ตอนที่ 20 เรื่องนี้ยอมไม่ได้จริงๆ!

ตอนที่ 20 เรื่องนี้ยอมไม่ได้จริงๆ!

"เกิดอะไรขึ้น? ผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว? ศิษย์น้องจูฟานทำของอร่อยออกมาอีกแล้วเหรอ?!"

ด้วยการแจ้งเตือนจากหุ่นเชิดไม้ หร่วนม่านจึงรีบเหาะกลับไปหาจูฟานทันที

เว่ยเหิงเหวินและเจิ้งเลี่ยงที่เพิ่งจะกลับไปได้ไม่นาน เมื่อเห็นหร่วนม่านบินย้อนกลับมา ก็รีบบินตามมาด้วยความสงสัย

ทันใดนั้น ทั้งสองก็ได้กลิ่นหอมแบบใหม่ลอยมาเตะจมูก ดวงตาของพวกเขาเบิกกว้างเป็นประกาย

เพิ่งจะกินหมูพะโล้ไปหยกๆ นี่มีเมนูใหม่มาอีกแล้ว?

เรื่องดีงามขนาดนี้มีอยู่จริงหรือนี่?

ทั้งสามคนย่อมมองเห็นเสิ่นอว๋างที่นั่งยองๆ อยู่หน้าห้องหลอมยาด้วยเช่นกัน

เมื่อเห็นว่าเสิ่นอว๋างดูสบายดี หร่วนม่านก็คลายความกังวลลง

เจิ้งเลี่ยงและเว่ยเหิงเหวินรู้ว่าเสิ่นอว๋างเป็นญาติผู้น้องของหร่วนม่าน การที่เขามาอยู่ที่นี่จึงไม่ใช่เรื่องแปลก

แต่ทำไม เจียงรุ่ย ถึงมาอยู่ที่นี่ด้วย?

แถมสีแขนของเขาก็ช่างสะดุดตาเหลือเกิน...

เสิ่นอว๋างเริ่มอธิบายเรื่องราวให้ทุกคนฟัง

หร่วนม่านกล่าวขอบคุณเจียงรุ่ยที่ช่วยน้องชายของนางไว้ และตัดสินใจอย่างยากลำบากว่าจะไม่แย่งน้ำแกงชามแรกกับเขา เพราะมันจำเป็นสำหรับการถอนพิษ

โชคดีที่ศิษย์น้องจูทำอาหารออกมาเยอะเสมอ คนที่มาถึงกลุ่มแรกๆ ส่วนใหญ่จึงได้ลิ้มรสกันถ้วนหน้า

ปัญหาเดียวคือ แก๊งสามหน่อศิษย์พี่ของหร่วนม่านได้รับส่วนแบ่งของวันนี้ไปแล้ว ไม่รู้ว่าวันนี้จะหน้าด้านขอเพิ่มจากศิษย์น้องจูได้อีกหรือเปล่า...

ทั้งสามมองไปทางห้องหลอมยาด้วยความกังวล แต่ก็ไม่ลืมที่จะสูดกลิ่นหอมเข้าปอดลึกๆ

จูฟานเดินถือหม้อออกมา และตามคาด เขาเห็นพวกหร่วนม่านอีกครั้ง

จูฟาน: ข้าชักจะรู้แล้วสิว่าหุ่นเชิดไม้นั่นเอาไว้ทำอะไร...

เขาตักน้ำแกงชามแรกให้เจียงรุ่ย เจียงรุ่ยรับไปพร้อมกล่าวขอบคุณ แล้วก็ซดโฮกทันทีโดยไม่ลังเล

อะไรนะ? กลัวร้อน?

ผู้บำเพ็ญเพียรเขานอนกลางกองไฟยังแค่รู้สึกอุ่นๆ น้ำแกงร้อนๆ แค่นี้ไม่ระคายผิวหรอก

เจียงรุ่ยที่เพิ่งเคยสัมผัสประสบการณ์ 'อาหารวิเศษ' เป็นครั้งแรก รู้สึกราวกับสมองหยุดสั่งการ สมาธิทั้งหมดจดจ่ออยู่กับชามในมือ

เนื้องูมีความอร่อยในตัวของมันเอง ทั้งนุ่มละมุนและเด้งสู้ฟัน แม้ไม่ได้ปรุงแต่งรสชาติมากนัก เพียงแค่ดึงความหวานตามธรรมชาติของวัตถุดิบออกมาก็เพียงพอที่จะทำให้คนกินติดใจจนถอนตัวไม่ขึ้น

น้ำแกงสีขาวนวลที่รวบรวมแก่นแท้จากกระดูกและเนื้อของงูมรกต ให้รสชาติกลมกล่อมเข้มข้นและความรู้สึกสบายตัวที่แผ่ซ่านจากปากไปทั่วร่างกาย ในหัวของเขาตอนนี้หลงเหลือเพียงความรู้สึกเปี่ยมสุข

ไม่นานนัก พิษสีม่วงคล้ำบนแขนของเจียงรุ่ยก็ค่อยๆ จางหายไปจนกลับเป็นปกติ

เจียงรุ่ยมองชามที่เขาเลียจนสะอาดเกลี้ยง แล้วก้มมองแขนตัวเองด้วยสีหน้ามึนงง แทบจะคิดว่าตัวเองกำลังฝันไป

ของอร่อยขนาดนี้มีอยู่จริงในโลกหรือ?

แถมยังช่วยถอนพิษได้อีก?

หรือว่าจะเป็นภาพหลอนที่เกิดจากพิษงูกันแน่...

ในขณะที่เจียงรุ่ยยังคงเหม่อลอย หร่วนม่านและพวกจ้องมองน้ำแกงงูในหม้อตาเป็นมัน แทบจะทะลุหม้อเข้าไปกินอยู่แล้ว

จูฟานลำบากใจอยู่ครู่หนึ่ง เพราะสัตว์อสูรระดับสี่ตัวนี้ เสิ่นอว๋างเป็นคนเอามาให้ศิษย์พี่เจียงเพื่อรักษาพิษ ถ้าเขาเอาไปแจกจ่ายคนอื่นจะดูไม่ดีหรือเปล่า...

ขณะที่เขากำลังคิดหาคำพูด หร่วนม่านผู้เฉลียวฉลาดก็เข้าใจความคิดของเขาได้ทันที

ทันใดนั้น มือเล็กๆ อันอ่อนโยนของศิษย์พี่หญิงก็ 'ลูบเบาๆ' ลงบนกลางกระหม่อมของเสิ่นอว๋าง

ด้วยการ 'ชี้แนะ' จากศิษย์พี่ สติของเสิ่นอว๋างก็กลับเข้าร่าง ละสายตาจากหม้อกลับมาที่สมองของตัวเองได้ในที่สุด

"ศิษย์น้องจู ข้ากับศิษย์พี่เจียงได้รับส่วนแบ่งของเราแล้ว น้ำแกงงูที่เหลือเจ้าจัดการตามใจชอบได้เลย!"

พูดจบ เสิ่นอว๋างก็กอดชามแน่นแล้วรีบวิ่งไปซดที่มุมห้องทันที กลัวว่าถ้าช้ากว่านี้ศิษย์พี่หญิงจะมาแย่งไป

เจียงรุ่ยเองก็ได้สติ รีบดึงถังไม้ออกมาจากแหวนมิติโดยไม่พูดพร่ำทำเพลง ขอให้จูฟานตักน้ำแกงให้ แล้วก็ทำท่าเลียนแบบเสิ่นอว๋าง กอดถังไปนั่งยองๆ อยู่ข้างๆ กัน

"ศิษย์พี่หร่วน น้ำแกงงูหนึ่งชุดช่วยเพิ่มความต้านทานพิษงูได้บ้าง ถึงจะสะสมผลไม่ได้ แต่ก็ดีกว่าไม่มีเลย ท่านกับศิษย์พี่ทั้งสองรับไปคนละชุดเถอะขอรับ!"

จูฟานเห็นสภาพอันน่าเวทนาของศิษย์พี่เจียงตอนถูกพิษแล้ว ก็อดเป็นห่วงเหล่าศิษย์ที่ต้องออกไปสู้กับสัตว์อสูรไม่ได้

แม้น้ำแกงงูจะมีผลจำกัด แต่ช่วยได้นิดหน่อยก็ยังดี

จูฟานคำนึงว่าศิษย์สายนอกมีพลังบำเพ็ญต่ำกว่า หากเจอพิษร้ายแรงอาจอันตรายกว่า เขาจึงตั้งใจจะเหลือส่วนแบ่งไว้ให้ศิษย์สายนอกมากกว่า ส่วนหร่วนม่าน, เว่ยเหิงเหวิน และเจิ้งเลี่ยง เขาให้ไปคนละหนึ่งชุดเท่านั้น

หร่วนม่านและอีกสองคนเพิ่งจะได้รับส่วนแบ่งประจำวันไปแล้ว การได้น้ำแกงเพิ่มอีกหนึ่งชุดถือเป็นเซอร์ไพรส์ที่ทำให้พวกเขาดีใจจนเนื้อเต้น จะกล้าขอมากกว่านี้ได้ยังไง?

ทว่า รสชาติของน้ำแกงงูนั้นวิเศษเกินบรรยาย หร่วนม่านและพวกเลียชามกันไปสามรอบแล้วก็ยังไม่หายอยาก จึงหันขวับไปมองเสิ่นอว๋างและเจียงรุ่ย

เจียงรุ่ยไหวตัวทัน รีบถอยกรูดไปหลายเมตรพร้อมถังน้ำแกง ท่าทางระแวดระวังภัยสุดขีด สภาพน่าสงสารตอนถูกพิษเมื่อกี้หายวับไปกับตา

"ศิษย์น้องเจียง..."

เจิ้งเลี่ยงเดินเข้าไปทักทายอย่างกระตือรือร้น แต่สายตาของเจียงรุ่ยเปลี่ยนเป็นดุดันทันที—

"อะไร? ศิษย์พี่เจิ้งก็อยากได้น้ำแกงงูนี่งั้นรึ?"

น้ำเสียงนี้ฟังดูอันตรายชอบกล...

เจิ้งเลี่ยงเกิดอาการปอดแหกขึ้นมาดื้อๆ

หร่วนม่านฉลาดกว่ามาก นางหยิบลูกชิ้นทอดและเนื้อพะโล้ออกมาจากแหวนมิติโดยไม่พูดอะไร:

"ศิษย์น้องเจียง นี่ก็เป็นของอร่อยฝีมือศิษย์น้องจูฟานเหมือนกัน มีสรรพคุณช่วยเสริมพละกำลังและบำรุงอวัยวะภายใน เรามาแลกกันไหม?"

เจียงรุ่ย: ของอร่อยอย่างอื่น?!

เสิ่นอว๋าง: ท่านพี่! ท่านแอบจิ๊กหมูทอดไปตั้งแต่เมื่อไหร่?!

เว่ยและเจิ้ง: ศิษย์น้อง! เจ้าแอบซ่อนของไว้รึ?!

ไม่ใช่แค่ซ่อน แต่นางยังอดทนไม่กินมันเข้าไปได้ยังไง?!

ศิษย์น้อง (ศิษย์พี่) หร่วน ช่างเป็นคนใจดำอำมหิตนัก...

ในขณะที่เจียงรุ่ยและหร่วนม่านกำลังทำการแลกเปลี่ยนอาหาร ศิษย์คนอื่นๆ จำนวนมากก็ได้กลิ่นหอมและตามมาขอรับน้ำแกงงู

จูฟานแจ้งให้ทุกคนทราบถึงสรรพคุณพิเศษของน้ำแกงงู แต่ละคนสามารถรับเพิ่มได้อีกคนละหนึ่งชุดนอกเหนือจากส่วนแบ่งประจำวัน

เหล่าศิษย์โห่ร้องด้วยความดีใจ กล่าวขอบคุณจูฟาน และไม่ลืมขอบคุณเสิ่นอว๋างกับเจียงรุ่ยด้วย บางคนถึงกับควักศิลาปราณและผลไม้จิตวิญญาณมอบให้ทั้งสองเป็นการตอบแทน

แม้เสิ่นอว๋างและเจียงรุ่ยจะไม่ได้ขาดแคลนของเหล่านี้ แต่น้ำใจของศิษย์น้องสายนอกก็ทำให้พวกเขารู้สึกอบอุ่นหัวใจ

หารู้ไม่ว่า ในขณะที่พวกเขากำลังซาบซึ้งกับมิตรภาพฉันพี่น้อง ศิษย์สายนอกเหล่านั้นกลับคิดเหมือนกันในใจว่า—

โชคดีที่ศิษย์พี่เสิ่นรับของไปแล้ว คราวหน้าพวกข้าจะได้แย่งที่นั่งแถวหน้ากับเขาได้อย่างชอบธรรม!

เรื่องกินเรื่องใหญ่ เรื่องอื่นไว้ทีหลัง!

เสิ่นอว๋าง: (:з」∠) สุดท้ายก็เป็นการทรยศหักหลังสินะ...

======

การปรากฏตัวของศิษย์สืบทอดหลายคนในวันนี้ สร้างแรงกดดันมหาศาลให้กับเหล่าศิษย์ที่นี่

ทุกครั้งที่ศิษย์สืบทอดมา อาหารจะหายวูบไปอย่างรวดเร็ว!

พวกนั้นวิ่งเร็วแถมยังกินจุ!

ศิษย์สายนอกรู้สึกอึดอัดราวกับมีงูมรกตไต่ยั้วเยี้ยอยู่บนตัว

คืนนั้น เหล่าศิษย์สายนอกแห่งเขตป้องกัน B10 จึงจัดการประชุมใหญ่ขึ้น

ตัวแทนศิษย์จากแต่ละยอดเขาหารือกันอย่างเคร่งเครียด เรื่องการแย่งชิงอาหารแถวหน้าที่ยากลำบากขึ้นทุกวัน

"ยอดเขาเซียนเจิ้น ข้าจะ *&...%￥#@!!!"

"พวกเจ้าผู้ฝึกกายา อาศัยแค่แรงเยอะใช่ไหม? กล้าวิ่งตัดหน้าข้าเป็นตัว S โชว์เหนือเนี่ยนะ? ตอนนี้ยังขำออกไหมล่ะ?"

"ยอดเขาฮว๋านอิน พวกเจ้าเล่นสกปรกใช่ไหม? เจ้า %￥#~＞/$%#!!!"

เหล่าศิษย์ต่าง 'ทักทาย' กันด้วยถ้อยคำอันเป็นมิตร บรรยากาศดุเดือดเลือดพล่านอยู่พักใหญ่

หลังจากตะโกนด่ากันจนเหนื่อย ตัวแทนจากแต่ละยอดเขาก็เริ่มหารือเรื่องการมาเยือนของศิษย์สืบทอด

"แม้ศิษย์พี่เสิ่นจะนำเนื้อมาให้เยอะ ข้าซาบซึ้งใจมาก แต่เรื่องศิษย์น้องจู เรายอมไม่ได้! สองเรื่องนี้ต้องแยกแยะ!"

"ใช่! วันหน้าถ้าศิษย์พี่เสิ่นต้องการอะไร ข้าพร้อมบุกน้ำลุยไฟ จะให้ถวายชีวิตก็ยอม! แต่เรื่องของกินนี้ เรายอมไม่ได้แม้แต่นิดเดียว!"

"แต่ถึงจะไม่ยอม เจ้าจะเอาปัญญาที่ไหนไปวิ่งแซงศิษย์สายในล่ะ?"

"..."

ศิษย์ผู้ซื่อสัตย์ที่พูดความจริงโดนรุมกระทืบและโยนออกจากการประชุมทันที

ทุกคนถกเถียงกันอยู่นานแต่ก็คิดหาวิธีที่เป็นรูปธรรมไม่ออก สุดท้ายศิษย์จากยอดเขาฮว๋านอินก็เสนอว่า ให้ศิษย์แต่ละยอดเขาพยายามสกัดกั้นพวกศิษย์สืบทอดอย่างสุดความสามารถ ถ้าสำเร็จก็ได้กำไร ถ้าไม่สำเร็จก็ช่วยไม่ได้

เหล่าศิษย์พยักหน้าอย่างจำยอมแล้วแยกย้ายกันไป

ศิษย์น้องจากยอดเขาฮว๋านอินถามศิษย์พี่ด้วยความสงสัย "ศิษย์พี่ เราจะไปสกัดพวกเขาได้ยังไง? ข้าได้ยินว่าศิษย์สืบทอดพวกนั้นอยู่ขอบเขตสร้างตานกันแล้ว พวกเรายื่นมือออกไปก็เหมือนตั๊กแตนขวางรถม้าไม่ใช่หรือขอรับ?"

ศิษย์พี่สายดนตรียิ้มอย่างมีเลศนัย "สกัดอะไร? สกัดใคร? สกัดทำไม?"

ศิษย์น้อง: ?

"อ้าว ก็เมื่อกี้ศิษย์พี่บอก..."

"เจ้าโง่!"

ศิษย์พี่เขกหัวศิษย์น้องไปหนึ่งที:

"ถ้าคนจากยอดเขาอื่นมัวแต่ไปสกัดพวกนั้น พวกเราก็จะมีโอกาสเพิ่มขึ้นไม่ใช่รึไง?!"

ได้ยินดังนั้น ศิษย์น้องก็เข้าใจแจ่มแจ้งทันที

สมกับเป็นคนเฒ่าคนแก่... แค่กๆ ผู้มากประสบการณ์! สมกับเป็นศิษย์พี่จริงๆ!

ศิษย์พี่สายดนตรีถอนหายใจมองท้องฟ้า:

"ในเมื่อเราวิ่งชนะศิษย์สืบทอดไม่ได้ ก็ช่างหัวพวกนั้นสิ ขอแค่เราวิ่งชนะคนอื่นได้ เราก็จะได้กินแถวหน้า!"

เหล่าศิษย์น้องพยักหน้าหงึกหงัก แววตาแน่วแน่

เฮ้อ ศิษย์พี่ศิษย์น้องทั้งหลาย ข้าเองก็ไม่อยากทำแบบนี้หรอกนะ แต่ของอร่อยของศิษย์น้องจู ข้า 'ยอมไม่ได้' จริงๆ!

ไม่ใช่แค่คนจากยอดเขาฮว๋านอิน แต่ศิษย์กลุ่มอื่นต่างก็มีแผนการในใจเช่นกัน

เฉกเช่นความมืดที่ก่อตัว พฤติกรรมแบบ 'หมาลอบกัด' นี้ก็กำลังแพร่ระบาดไปทั่ว

เพื่อจะได้กินของสดใหม่ เหล่าศิษย์เริ่มงัดสารพัดวิธีสกปรกออกมาใช้กันแล้ว...