บทที่ 1 ไอ้สวะนั่นเป็นพ่อหนูเหรอ

ค่ำคืนนี้ แสงไฟเมืองเจียงเฉิงก็เปิดขึ้น ไฟนีออนสว่างไสวที่ทางเข้าบาร์แห่งหนึ่งใจกลางเมือง ยามรักษาความปลอดภัยตัวสูงและแข็งแรงกำลังจ้องมองไปที่เด็กหญิงตัวเล็กๆ

ห้านาทีต่อมา เมื่อเห็นว่าเด็กน้อยไม่ได้ตั้งใจจะจากไป ยามรักษาความปลอดภัยก็อดถามไม่ได้ว่า "หนูน้อย หนูหลงทางเหรอ"

"ไม่"

"แล้วทำไมหนูถึงอยู่ที่นี่?"

"หนูกำลังมองหาป๊ะป๋า"

"อะไรนะ" ยามรักษาความปลอดภัยรู้สึกเหมือนถูกฟ้าผ่า เด็กเล็ก 3-4 ขวบที่ยังไม่หย่านมคนนี้ มัดผมเป็นเปียเล็กๆสองเส้น สวมกระโปรงผ้าฝ้ายสีขาว ถือกระเป๋านักเรียนกระต่ายสีชมพู และถือกระเป๋าเดินทางใบเล็กๆ หนูน้อยมาที่นี่เพื่อตามหาพ่อจริงๆเหรอ?

หนูน้อยรู้ไหมว่าที่นี่คือที่ไหน?

เด็กหญิงตัวน้อยชี้นิ้วเล็กๆที่ขาวและนุ่มนวลไปที่ประตูบาร์ กระพริบตาและพูดว่า "ป๊ะป๋าหนูอยู่ข้างในนั้น"

ยามรักษาความปลอดภัยรู้สึกว่าหนูน้อยน่ารักมาก ใบหน้าเล็กๆที่เหมือนหยกแกะสลักอย่างประณีตนั้น รวมถึงเสียงที่ยังไม่หย่านมน่ารักนั้น ทําให้หัวใจที่หยาบกระด้างของเขากลายเป็นอ่อนโยน ถ้าไม่ใช่เพราะหนูน้อยมีพ่อ เขาคงอยากลักพาตัวกลับไปเลี้ยงที่บ้านของตัวเองจริงๆ

"หนูแน่ใจนะว่าพ่อหนูอยู่ในนั้น อยากให้ลุงพาหนูเข้าไปหาไหม"

เด็กหญิงตัวน้อยกำลังจะตกลง แต่เมื่อเห็นประตูบาร์ถูกผลักเปิดออกและชายขี้เมาคนหนึ่งเกาหัวเดินออกไป หนูน้อยก็จำได้อย่างรวดเร็วว่านี่คือคนที่หนูน้อยกำลังมองหา...ซูเชิ่งจิ่ง

## เรื่องใหม่มาแล้ว รับรองสนุกไม่แพ้ หนูน้อยเปลี่ยนไปเป็นเจ้าพ่อ

"ขอบคุณลุง ป๊ะป๋าออกมาแล้ว"

ยามรักษาความปลอดภัยเหลือบมองชายคนนั้นด้วยสีหน้าซับซ้อนอย่างมาก "ไม่จริง ไอ้สวะนั่นเป็นพ่อของหนูเหรอ"

ซูจิ่วก็อยากจะถามเหมือนกันว่าชายคนนี้เป็นพ่อของหนูน้อยจริงเหรอ?

เห็นได้ชัดว่าเขาเป็นลุงอ้วน

ซูจิ่วเป็นคนที่ค่อนข้างรักความสะอาด เด็กน้อยมองไปที่ "ลุงอ้วนวัยกลางคน" ที่กำลังเดินไปทางของตัวเองด้วยสีหน้ารังเกียจ

ซูจิ่ว เธออายุสิบแปดปี ทั้งสูงและหน้าตาดี คาดไม่ถึงว่าจะถูกฟ้าผ่าตายตอนได้รับการส่งตัวไปเรียนยังมหาวิทยาลัยชั้นนำของประเทศจีน พอตื่นมาก็พบว่าตัวเองเข้าไปอยู่ในนิยายที่เธออ่านตอนว่างๆ เบื่อๆ ชื่อ "รักร้อนCEOเผด็จการ"

และกลายเป็นนางรอง ซูจิ่ว ที่มีชื่อและนามสกุลเดียวกันกับเธอ ตามเนื้อเรื่องปกติของนวนิยายของบอสจอมเผด็จการนี้ เมื่อนางรองนี้โตขึ้น นางจะแข่งขันกับตัวเอกหญิงแย่งตัวเอกชาย และทำเรื่องชั่วทุกประเภท สุดท้ายชีวิตของเธอก็ไม่จบด้วยดี

ปัจจุบันตัวเธอเองได้กลายเป็นนางรอง ซึ่งเมื่อตอนที่นางรองยังเป็นเด็ก นางได้ถูกทอดทิ้งในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่แรกเกิด และนางก็มีเล่ห์กลมากมายตั้งแต่ยังเป็นเด็ก ต่อมานางถูกรับอุปการะจากพ่อแม่บุญธรรมซึ่งเป็นพ่อแม่ของนางเอก ในขณะที่นางรองได้แบ่งปันความรักของนางเอก นางก็พยายามทำร้ายอีกฝ่ายทุกวิถีทาง

เมื่อโตขึ้น นางรองก็ได้บังเอิญรู้ว่าใครเป็นพ่อแม่โดยกำเนิดของตัวเอง แต่นางถูกแม่แท้ๆ ทอดทิ้งอย่างไร้ความปราณีในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่ยังเป็นเด็ก และนางจึงเก็บความแค้นไว้ เมื่อพ่อแท้ๆ ของนางไร้ความสามารถและทักษะ ทำให้นางรู้สึกขายหน้า นางจึงไม่ยอมรับพ่อแม่ของตนเอง และยิ่งหวาดระแวงต้องการครอบครองพ่อแม่นางเอกและพระเอกมากยิ่งขึ้น…

ซูจิ่วคิดว่าถ้านางต้องการอยู่ในโลกนี้ นางไม่ควรเดินตามเนื้อเรื่องของนวนิยายและเข้าไปพัวพันกับนางเอก

ดังนั้น นางจึงยอมรับความจริงที่ตนเองเข้ามาอยู่ในหนังสืออย่างรวดเร็ว และก่อนที่พ่อแม่บุญธรรมของนางเอกจะไปสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าเพื่อรับเลี้ยงตัวนางเอง นางจึงมาพบกับพ่อก่อน

พ่อแท้ๆ ของเด็กหญิงตัวน้อยก็คือ ซูเชิ่งจิ่ง

เดิมเขาเป็นดารา เมื่อตอนที่เขาเป็นที่นิยมอย่างมาก ในงานเลี้ยงอาหารค่ำเพื่อธุรกิจ มีคนได้เพิ่มส่วนผสมบางอย่างลงในไวน์ เขาเข้าไปในห้องพักด้วยความงุนงง พอดีมีผู้หญิงคนหนึ่งเข้ามา และทุกอย่างก็เกิดขึ้น

เมื่อทารกในครรภ์อายุสามหรือสี่เดือน แม่แท้ๆ ของทารกก็รู้ว่าตัวเองตั้งครรภ์และต้องการจะกำจัดออกไป แต่หมอบอกว่า ตัวนางเองมีร่างกายที่พิเศษ ถ้าหากทำแท้งแล้ว นางอาจจะไม่สามารถที่จะให้กำเนิดบุตรได้อีก นางจึงทำได้แต่คลอดทารกออกมาเท่านั้น

—------------------------------------------------------------------------------

(拖油瓶 ขวดน้ำมัน สแลงภาษาจีน หมายถึง ลูกที่ติดแม่มา ในสมัยโบราณ ภัยพิบัติทางธรรมชาติและที่มนุษย์สร้างขึ้นเกิดขึ้นบ่อยครั้ง ทำให้เกิดการพลัดพรากกันเป็นจำนวนมาก และโดยทั่วไปภูมิหลังทางครอบครัวของคนยุคโบราณก็ไม่ค่อยดีนัก หญิงม่ายแต่งงานใหม่เป็นเรื่องปกติ และเมื่อลูกของหญิงม่ายมีข้อบกพร่องสักสองสามอย่าง พวกเขาก็มักจะตำหนิตระกูลของสามีเก่า เพื่อหลีกเลี่ยงจากการเข้าไปพัวพันดังกล่าว สามีของหญิงม่ายจึงขอให้ใครสักคนเขียนบันทึกเมื่อแต่งงานกับหญิงม่าย ให้ระบุว่าลูกของอดีตสามีป่วยเมื่อพวกเขามาถึง และอุบัติเหตุใดๆ ในอนาคตจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับสามีใหม่ ดังนั้น ผู้คนจึงเรียกบุตรของหญิงที่แต่งงานใหม่ว่า "ป่วยเรื้อรัง" เนื่องจากการออกเสียงที่คล้ายกันของ "拖有病(ป่วยเรื้อรัง)" และ "拖油瓶(ขวดน้ำมัน)" ต่อมาพวกเขาจึงถูกเรียกว่า "ขวดน้ำมัน")