บทที่ 351 - ตอนพิเศษ 12 สมาพันธ์สตรี (3)

บทที่ 351 - ตอนพิเศษ 12 สมาพันธ์สตรี (3)

ด่าเถียนสยงจนหนำใจแล้ว เจียงม่อลี่ก็เสนอจะพาหลิวต้าชุ่ยไปรักษาตัวที่อนามัยในเมือง

แม่เถียนอ้างว่างานในนาเยอะ จะขวางไม่ยอมให้ไป

เจียงม่อลี่แกะไม้ดามแขนของหลิวต้าชุ่ยออก แผลบวมเป่งเหมือนซาลาเปา ทั้งดำทั้งม่วงช้ำ ส่งกลิ่นเหม็นเน่าโชยออกมา

"แขนของเขาอักเสบเป็นหนองแล้วนะ ถ้าไม่รีบรักษา แขนข้างนี้พิการแน่ ป้าไม่กลัวเหรอว่าถ้าเขาพิการ จะกลายเป็นภาระให้ลูกชายป้า"

ความเป็นความตายของหลิวต้าชุ่ย แม่เถียนอาจจะไม่สน แต่ถ้ากระทบถึงครึ่งชีวิตหลังของลูกชาย นางต้องคิดหนัก

"ให้หมอพื้นบ้านมาดูก็พอแล้วมั้ง ไปรักษาในเมืองมันต้องใช้เงินตั้งเท่าไหร่"

"ขี้เหนียวเงินนัก ก็ดูแลลูกชายป้าให้ดีๆ หลิวต้าชุ่ยจะมีลูกชายได้หรือไม่ได้ มันอยู่ที่ลูกชายป้าหว่านเมล็ดอะไรลงไป ปลูกถั่วก็ได้ถั่ว ปลูกแตงก็ได้แตง เคยได้ยินไหม เอาเมล็ดถั่วไปปลูกแล้วจะหวังให้ได้ลูกแตงโม ฝันไปเถอะ"

ทฤษฎีนี้ล้มล้างความเชื่อของคนชนบทอย่างสิ้นเชิง

ตั้งแต่โบราณมา ผู้หญิงคลอดลูกชายไม่ได้ถือเป็นบาปมหันต์ ต้องรองรับคำด่าทอและสายตาดูถูกจากสังคม

พวกผู้หญิงที่ต้องทนทุกข์เพราะไม่มีลูกชาย ต่างพากันมองเจียงม่อลี่ด้วยความหวังและความซาบซึ้ง

หวังว่าสิ่งที่เจียงม่อลี่พูดจะเป็นความจริง ที่ไม่มีลูกชายไม่ใช่ความผิดของพวกเธอ!

"คนอื่นเขาก็มีลูกชายกันโครมๆ มีแต่มันคนเดียวนี่แหละที่มีไม่ได้ มันไร้น้ำยาเอง เกี่ยวอะไรกับลูกชายฉัน!"

แม่เถียนยอมรับไม่ได้ และไม่ยอมเชื่อด้วยว่าการที่ลูกสะใภ้ไม่มีหลานชายให้ จะเป็นความผิดของลูกชายตัวเอง

ลูกชายนางต้องไม่มีปัญหาแน่นอน!

เจียงม่อลี่งัดความรู้ชีววิทยาเรื่องพันธุกรรม มาอธิบายด้วยภาษาชาวบ้านให้ทุกคนฟัง

"...ฉันรับผิดชอบคำพูดของฉัน ใครไม่เชื่อไปถามหมอก็ได้ อีกอย่าง ผู้ชายที่กินเหล้าสูบบุหรี่จัด ก็ทำลายสุขภาพตัวเอง ทำให้เป็นหมันหรือมีลูกยากได้เหมือนกัน"

พอพูดจบ ทุกสายตาก็พุ่งไปที่เถียนสยง

เถียนสยงกำลังคาบบุหรี่อยู่พอดี แถมใครๆ ก็รู้ว่าเขาขี้เมา

เถียนสยงคีบบุหรี่ที่เหลือครึ่งมวนไว้ จะสูบต่อก็กระดาก จะทิ้งก็เสียดาย

เจียงม่อลี่ดึงเรื่องกลับมา "เสียเวลาลับมีดไม่เสียเวลาผ่าฟืน รักษาแขนหลิวต้าชุ่ยให้หายดี เขาจะได้กลับมาทำงานคล่องๆ ไง ส่วนค่ารักษาพยาบาล ฉันออกเอง แบบนี้ตกลงไหม"

พอได้ยินว่าไม่ต้องเสียเงิน แม่เถียนถึงยอมอ่อนข้อ

"งั้นก็ได้ ฉันจะไปกับพวกเธอด้วย มันไม่ค่อยได้ออกจากหมู่บ้าน เดี๋ยวหลงทาง"

กลัวหลิวต้าชุ่ยหนีมากล่ะสิ

เจียงม่อลี่ไม่ฉีกหน้าแม่เถียน ช่วยพันแผลให้หลิวต้าชุ่ยใหม่ แล้วพาเดินไปในเมืองด้วยกัน

"คุณนายผู้พันนี่ใจพระจริงๆ ควักเนื้อตัวเองรักษาแขนให้ต้าชุ่ยด้วย"

"นั่นสิ"

"นับว่าต้าชุ่ยยังมีโชค เจอคนอุปถัมภ์เข้าให้แล้ว"

มองส่งกลุ่มของเจียงม่อลี่เดินออกจากหมู่บ้าน ชาวบ้านต่างพากันส่งความรู้สึกดีๆ ให้

[ค่าความประทับใจ +14 เข้าบัญชี 140000 หยวน]

......

"ทำไมเพิ่งมาป่านนี้ แผลเน่าเฟะหมดแล้ว มาช้ากว่านี้อีกสองวัน แขนข้างนี้ตัดทิ้งได้เลย!"

ในห้องพยาบาล หมอต่อกระดูกให้หลิวต้าชุ่ยไปก็บ่นไป

"คุณหมอ รบกวนหน่อยนะจ๊ะ ต้องรักษาแขนมันให้หายดีให้ได้นะ"

แม่เถียนพูดเสียงอ้อนวอน คนไม่รู้ตื้นลึกหนาบางคงนึกว่าเป็นแม่ผัวที่ห่วงใยลูกสะใภ้ แต่จริงๆ แล้วนางกลัวหลิวต้าชุ่ยพิการแล้วจะทำงานหนักไม่ได้ต่างหาก อีกอย่างไม่ต้องเสียเงินตัวเอง รักษาฟรีไม่เอาก็โง่

เจียงม่อลี่ชวนแม่เถียนคุย "ลูกชายป้าเก่งเหมือนกันนะ ที่บ้านมีบ้านไม้สองชั้น เลี้ยงสัตว์ตั้งเยอะ แถมยังมีเงินซื้อบุหรี่สูบ ปีหนึ่งคงหาเงินได้ไม่น้อยสินะ"

"ไม่ได้เก่งอะไรหรอกจ้ะ เทียบกับพวกคนในเมืองอย่างคุณนายไม่ได้หรอก"

ปากบอกถ่อมตัว แต่หน้าบานเป็นจานเชิง แววตาและหางคิ้วปิดความภูมิใจไว้ไม่มิด

ลูกชายนางต้องเก่งอยู่แล้ว!

"หาเงินเก่งเป็นเรื่องดี แต่ต้องระวังอย่าหาเงินด้วยวิธีผิดกฎหมายนะ ถ้าโดนตำรวจจับได้ต้องไปกินข้าวแดงในคุก ลองคิดดูสิถ้าลูกชายป้าติดคุก ป้าจะพึ่งใคร หลิวต้าชุ่ยกับลูกสาวอีกสองคนจะมีชีวิตยังไง จริงไหมจ๊ะ"

แม่เถียนตกใจสะดุ้ง "พูดเป็นลาง ลูกชายฉันไม่ทำเรื่องชั่วๆ หรอก!"

นอกจากแขนแล้ว เจียงม่อลี่ยังให้หมอทำแผลตามตัวและใบหน้าของหลิวต้าชุ่ยให้ด้วย

"คุณนายผู้พัน วันนี้รบกวนมากแล้ว ที่นายังมีงานต้องทำ พวกเราขอกลับก่อนนะจ๊ะ"

พอทำแผลเสร็จ แม่เถียนก็รีบลากหลิวต้าชุ่ยจะกลับทันที กลัวจะโดนเรียกเก็บเงิน

"ฉันมีเสื้อผ้าเก่าที่ไม่ใส่แล้ว วันหลังถ้ามาเปลี่ยนยาที่อนามัย ต้าชุ่ยแวะมาที่บ้านพักทหารหน่อยนะ มาเอาเสื้อผ้าเก่าไปใส่"

แม่เถียนชะงักเท้า "ต้องมาเปลี่ยนยาด้วยเหรอ แล้วเปลี่ยนยาเสียเงินไหม"

พอรู้ว่าเปลี่ยนยาฟรี แม่เถียนถึงยอมเดินจากไปอย่างมีความสุข

......

เจียงม่อลี่กลับไปที่สมาพันธ์สตรี ก็เกือบเที่ยงแล้ว

ยังไม่ทันถึงห้องทำงาน ก็เห็นสีเขียวทหารที่คุ้นตาแวบๆ อยู่ข้างใน พอเดินเข้าไปดูใกล้ๆ ไม่ใช่ลู่เฉิงแล้วจะเป็นใคร

"เสี่ยวเจียง กลับมาพอดีเลย ผู้พันลู่มารอเธอตั้งนานแล้ว!" หลี่หงทักทายเสียงใส

เจียงม่อลี่เดินไปหาเขา "มีธุระอะไรเหรอ"

ลู่เฉิงก้มมองเธอด้วยสายตายิ้มๆ "ไม่มีอะไรครับ ผ่านมาพอดีเลยแวะมารับคุณกลับบ้านพร้อมกัน"

หลี่หงรีบเสริม "ช่วงเช้าไม่มีอะไรแล้ว ได้เวลาพอดี เสี่ยวเจียง เธอกลับไปกับผู้พันลู่ก่อนเถอะ"

เจียงม่อลี่รายงานสถานการณ์ของหลิวต้าชุ่ยให้หลี่หงฟังคร่าวๆ แล้วค่อยเดินออกมาพร้อมลู่เฉิง

"บอกมาเถอะ มีเรื่องอะไรกันแน่"

"ก็บอกแล้วไง มารับคุณเลิกงาน"

เจียงม่อลี่ทำเสียงขึ้นจมูก "คุณว่างขนาดนั้นเลยเหรอ"

ลู่เฉิงยิ้ม ยกแขนข้างหนึ่งให้เธอเกาะพยุงตัว อีกมือหิ้วปิ่นโตข้าวกลางวัน เดินคุยกันไปตลอดทาง

"วันนี้มาทำงานสมาพันธ์วันแรก เป็นไงบ้าง ร่างกายไหวไหม"

"ก็โอเค ช่วงเช้าไปหมู่บ้านเซี่ยงซานมา..."

คนในสมาพันธ์มองผ่านหน้าต่างดูแผ่นหลังของคู่สามีภรรยาที่เดินเคียงคู่กันไปอย่างเหมาะสม ต่างพากันอิจฉาตาร้อน

ได้สามีเก่งก็ว่าโชคดีแล้ว ยังโดนประคบประหงมเอาใจใส่ขนาดนี้อีก

......

มาถึงหน้าประตูบ้านพักทหาร ลู่เฉิงหยุดเดิน ยัดปิ่นโตที่หิ้วมาตลอดทางใส่มือเจียงม่อลี่

"ผมต้องไปรายงานตัวที่กองพล เที่ยงนี้คงอยู่กินข้าวด้วยไม่ได้ เย็นนี้คงกลับดึกหน่อย เดี๋ยวให้เสี่ยวเยว่เอามื้อเย็นมาส่งให้นะ"

"แล้วคุณไม่กินข้าวเที่ยงเหรอ"

"ผมพกเสบียงแห้งมาแล้ว ไม่หิวหรอกครับ!"

มองส่งแผ่นหลังกว้างใหญ่ของชายหนุ่มที่รีบร้อนเดินจากไป เจียงม่อลี่ถึงเพิ่งจะเข้าใจ

เขาไม่ได้ว่างหรอก แต่เขาเป็นห่วงเธอ เลยจงใจมาที่ที่ทำงานใหม่เพื่อประกาศศักดาให้เธอต่างหาก

ประกาศให้ทุกคนรู้ชัดๆ ว่าเธอเป็นเมียเขา ใครคิดจะรังแกต้องคิดให้ดีๆ

วินาทีนี้ เธอสัมผัสได้ถึงการถูกรักอย่างแท้จริง

ผู้ชายที่รักคุณจริง เงินก็ให้ รักก็ให้ ตัวก็ให้ เวลาก็ให้ ในยามที่คุณต้องการ ต่อให้ต้องคลานเขาก็จะคลานมาหาคุณให้ได้

ความรักคือการทุ่มเทไม่คิดชีวิต และคือการลงมือทำให้เห็น

[จบแล้ว]