บทที่ 86 อย่าด่าลูกสาวฉันก็พอแล้ว

มีแค่เขาคนเดียวที่รู้ว่าซูเชิ่งจิ่งผ่านอะไรมาบ้างตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าทําไมผู้ชายคนนี้ถึงต้องเข้าวงการบันเทิงและต้องทํางานหนักแค่ไหน? ซึ่งมันไม่ง่ายสำหรับซูเชิ่งจิ่งที่จะทำทุกอย่าง

น่าเสียดายที่ซูเชิ่งจิ่งถูกลอบโจมตีอย่างลับๆ โดยที่ไม่ทันระวังตัว จนเขาต้องถอนตัวออกจากวงการบันเทิง

ถึงแม้ว่าซูเชิ่งจิ่งมักจะทําสีหน้าเหมือนถูกด่าแต่ก็ไม่เป็นอะไรก็ตาม แต่ถึงยังไงนายน้อยตระกูลซูที่มีฐานะสูงส่งตั้งแต่เล็ก และเมื่อเห็นเขาเมื่อไรคนต่างก็เข้ารีบมาประจบประแจง แต่ตอนนี้คนพวกนั้นกลับปล่อยให้ผู้อื่นด่าทอเขาอย่างไม่ใยดี

แต่เขาก็ไม่ได้รู้สึกอึดอัดแม้แต่น้อย

ซูเชิ่งจิ่งยังคงไม่ใส่ใจและพูดขึ้นว่า “ด่าฉันได้ แต่อย่ามาด่าลูกสาวของฉันก็แล้วกัน และถ้าเกิดนายเห็นคนด่าเสี่ยวจิ่วล่ะก็ รบกวนช่วยส่งจดหมายทนายให้คนพวกนั้นด้วย”

เชิ่งเทียนสื่อถอนหายใจ “ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครด่าเสี่ยวจิ่ว ซึ่งในนั้นมีแต่ความคิดเห็นที่ด่านายทั้งนั้น และถ้านายเข้าไปดูในบัญชีเวยป๋ออย่างเป็นทางการของรายการ นายก็จะเห็นความคิดเห็นที่จริงจังมากน้อยแค่ไหน อย่างน้อยก็มีประมาณหนึ่งหมื่นหรือสองหมื่นคนที่ด่านายในทันที และชื่อนายตอนนี้ก็ยังติดอันดับการค้นหายอดนิยมอีกด้วย”

ซูเชิ่งจิ่งหัวเราะ “จริงเหรอ ดีแล้ว ซึ่งมันแสดงให้เห็นว่าฉันยังมีสีแดงอยู่บ้าง ไม่ได้หมายความว่าฉันมีแต่สีดำอย่างเดียวไม่ใช่หรอกเหรอ?”

เชิ่งเทียนสื่อกลอกตาขึ้นบน “นายมันหน้าหนาขึ้นทุกวัน รู้ตัวหรือเปล่า”

“โอ้ ถ้าฉันสามารถหาเงินมาเลี้ยงลูกสาวได้ จะให้ฉันหน้าหนามากกว่านี้ฉันก็จะทำ” ซูเชิ่งจิ่งเอียงศีรษะเพื่อปกปิดความขมขื่นในดวงตาของตัวเอง และเขาก็ยังคงฝึกซ้อมต่อไป

เชิ่งเทียนสื่อส่ายหน้า และหันหลังเดินจากไป

## ???????

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ซูเชิ่งจิ่งออกกำลังจนเหนื่อยหอบ เขาจึงทรุดตัวลงนั่งกับพื้นเพื่อพักผ่อน จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เพื่อล็อกอินเข้าสู่ระบบเวยป๋อ และเขาพบว่าตัวเองติดอันดับการค้นหายอดนิยมจริงๆ

เขาไปที่บัญชีอย่างเป็นทางการของรายการ และกดเข้าไปที่ส่วนของช่องแสดงความคิดเห็น...

และแน่นอนว่าเจ็ดในสิบล้วนสาปแช่งเขา

เมื่อเลื่อนดูความคิดเห็นเหล่านั้น ซูเชิ่งจิ่งก็มีความรู้สึกที่ผสมปนเปกันไปหมด และจู่ๆเกี๊ยวน้อยก็วิ่งเข้ามาจากทางประตู “ป๊ะป๋า❗️”

เมื่อเห็นว่าเป็นซูจิ่ว มุมปากของเขาก็ยกยิ้มขึ้นอย่างช่วยไม่ได้

ซูจิ่ววิ่งไปหาซูเชิ่งจิ่ง และเธอก็ส่งเครื่องดื่มชูกำลังให้ทันที “ป๊ะป๋า เหนื่อยมากไหม? อ่ะนี่หนูเอามาให้ป๊ะป๋า❗️”

เมื่อได้ฟังเสียงหวานๆของเกี๊ยวน้อย ซูเชิ่งจิ่งก็รู้สึกผ่อนคลายมากขึ้น

ซูเชิ่งจิ่งรับเครื่องดื่มมาและก็บีบแก้มของเกี๊ยวน้อยเบาๆ “เด็กดี เมื่อกี้ลูกกําลังทําอะไรอยู่งั้นเหรอ? หรือว่าลูกถูกเจ้าเด็กเหลือขอนั่นรังแกมาใช่ไหม? ถ้าลูกถูกเจ้าเด็กคนนั้นรังแกต้องรีบมาบอกป๊ะป๋านะ เดี๋ยวป๊ะป๋าจะช่วยสอนบทเรียนให้กับเขาเอง”

“พี่ชายไม่ได้รังแกหนู” ซูจิ่วพูดพร้อมกับมองไปที่โทรศัพท์มือถือของซูเชิ่งจิ่ง ซึ่งตอนนี้มันกำลังแสดงบัญชีเวยป๋ออย่างเป็นทางการของรายการอยู่ เธอจึงออดอ้อนทันทีว่า “ป๊ะป๋ากําลังดูอะไรอยู่เหรอ? ให้หนูดูด้วยสิ”

ซูเชิ่งจิ่งรับมือกับท่าทางแบบนั้นของเกี๊ยวน้อยตรงหน้าไม่ไหว เขาจึงส่งโทรศัพท์มือถือให้กับเธอแล้วพูดว่า “โอเค ป๊ะป๋าจะให้ลูกดู แต่ลูกจะเข้าใจเหรอ?”

ซูจิ่วรับโทรศัพท์มือถือมาอย่างรวดเร็ว และแค่มองแวบเดียวเธอก็เห็นความคิดเห็นแย่ๆ เหล่านั้นทั้งหมด และคนพวกนั้นก็ล้วนแต่ด่าป๊ะป๋าของเธอ

เธอรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจทันทีที่เห็นความคิดเห็นเหล่านั้น แต่เธอกลับแกล้งทําเป็นไม่เข้าใจแล้วพูดว่า “ป๊ะป๋าอ่านให้หนูฟังได้ไหม?”

ซูเชิ่งจิ่งกอดเกี๊ยวน้อยและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเขาทั้งหมดกำลังชมเชยเสี่ยวจิ่ว และบอกว่าเสี่ยวจิ่วเป็นสาวน้อยที่น่ารักและฉลาด พวกเขารอคอยที่จะเห็นลูกในทีวี”

ดวงตาของซูจิ่วเป็นประกายและดูมีความสุขมาก “แล้วป๊ะป๋าล่ะ? พวกเขาชมเชยป๊ะป๋าบ้างไหม?”

“มีแน่นอน พวกเขาชมเชยว่าป๊ะป๋าเก่งมาก ที่สามารถให้กําเนิดเด็กที่น่ารักเหมือนเสี่ยวจิ่วออกมาได้”

"..." เมื่อมองไปที่ซูเชิ่งจิ่งที่กำลังเลิกคิ้วขึ้นด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ จู่ๆลําคอซูจิ่วก็เริ่มเปรี้ยว จากนั้น ดวงตาของเธอก็พร่ามัวอย่างรวดเร็ว

เธอจึงรีบหลุบตาลง และแล้วน้ำตาเม็ดใหญ่ก็ร่วงหล่นลงมาอย่างควบคุมไม่ได้ และมันก็ตกลงมากระทบบนหลังมือของตัวเอง

ไม่ใช่ว่าไม่รู้ว่าป๊ะป๋าโดนด่ามาตลอด และการที่ได้เห็นความคิดเห็นแย่ๆ เหล่านั้นแล้ว แต่ป๊ะป๋าของเธอก็ยังทําหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นต่อหน้าเธอแบบนี้ มันทำให้เธอรู้สึกเสียใจมากจริงๆ...