บทที่ 281 - แผนที่ดาราจักร (ตอนต้น)

บทที่ 281 - แผนที่ดาราจักร (ตอนต้น)

พอเห็นแผนที่ ซูหลิงก็แสดงอาการดีใจจนปิดไม่มิด นางยื่นมือจะไปหยิบ แต่เถี่ยโป๋รีบร้องห้าม "ท่านผู้อาวุโส เดี๋ยวก่อน..."

ซูหลิงชะงัก หันไปมอง "มีอะไร"

เถี่ยโป๋ขยับมายืนข้างนาง "แท่นหินนี้มีกลไก ท่านต้องถ่ายพลังปราณธาตุเดียวกับแท่นหินลงไป ถึงจะหยิบแผนที่ออกมาได้ ไม่งั้นจะโดนพลังตีกลับ ครั้งที่แล้วผู้น้อยเกือบตายเพราะเรื่องนี้"

"อ้อ" ซูหลิงหันกลับไปมอง แล้วลองถ่ายพลังปราณธาตุดินลงไปตามคำแนะนำ

จริงดังว่า พอแท่นหินสัมผัสพลังธาตุดิน ม่านพลังป้องกันก็สลายไป เหลือเพียงแผนที่หนังวัวธรรมดาๆ วางอยู่

เถี่ยโป๋มองซูหลิงเก็บแผนที่ชิ้นที่สองอย่างระมัดระวัง เห็นนางไม่ได้ดุร้ายอะไร จึงอดสงสัยไม่ได้ "ท่านผู้อาวุโส แผนที่พวกนี้มีประโยชน์อะไรหรือขอรับ"

ซูหลิงม้วนแผนที่เก็บพลางหันมายิ้ม "เห็นแก่ที่เจ้าช่วยข้าไว้มาก บอกให้รู้หน่อยก็ไม่เสียหาย"

เถี่ยโป๋ดีใจที่นางยอมบอก ตั้งใจฟังตาแป๋ว

"แผนที่หนังวัวพวกนี้ น่าจะเป็นแผนที่ดาราจักร ถึงข้าจะยังไม่แน่ใจร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ก็คิดว่าน่าจะใช่แน่ๆ"

เถี่ยโป๋ฟังแล้วยิ่งงง "อะไรคือแผนที่ดาราจักรขอรับ"

ซูหลิงเก็บแผนที่เสร็จแล้วเดินนำหน้าไปพลางอธิบายพลาง "เจ้าบอกว่าบรรพบุรุษเจ้ามาจากโลกภายนอกไม่ใช่รึ"

พอบอกว่าเกี่ยวกับบรรพบุรุษ เถี่ยโป๋ก็หูผึ่ง รีบพยักหน้า "ใช่ขอรับ บรรพบุรุษของผู้น้อยมาจากโลกภายนอก"

"ที่ที่เจ้าอยู่นี่คือดาวดวงหนึ่ง ในจักรวาลยังมีดาวอีกมากมายที่คล้ายๆ กับที่นี่ ที่ที่ไม่ใช่ดาวดวงนี้เราเรียกว่าโลกภายนอก หรือต่างดาวนั่นแหละ" ซูหลิงร่ายยาวรวดเดียวจบ

เถี่ยโป๋ตาโต ยืนอึ้งอยู่กับที่ จนซูหลิงเดินไปไกลแล้วถึงได้สติรีบวิ่งตาม จิตใจของเขาตอนนี้ปั่นป่วนไปหมด "ท่านผู้อาวุโส ในโลกนี้มีดาวหลายดวงจริงๆ หรือ แล้วบรรพบุรุษของข้ามาจากดาวดวงไหน"

"มีดาวหลายดวงจริงๆ เรื่องนี้ข้ายืนยันได้ เพราะข้าก็มาจากดาวดวงอื่น แต่บรรพบุรุษเจ้ามาจากดาวดวงไหน ข้าก็สุดจะรู้"

พอได้ยินว่าซูหลิงมาจากดาวดวงอื่น เถี่ยโป๋ก็ตื่นเต้นจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ แต่จู่ๆ เขาก็เงียบเสียงไป

ซูหลิงเดินไปเรื่อยๆ พอเสียงข้างหลังเงียบไปนางก็ไม่ได้สนใจ มุ่งสมาธิไปกับการจัดการสัตว์อสูรตามทาง

ไม่นานนักก็เจอแท่นหินอีกแท่น คราวนี้เป็นธาตุน้ำ นางจัดการได้ไม่ยากก็ได้แผนที่แผ่นที่สามมาครอง

นางดีใจมาก ลงมือฆ่าสัตว์อสูรได้คล่องแคล่วขึ้น แผ่นที่สี่... แผ่นที่ห้า... ในถุงสมบัติของนางตอนนี้มีแผนที่ครบห้าแผ่นแล้ว

นางเดินลึกเข้าไปอีก สัตว์อสูรข้างในระดับจินตันขั้นปลายแล้ว แต่เมื่อมีผีเสื้อจิตวิญญาณช่วย ก็จัดการได้ไม่ยาก

"สุดทางแล้ว..." ซูหลิงพึมพำ ถ้ำนี้ลึกเข้ามาเรื่อยๆ มีแท่นหินธาตุทอง ไม้ น้ำ ไฟ ดิน ครบห้าธาตุพอดี หรือว่าจะมีแค่ห้าแผ่น

นางกำลังจะหยิบแผนที่ออกมาลองต่อกันดู แต่จู่ๆ แท่นหินธาตุไม้สุดท้ายก็เปล่งแสงสว่างวาบ ด้านหลังแท่นหินปรากฏช่องทางลับขึ้นมา

เถี่ยโป๋ได้สติกลับมาแล้ว มองซูหลิงด้วยสายตาเป็นประกาย ไม่รู้คิดอะไรอยู่

ซูหลิงหันไปมองเขาแวบหนึ่ง "ข้างในอาจจะมีอันตราย เจ้าจะรออยู่ตรงนี้ก่อนก็ได้"

เถี่ยโป๋ส่ายหน้า ยืนยันหนักแน่น "ผู้น้อยขอตามท่านไปด้วย"

ซูหลิงไม่พูดมาก พยักหน้า "งั้นก็ตามมา ระวังตัวด้วย" ว่าแล้วก็เดินนำเข้าไปในช่องทางลับ

ทางเดินไม่ยาวนัก แต่ซูหลิงกลัวมีกับดัก จึงกางร่มบดบังฟ้าของลั่วเฟิงออกมาป้องกัน พร้อมกางม่านพลังคุ้มกันตัวเองและเถี่ยโป๋ เดินเข้าไปอย่างช้าๆ

แต่จนสุดทางก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ข้างในเป็นเพียงห้องโถงถ้ำเล็กๆ ซูหลิงหยุดยืนอยู่หน้าห้องโถง

นางจ้องมองสิ่งเดียวที่มีอยู่ในห้องนั้น... โครงกระดูกร่างหนึ่ง

ซูหลิงกวาดสายตามองไปรอบทิศ บนล่างซ้ายขวา ไม่มีสิ่งอื่นใดอีก พอก้มลงมองที่โครงกระดูกที่เต็มไปด้วยหยากไย่ ก็เห็นว่าใต้โครงกระดูกเหมือนจะมีสมุดเล่มหนึ่งทับอยู่

นางยกมือขึ้นใช้วิชาควบคุมวัตถุ ขยับโครงกระดูกออกเบาๆ แล้วดึงสมุดเล่มนั้นลอยมาตรงหน้า

มันคือสมุดบันทึกปกหนังวัว หน้าปกว่างเปล่า

นางตั้งสติแล้วเปิดอ่านหน้าแรก กวาดสายตาดูคร่าวๆ ถึงรู้ว่าเป็นบันทึกประจำวัน นางคิดว่าแผนที่ดาราจักรน่าจะมาจากคนผู้นี้ จึงเริ่มอ่านอย่างละเอียดตั้งแต่ต้น

เถี่ยโป๋ไม่กล้ารบกวน นั่งลงเงียบๆ อยู่ข้างๆ เหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

ซูหลิงอ่านอย่างตั้งใจ ใช้เวลาเกือบครึ่งชั่วโมงกว่าจะจบเล่ม อ่านจบแล้วนางก็ยิ้มออกมา เป็นไปตามคาด แผนที่หนังวัวทั้งห้าแผ่นคือแผนที่ดาราจักรจริงๆ เจ้าของโครงกระดูกนี้คือผู้ฝึกตนจากดาวที่ชื่อว่าดาวแสงขาว นามว่าเถี่ยอี้

เขามีกายธาตุห้าธาตุเหมือนนาง บำเพ็ญเพียรมาหลายร้อยปีจนถึงระดับฮว่าหยวน และสามารถเดินทางข้ามห้วงมิติมาถึงดาวดวงนี้ แต่หาทางกลับไม่ได้ จึงแต่งงานมีลูกหลานและลงหลักปักฐานที่นี่

ดาวดวงนี้ไม่มีทรัพยากรเพียงพอสำหรับการฝึกตน เขาไม่สามารถเลื่อนระดับได้ เมื่อถึงวาระสุดท้ายของชีวิต จึงสร้างถ้ำนี้ขึ้น ทิ้งแผนที่ดาราจักรไว้ โดยแยกเก็บไว้ที่แท่นหินห้าธาตุ เพื่อไม่ให้ใครมาเอาไปได้ง่ายๆ คนที่มีความสามารถเก็บรวบรวมได้ครบถึงจะเข้ามาถึงที่นี่และพบศพเขา

ซูหลิงปิดสมุดบันทึก หน้าสุดท้ายเถี่ยอี้เขียนไว้ว่า หากใครได้แผนที่ไป ขอให้ช่วยดูแลลูกหลานของเขาด้วย

อ่านถึงตรงนี้ ซูหลิงก็รู้แล้วว่าเถี่ยอี้คือบรรพบุรุษของเถี่ยโป๋ที่มานั่งตายอยู่ที่นี่

"อ่ะ เอาไป" ซูหลิงยื่นสมุดให้เถี่ยโป๋

เถี่ยโป๋รับมาอย่างงงๆ

"อย่าเพิ่งอ่าน ไปกราบศพก่อน" ซูหลิงชี้ไปที่โครงกระดูก

เถี่ยโป๋เลื่อมใสซูหลิงมาก ไม่ถามอะไรสักคำ เดินเข้าไปคุกเข่าโขกศีรษะให้โครงกระดูกหลายครั้ง

"ท่านนี้คือบรรพบุรุษที่เจ้าพูดถึง" ซูหลิงพูดขึ้นหลังจากเขากราบเสร็จ

เถี่ยโป๋เงยหน้าขวับ จ้องมองโครงกระดูก "อะไรนะขอรับ"

"เจ้าอ่านบันทึกเล่มนั้นแล้วจะเข้าใจเอง" ซูหลิงพูดจบก็เดินออกไป "ข้าจะรอข้างนอก อ่านเสร็จแล้วรีบตามออกมานะ"

ทิ้งเถี่ยโป๋ไว้ในถ้ำ แล้วนางก็เดินจากไป

[จบแล้ว]