บทที่ 14 - ความในใจ

บทที่ 14 - ความในใจ

เจียงหลินผุดลุกขึ้นยืน หันขวับไปมองรูปปั้นองค์เหนือหัว สบตากับดวงตาที่เปี่ยมด้วยความเมตตาคู่นั้น

แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ

องค์เหนือหัวแสดงอิทธิฤทธิ์อีกแล้ว!

แถมราชโองการยังระบุว่า: ทำได้!

อะไรทำได้?

ก็ต้องเป็นการอนุญาตให้เจียงหลินเคาะป้ายอาญาสิทธิ์เก้าขุมนรก อัญเชิญขุนพลเฟิงตูมากำจัดปีศาจได้น่ะสิ!

เจียงหลินถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

กฎทมิฬไม่เหมือนกฎสวรรค์ซ่างชิง หรือกฎผีนวี่ชิง หรือมหาเวทเก้าสวรรค์ ที่พอจะมีช่องว่างให้พลิกแพลง หรือทำเรื่อง "เฉียดเส้น" ได้บ้าง

ความเข้มงวดของกฎทมิฬนั้น ขึ้นชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งในบรรดากฎสวรรค์ทั้งหมด

หากเจียงหลินทำผิดกฎ ต่อให้เจตนาดี ต่อให้ทำเพื่อยับยั้งปีศาจ ต่อให้ปีศาจตนนั้นทำผิดมหันต์ฐานกักขังเทพเจ้า กลืนกินทายาทมังกร ลบหลู่เกียรติยศสวรรค์

แต่ในสายตาของกฎทมิฬ การที่เจียงหลินซึ่งเป็นจอมเวทสำนักขับไล่ภูตมาร อัญเชิญขุนพลเฟิงตูมาปราบปีศาจ ก็ยังถือว่า "ปฏิบัติหน้าที่ข้ามขอบเขต" อยู่ดี

เพราะงานปราบปีศาจกายเนื้อแบบนี้ ควรเป็นหน้าที่ของสายเทพเจิ้นอู่ (ตั๋วเหล่าเอี๊ย)

แต่ตอนนี้ เจียงหลินไม่ต้องกังวลเรื่องนั้นแล้ว

เพราะองค์เหนือหัวประทานรหัสธรรมลงมาว่า: ทำได้!

คำสั่งนี้ อยู่เหนือกฎทมิฬ!

ราชโองการของมหาจักรพรรดิดาราม่วงแห่งขั้วอุดร คือสิ่งเดียวในสำนักขับไล่ภูตมารที่สามารถยกเว้นข้อบังคับของกฎทมิฬได้!

เพราะว่า ในอดีต มหาจักรพรรดิจื่อเวยได้รับเทวโองการจากเง็กเซียนฮ่องเต้ ให้บัญญัติมหากฎทมิฬ สร้างป้ายอาญาสิทธิ์เฟิงตูเก้าขุมนรก ตราประทับตรวจสอบภูตผีสามโลก เพื่อสยบหมู่มาร ขับไล่ไอชั่วร้าย ปกป้องสรรพสัตว์

เมื่อภารกิจสำเร็จลุล่วง จึงได้มีเจ้าพ่อเฟิงตูปกครองปรโลก

พูดง่าย ๆ ก็คือ มีกฎทมิฬก่อน แล้วค่อยมีเฟิงตู

ดังนั้น แม้แต่เจ้าพ่อเฟิงตูก็ไม่อาจละเมิดกฎทมิฬได้ ทั่วหล้ามีเพียงราชโองการของมหาจักรพรรดิจื่อเวยเท่านั้นที่อยู่เหนือกฎทมิฬ!

สรุปสั้น ๆ คือ ตอนนี้เจียงหลินถือไพ่เหนือกว่าใครทั้งหมด ไม่ต้องกลัวอะไรแล้ว

"ท่านนักพรต?"

เฒ่าเต่าสะดุ้งโหยง มองเจียงหลินที่หันหน้าเข้าหารูปปั้นแล้วโค้งคำนับด้วยความเคารพอย่างระแวดระวัง

เฒ่าเต่าเห็นกับตาว่าเจียงหลินหันกลับมา สีหน้าเหมือนตัดสินใจอะไรบางอย่างได้เด็ดขาด

"องค์หญิง ท่านเสนาบดีเต่า รอจนแสงแรกแห่งรุ่งอรุณมาเยือน พวกเราจะมุ่งหน้าสู่ทะเลสาบซีหู"

เจียงหลินกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

"ห๊ะ?"

เฒ่าเต่าอึ้งไป

"ท่านนักพรตจะไปปะทะกับพญามารนั่น..."

เขาพูดไม่ออก

ดูทรงแล้ว ท่านนักพรตเจียงจะไปบวกกับพญามารขุยหลงซึ่ง ๆ หน้าเลยเหรอ??

จะไหวเหรอเนี่ย...

หรือว่า...

เฒ่าเต่าอดไม่ได้ที่จะมองไปที่แขนเสื้อของเจียงหลิน

ป้ายอาญาสิทธิ์เก้าขุมนรกของจอมเวทสำนักขับไล่ภูตมาร มักจะซ่อนไว้ที่แขน ไม่ให้พระสงฆ์แม่ชี สตรี ไก่ หมา แมว หรือสัตว์เลี้ยงเห็น เพื่อให้ภูตผีไม่ล่วงรู้การกระทำ

"ท่านนักพรต ท่านจะ... ใช้ป้ายเก้าขุม..."

เฒ่าเต่าตัวสั่น ไม่กล้าเอ่ยชื่อป้ายอาญาสิทธิ์นั้นออกมาจนจบ

"ถูกต้อง แผนการในตอนนี้ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้น"

เจียงหลินพยักหน้า กระชับแขนเสื้อให้แน่นขึ้น

เฒ่าเต่าได้ยินดังนั้น สีหน้าซับซ้อน มองเจียงหลินด้วยความซาบซึ้งใจจนแทบปิดไม่มิด

ส่วนอ้าวรุ่นที่อยู่ข้าง ๆ ไม่ได้มองเจียงหลิน ก้มหน้ามองลูกแก้วมังกรในมือแน่น

"ทั้งสองท่านเป็นอะไรไป?"

เจียงหลินถามอย่างสงสัย "ทำใจให้สบายเถอะ อาตมาใช้วิธีนี้ รับรองไม่มีพลาด"

"ไม่ใช่เรื่องนั้น!"

ทันใดนั้น อ้าวรุ่นก็เงยหน้าขึ้น เสียงดังขึ้นกว่าปกติมาก

นางไม่สนใจแล้วว่าที่นี่คือหน้าแท่นบูชาองค์เหนือหัว ก้าวเข้ามาประชิดเจียงหลิน จ้องตาเขาเขม็ง

ในดวงตาหงส์คู่นั้น เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึกที่ซับซ้อนเหลือเกิน

"สหายธรรมทำแบบนี้... จะคุ้มค่าหรือ?"

การฝ่าฝืนกฎทมิฬ แม้จะเป็นการฝ่าฝืนใน "พื้นที่สีเทา" แต่ก็ต้องมีบทลงโทษ และบทลงโทษในกฎทมิฬ โดยเฉพาะที่เกี่ยวข้องกับป้ายอาญาสิทธิ์เฟิงตู ต่อให้เบาที่สุด สำหรับตัวจอมเวทเอง ก็ถือเป็นความเสียหายใหญ่หลวง!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเจียงหลินที่เพิ่งจะก้าวเข้าสู่เส้นทางธรรมได้ไม่นาน

"มีอะไรคุ้มไม่คุ้มด้วยเหรอ?"

เจียงหลินย้อนถาม ยิ้มว่า "องค์หญิงวางใจเถอะ ไม่มีปัญหา"

มีราชโองการขององค์เหนือหัวคุ้มกะลาหัวอยู่ ตอนนี้เจียงหลินแทบจะเรียกได้ว่าทำอะไรก็ไม่ผิด

คุ้มไม่คุ้มอะไรกัน?

หรือว่าองค์หญิงจะดีใจจนตื่นเต้นเกินไปที่เห็นแสงสว่างปลายอุโมงค์?

เจียงหลินคิดในใจ

อ้าวรุ่นจ้องหน้าเขาอยู่นาน ในที่สุดก็คลี่ยิ้มออกมา

"บุญคุณครั้งนี้ของสหายธรรม ข้าน้อยจะจารึกไว้ในใจ ต่อให้ต้องเวียนว่ายตายเกิดอีกหมื่นชาติ ก็จะไม่ขอลิมเลือนแม้แต่น้อย"

ปากบอกว่าเป็นบุญคุณ แต่สายตาคู่นั้นกลับจับจ้องอยู่ที่ตัวนักพรตหนุ่มไม่วางตา

"องค์หญิงพูดเกินไปแล้ว"

เจียงหลินส่ายหน้ายิ้ม ๆ "การกำจัดมารพิทักษ์ธรรม ก็เป็นหน้าที่ของอาตมาอยู่แล้ว"

"เอาล่ะ ทั้งสองท่านพักผ่อนก่อนเถอะ พอฟ้าสางเมื่อไหร่ เราจะออกเดินทางทันที"

พูดจบ เจียงหลินก็ประสานมือลา เดินออกจากวิหารไป

การจะเปิดปะรำพิธีอัญเชิญขุนพลเฟิงตู ไม่ใช่แค่ขยับปากพูดก็มา ต้องเตรียมข้าวของเครื่องใช้ไม่น้อย

แต่ก่อนฟ้าสาง น่าจะเตรียมการเสร็จทัน

ภายในวิหาร เหลือเพียงอ้าวรุ่นกับเฒ่าเต่าสองคน

"องค์หญิง..."

เฒ่าเต่าอึกอัก สุดท้ายก็กัดฟันพูด "องค์หญิงคงไม่ได้..."

อ้าวรุ่นได้ยินก็รู้ทันทีว่าเฒ่าเต่าหมายถึงอะไร นางเอ่ยเสียงเบา "สหายธรรมเจียงเป็นจอมเวทสำนักขับไล่ภูตมาร เป็นตัวแทนของวังดาราม่วงขั้วอุดรในโลกมนุษย์ที่มีชื่อในสวรรค์"

"ขอแค่อายุไม่สั้น ย่อมมีหนทางเซียนที่รุ่งโรจน์รออยู่"

"ส่วนข้า แม้จะได้ชื่อว่าเป็นองค์หญิง แต่เมื่อมองไปทั่วสามโลก ก็เป็นเพียงมังกรน้อยในทะเลสาบเล็ก ๆ เท่านั้น"

"หากเขามีใจ ข้าก็พร้อมจะแลกด้วยชีวิตเพื่อตอบรับ"

"แต่หากเขาไร้ใจ..."

อ้าวรุ่นพูดไม่จบ แก้มของนางขึ้นสีแดงระเรื่อ

เฒ่าเต่าเห็นแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ

จะเป็นไปได้ยังไงที่จะไร้ใจ...

เป็นถึงจอมเวทสำนักขับไล่ภูตมาร เริ่มต้นก็ยอมบอกชื่อแซ่ทางโลกเพื่อแสดงความจริงใจ ต่อมาก็ยอมเสี่ยงโดนกฎทมิฬลงโทษเพื่อช่วยองค์หญิงให้พ้นภัย...

ลองคิดดูสิ ถ้าเป็นตัวท่าน จู่ ๆ ก็ประสบภัยร้ายแรง โดนคนชั่วปองร้าย หวาดกลัวจนกินไม่ได้นอนไม่หลับ แต่กลับรอดตายมาได้สองครั้งเพราะคนคนหนึ่ง จนเกิดความรู้สึกดี ๆ ให้

แล้วคนคนนั้นก็ยอมทิ้งอนาคตของตัวเอง เพื่อทุ่มสุดตัวช่วยท่าน...

ในสถานการณ์แบบนี้ ถ้าไม่หวั่นไหว ถ้าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งไม่มีใจให้กัน

มันก็คงเป็นเรื่องแปลกประหลาดที่สุดในโลกแล้ว

ความจริงใจของท่านนักพรตเจียง แม้จะซ่อนอยู่ภายใต้ท่าทีเรียบเฉย แต่ขอแค่ได้เห็นเพียงเสี้ยวเดียว สำหรับองค์หญิงแล้ว มันคือความอบอุ่นที่ไม่เคยสัมผัสมาก่อน

"นี่สินะที่พวกบัณฑิตชาวมนุษย์ชอบพูดกันว่า รักแรกพบ"

เฒ่าเต่าพึมพำกับตัวเอง

"เฒ่าเต่า!"

อ้าวรุ่นโดนพูดแทงใจดำ ร้องประท้วงด้วยความเขินอาย

"โอเค ๆ ๆ ข้าไม่พูดแล้ว"

เฒ่าเต่ารีบรูดซิปปาก

แต่ในใจเขากลับกังวล

องค์หญิงของข้า ไปหลงรักจอมเวทสำนักขับไล่ภูตมาร ต่อให้รักกันปานจะกลืนกิน แต่จะไปกันรอดจริง ๆ หรือ...

เขามองรูปปั้นองค์เหนือหัว โค้งคำนับด้วยความจริงใจสุดซึ้ง

องค์เหนือหัว หากท่านเมตตาสักนิด โปรดชี้ทางสว่างด้วยเถิด...

เฒ่าเต่าสวดมนต์อ้อนวอนเงียบ ๆ

เท่าที่เขาเคยรู้มา ไม่เคยได้ยินข่าวว่าจอมเวทสำนักขับไล่ภูตมารแต่งงานกับอมนุษย์ข้ามเผ่าพันธุ์มาก่อนเลย

ต่อให้เป็นเผ่ามังกรที่เป็นสัตว์เทพสัญลักษณ์ของมนุษย์ก็เถอะ...

เวลาผ่านไปอย่างเชื่องช้า ท่ามกลางความคาดหวังลึก ๆ ของอ้าวรุ่น และความกังวลใจของเฒ่าเต่า

ในที่สุด

แสงรุ่งอรุณก็มาเยือน

[จบแล้ว]