก็อดใจรอไม่ไหวที่จะได้เจอพ่อลูกคู่นี้มานานแล้ว

และทันทีที่หยางฟางผิงเห็นซูจิ่ว รอยยิ้มของผู้เป็นลุงก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้า พร้อมกับทักทายทันทีว่า “เสี่ยวจิ่ว ในที่สุดหนูก็มาถึงซะที เราไม่ได้เจอกันหลายวันแล้ว ยังจําลุงได้ไหม?”

“จําได้สิ คุณคือลุงหยาง❗️”

เมื่อได้ยินเสียงน้ำนมของเด็กหญิงตัวน้อย หยางฟางผิงก็หัวเราะออกมาอย่างมีความสุข และบนใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยรอยยับย่น

หยางฟางผิงจึงพาซูเชิ่งจิ่งและลูกสาวไปที่ห้องพักเพื่อพักผ่อน และจะเริ่มบันทึกรายการอย่างเป็นทางการในวันพรุ่งนี้