บทที่ 58 คว้าหัวใจของป๊ะป๋า

“มันไม่มีประโยชน์สำหรับฉัน แต่มันเกี่ยวข้องกับเธอ”

“นายอย่าพูดแบบนั้น ถ้านายยอมลุกขึ้นมาใหม่ก็ถือได้ว่าเป็นเรื่องที่ดี นายคงจะไม่รู้สินะ ว่าเมื่อก่อนฉันเห็นนายเสื่อมโทรมลงทุกวันฉันรู้สึกแย่ขนาดไหน แต่ตอนนี้ฉันว่ามันโอเคแล้ว และฉันก็หวังว่านายจะสามารถกลับมาเป็นเหมือนเมื่อก่อนได้ และนั่นถึงจะเรียกได้ว่าสามารถเป็นพี่น้องของฉันได้อย่างเต็มปาก และไม่ทำให้ฉันคนนี้ต้องขายหน้า!”

ซูเชิ่งจิ่งพ่นลมหายใจออกมา “ฉันไม่ได้พยายามเพื่อนาย”

“ฉันรู้ว่านายทำเพื่อสาวน้อย และดูเหมือนว่าลูกสาวของนายจะเป็นสาวน้อยน่ารักของป๊ะป๋าในชาติที่แล้ว เธอจึงถูกส่งมาตัวลงมาจากสวรรค์เพื่อมาช่วยนายสินะ”

ซูเชิ่งจิ่งยิ้ม

เชิ่งเทียนสื่อรู้สึกว่ารอยยิ้มของคนตรงหน้าเต็มไปด้วยแสงของพ่อผู้ใจดี และเขาก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา ว่าเด็กๆเป็นยาที่ดีสำหรับพ่อแม่จริงๆ และพวกเขาเกิดมาเพื่อรักษาพ่อแม่ของตัวเอง

เมื่อซูจิ่วได้ยินคําพูดนี้ หัวใจของเธอก็รู้สึกอบอุ่นขึ้นมาทันที

ป๊ะป๋าของเธอโกรธเพราะคนพวกนั้นมาด่าเธอใช่ไหม? ดังนั้น เขาจึงขอให้เชิ่งเทียนสื่อทําความสะอาดพวกนั้นให้หมดอย่างนั้นเหรอ?

ดูเหมือนว่า เธอจะสามารถคว้าหัวใจของป๊ะป๋ามาได้สำเร็จแล้ว~

ซูจิ่วตัดสินใจที่จะยึดหัวใจของป๊ะป๋าของตัวเองต่อไป ดังนั้น เธอจึงวิ่งออกจากห้อง แล้วกอดขาของซูเชิ่งจิ่งและพูดว่า “ป๊ะป๋า พวกเขาจะดุเสี่ยวจิ่วก็ไม่เป็นไร แต่อย่ามาดุป๊ะป๋าของหนูก็พอ”

เชิ่งเทียนสื่อ "......!!"

โอ้พระเจ้า! นี่มันนางฟ้าตัวน้อยชัดๆ!

คำพูดของซูจิ่วนั้นมีประสิทธิภาพมากจริงๆ และเธอก็สามารถทำให้หัวใจของซูเชิ่งจิ่งรู้สึกอบอุ่นได้อย่างรวดเร็ว จากนั้น เขาก็อุ้มเธอขึ้นมาแล้วพูดว่า “ไม่ดีหรอก พวกเขามาดุลูกไม่ได้”

ซูจิ่วถามด้วยความสงสัย “ทําไมพวกเขาถึงดุป๊ะป๋าและเสี่ยวจิ่ว?”

ซูเชิ่งจิ่งหลับตาลงแล้วพูดว่า “เพราะป๊ะป๋าทําตัวไม่ดี และถ้าป๊ะป๋าเก่งกว่านี้ พวกเราก็คงไม่ถูกพวกเขาดุหรอก”

“ไม่! ป๊ะป๋าไม่ได้แย่ ป๊ะป๋าของหนูเก่งที่สุด!”

เมื่อมองไปที่ดวงตาที่สดใสของเด็กหญิงตัวน้อย เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมา ให้กับแสงที่ส่องประกายของความเลื่อมใสและศรัทธาของเธอ

โลกของเด็กนั้นช่างเรียบง่าย ทั้งๆที่เขาเป็นคนที่ล้มเหลวแบบนี้ แต่ในใจของเธอกลับแข็งแกร่งที่สุด และคําพูดของเธอก็ทําให้เขามีความมั่นใจและมีกำลังใจอย่างมากเลยทีเดียว

เชิ่งเทียนสื่อมองภาพความกตัญญูระหว่างผู้เป็นพ่อและลูกสาวตรงหน้าด้วยความเจ็บปวด ซึ่งตอนนี้เขารู้สึกอิจฉามากจนอยากจะเกากำแพง

“เสี่ยวจิ่ว หนูจะไม่ชมลุงหน่อยเหรอ? ลุงเป็นคนช่วยป๊ะป๋าของหนูแก้ปัญหาคนที่ดุหนูนะ ชมลุงหน่อยสิ!”

หางตาของเธอเหลือบไปเห็นสีหน้าคาดหวังของเชิ่งเทียนสื่อ ซูจิ่วจึงพูดอย่างมีน้ำใจว่า “ลุงก็เก่งมากเหมือนกัน!”

เชิ่งเทียนสื่อ : โอ๊ย! ฉันมีความสุขมาก!

เมื่อซูเชิ่งจิ่งเดินออกไปแล้ว ซูจิ่วก็ดึงเชิ่งเทียนสื่อให้ตามมาเงียบๆ และถามเขาด้วยน้ำเสียงต่ำว่า “ลุง ทําไมพี่ชายถึงไม่มาล่ะ?”

“วันนี้ลุงออกจากบ้านตั้งแต่เช้าโดยไม่ได้ตั้งใจ และตอนนั้นเขาก็ยังหลับอยู่ แต่ว่าตอนนี้เขาน่าจะตื่นขึ้นมาแล้ว และแน่นอน เมื่อเขารู้ว่าลุงมาหาหนูเขาจะต้องโกรธมากแน่ๆ”

เชิ่งเทียนสื่อก็แค่พูดออกไปเพื่อให้มันดูดีก็เท่านั้น แต่ความจริงแล้ว เขาแค่ไม่อยากพาเชิ่งจื๋อเหยียนมาด้วยกัน เพราะเจ้าเด็กหมีนั่นน่ารําคาญมาก แถมยังชอบยึดตัวเด็กหญิงตัวน้อยตรงหน้าเขาไปครอบครองอย่างเอาเป็นเอาตาย นั่นมันเป็นเรื่องที่ถูกต้องแล้วเหรอ?

และตอนนี้ เขาก็สามารถใช้เวลาอยู่คนเดียวกับนางฟ้าตัวน้อยได้อย่างเต็มที่

….

เขาเป็นคนที่ทํางานหนักที่สุด ซึ่งเป็นคนที่ต้องแบกถุงซีเมนต์ขนาดใหญ่ไว้บนไหล่ของตัวเอง ซึ่งถุงซีเมนต์แต่ละถุงนั้นก็หนักมาก และเขาก็แบกมันไว้จนต้องกัดฟันของตัวเองเสียงดังกรอด จากนั้น ก็ต้องรีบเดินเพื่อไปส่งในแต่ละจุด และก็ต้องรีบกลับมาแบกถุงต่อไป

แต่ตอนนี้อากาศร้อนมาก จึงทำให้ร่างกายของซูเชิ่งจิ่งเต็มไปด้วยเหงื่อ เขาจึงยกแขนเสื้อขึ้นเพื่อเช็ดเหงื่อบนหน้าผากของตัวเอง และกลับไปทํางานต่อ

เมื่อเวลาผ่านไปหลายนาที ซูเชิ่งจิ่งก็ได้แบกถุงซีเมนต์กลับไปกลับมาหลายสิบรอบ และตอนนี้เขาเหนื่อยจนแทบจะหมดแรง เขาจึงเดินไปพักผ่อนในที่ร่ม จากนั้น ก็หยิบน้ำแร่ขวดหนึ่งออกมาจากกล่อง แล้วยกขึ้นดื่มทันที

“ป๊ะป๋า…”

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเล็กๆที่คุ้นเคยดังขึ้น และเมื่อหันหน้าไปยังจุดกำเนิดเสียง เขารู้สึกตกใจมากจนเกือบทําขวดน้ำแร่หล่นลงพื้น