Chapter 123: Yihi’s Bizarre Adventure (2)

Chapter 123: Yihi’s Bizarre Adventure (2)

---

ยิฮิจับดาบแล้วมองไปรอบๆ.

โลกสีชมพู.

หุบเขาที่มีแดดส่องกับน้ำผึ้งหววานๆและมีคุกกี้หลากหลายรูปแบบ มีสายรุ้งขนาดใหญ่อยู่บนท้องฟ้า ดวงอาทิตย์ที่เหมือนกับคุกกี้ยักษ์ น่าแปลกที่มีแสงแดดออกจากคุกกี้.

ยูนิคอร์นสีชทพูดที่กำลังวิ่งเล่นอยู่บนลานหญ้า เห็ดและดอกไม้สีชมพู หมาและแมววรวมทั้งดอกไม้ก็สีชมพูหมดเลย.(ไม่ได้อวยบอดี้สแลมนะครับ มันมาอย่างนี้/ไรต์)

นั้นมัน..สวนสีชมพู.

สถานที่ที่เธอไม่คุ้นเคย แม้แต่ยิฮิยังต้องตื่นตระหนก.

“โอโบโบ. นะ-นี่มันสถานที่อะไรเนี่ย?”

เธอกลืนน้ำลาย มือที่จับดาบอยู่สั่นไหว.

เธอจำได้แล้วมีประตูออกมาแล้วเธอก็ถูกลากเขาไปในที่ไหนสักแห่ง มันจะไม่ให้เธอตกใจได้อยังไง?

“มาสเตอร์? คุณอยู่ไหน? คุณหายิฮิเจอไม๊...?”

เธอซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้สีชมพูและเห็นซากของหนู มีสิ่งเดียวที่อยู่รอบๆตัวเธอคือตัวยูนิคอนสีชมพูและสิ่งมีชีวิตสีชมพูอื่น ๆ.

วิ้งง~

ยูนิคอร์นที่แลบลิ้นอยู่หูของมันก็พึ่งกางออกมา สายตาของมันเขียวปั๊ดในขณะก้มกินหญ้า ดูจากท่าทางใครก็ตามที่เห็นก็จะต้องพูดเป็นเสียงเดียวว่ามันบ้าแน่นอน.

"ยิฮิจะไม่ปลอดภัยหาดถูกจับโดยยูนิคอร์บ้าๆนั่น.ฉะ-ฉันจะต้องซ่อนตัวเพื่อดูสถานการณ์.มาาสเตอร์สอนฉันแบบนั้น. เอ่อ...เข้าไปในถ้ำเพื่อหลีกเลี่ยงการถูกเสือกินใช่มั๊ย? อ่า, ไม่. มันไม่ใช่แบบนั้น. แล้วมันเป็นอะไร?”

เธออยู่ในสภาพเลวร้ายและตื่นตระหนก มีความคิดมากมายไหลผ่านหัวของเธอ เธอพยายามที่จะลืมความเป็นจริง แต่เวลาผ่านไปยูนิคอร์นสีชมพูก็ยังอยู่ที่นั่น.

แม้แต่ดวงอาทิตย์คุกกี้นั่น.

"ฉันจะนับ1-ล้าน. ยูนิคอร์นนั่นต้องเบื่อและไปที่ไหนสักแห่ง. 1 2 3...5 100 และ 99 ...1 2 3..."(นับวนไปค่ะยิฮิปีไหนครบกะบอด้วยนะ/ไรต์)

เมื่อเธอนับแบบนั่นซ้ำแล้วซ้ำเล่ายูนิคอร์นก็เริ่มเคลื่อนไหว.

ฮี้~~!

มันเยี่ยว มันโกรธและเยี่ยวไปทั่วบริเวณนั้น เยี่ยวของมันไหลออกจากยูนิคอร์นเหมือนกับน้ำพุ.

"ยูนิคอร์ตัวนี้บ้าจริงๆ อย่างไรก็ตาม มาสเตอร์มีอาวุธ2ชิ้นตอนนี้ก็เพิ่มเป็นสามแล้ว โดยรวมแล้ววมาสเตอร์ชนะนาย ยิฮิฮิ.”

ยิฮิตบมือขณะที่เธอกำลังเปรียบเทียบส่ววนที่ยื่นออกมา ยิฮิ แสดงความสนใจและเปรียบเทียบกับมาสเตอร์.

อย่างไรก็ตามเวลาความสนุกค่อนข้างสั้น.

ยิฮิอยู่ในสถานที่ไม่รู้จักและน่ากลัว ไม่ช้าเธอก็เริ่มที่จะหมดแรง.

เธอค่อยๆหลับตาจากความเมื่อล้า.

“ฮืออ. มาสเตอร์ ฉันอยากเจอคุณ. ยิฮิจะทำงานหนักในอนาคต. อย่าทิ้งยิฮิไป...ปปปป.”

ยิฮิเกาท้องและน้ำลายไหล.

ในฝันเธอกำลังวิ่งผ่านสวนดอกไม้และจับมือกับมาสเตอร์.

มันหอมหวานมีเสียง ‘ฮ่าฮ่าฮ่า’ และ ‘โฮ่โฮ่โฮ่’, ทั้งสองอย่าง อย่างมีความสุข.

“มาสเตอร์ ฉันชื่อยิฮิ และฉันชอบมาสเตอร์!”

เธอทำช่อดอกไม้ขนาดเล็กและมอบให้มาสเตอร์ มาสเตอร์ยิ้มขณะที่เขาได้รับช่อดอกไม้และลูบหัวยิฮิ.

“ฉันก็เหมือนกัน. ยิฮิ เธอเป็นดั่งรักแท้เมื่อฉันเห็นเธอครั้งแรก.”

“อ่า...! มาสเตอร์, ยิฮิเป็นของคุณตั้งแต่แรก!”

"แม้แต่พระเจ้าก็ไม่สามารถขวางกั้นความรักจากเราไปได้ ฉันจะกลายเ็นเดวิลและยิฮิจะนั่งข้างๆผม คุณจะอยู่เคียงข้างผมตลอดไป ฉันมีความสุขเสมอที่ได้แกว่งแขนไปพร้อมกับเธอและได้มองตาคู่งามพร้อมกับสัมผัสผมที่สวยงามของเธอได้.”

“ยิฮิ. มาสเตอร์แอบมองยิฮิ มาสเตอร์คือสิ่งที่ยิฮิรักที่สุดในโลก ยิฮิฮิ ในภายภาคหน้าอย่าว่ายิฮิ!”

“ได้. แน่นอน. ผมจะขยายสวนของคุณ. คุณสามารถเล่นกับผึ้งได้ตราบใดที่หัวใจของคุณปราถนา.”

“ยิฮิฮิ!”

"แบบนี้ดีไม๊? ผมจะคุณทุกๆววัน.”

“ยิฮิฮิฮิ!”

“ผมจะลูบหัวคุณอย่างน้องเป็นร้อยๆครั้งตลอดเวลา.”

“ยิฮิฮิฮิฮิ!”

เธอมีความสุขมาก เธออยากให้เวลาแบบนี้อยู่ต่อไปนานเท่านาน.

อย่างไรก็ตามมีอยู่สิ่งหนึ่ง.

“อย่างไรก็ตาม ทำไมมาสเตอร์เลียแก้มยิฮิด้วยลิ้นของคุณ?”

“......”

“มาสเตอร์? ทะ-ทำไมมาสเตอร์ หน้าของคุณถึงเป็นสีชมพู...?”

"มะ ไม่มมมม!”

ยิฮิตื่นมาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง.

ไม่มีสวนดอกไม้ที่แสนสววยหรือมาสเตอร์ที่เธอรัก.

“แปะ แปะ, แค่ฝัน. โชคดีไป. มาสเตอร์ไม่ได้มีหน้าสีชมพู.”

เธอตกใจมากและมีเหงื่อไหลลงมาที่ใบหน้าของเธอ

เธอเช็ดเหงื่อด้วยหลังมือของเธอ.

“อะไร? ทำไมเหนียวจัง?”

อย่างไรก็ตามของเหลวที่เธอเช็ดไม่ใช่เหงื่อ

เธอขมวดคิ้วเมื่อคิดถึงเรื่องนี้.

ฟึดดด!.

ในขณะเดียวกันเธอรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างหายใจใกล้ๆเธอ.

ในชณะเดียวกันก็มีบางอย่างเลียแก้มของเธอ.

“......”

ยิฮิหันไปมองและถูกแช่แข็ง.

ฮี๊ ฮี๊~

ยูนิคอร์สีชมพูแลบลิ้นและสะบัดหัวของมัน.

“......”

ฮี๊~~

สะบัดหัวหลายครั้ง!

หัวของมันเลื่อนจากอีกด้านไปอีกด้านและขึ้นลงโดยไม่หยุด.

มันน่าขยะแขยง มีน้ำมูกและน้ำตาไหล.

“ฮืออ...”

ฮี ฮี๊~!

ปีกของเธอก็เปียกน้ำลาย?

เธอไม่สามารถขยับหรือบินได้.

ยิฮิเริ่มที่จะหนีไปด้วยสองเท้าของเธอและยูนิคอร์นก็เดินตามมาอย่างสงบ.

“อย่าตามฉันมา! ยิฮิไม่อร่อย!”

ยิฮิหมดหวัง เธอประหม่าและวิ่งผ่านป่าสีชมพู หลังจากนั้นสิบนาที การแสดงออกของเธอค่อนข้างอ่อนแรง.

“มันไปต่อไม่ไหวแล้ว ไอ้ม้านิสัยเสียกำลังมากินยิฮิ.”

ข่าวดีก็คือยูนิคอร์ยังไม่ได้อยู่ในสายตาของเธอ แต่มันจะมาทันในเร็วๆนี้ เธอยังมีโอกาศ.

ยิฮิมองไปรอบๆอย่างรวดเร็ว.

"ฉันจะซ่อนที่ไหนดี.”

ที่ด้านล่างของเนินเขามีถ้ำขนาดเล็กอยู่ในจุดบอด ดูเหมือนจะเป็นสถานที่ที่เหมาะสมในการซ่อนร่างของเธอ.

ยิฮิรีบวิ่งไปที่นั่นอย่างรวดเร็ว.

"ไอยู~. มันเป็นเรื่องยาก ยิฮิไม่มีกำลังเดินต่อ.”

เธอพิงหลังกำแพงถ้ำและนวดเท้าของเธอ เธอจำไม่ได้ว่าครั้งสุดท้ายที่เธอวิ่งไปไหนสักแห่ง ไม่นี่เป็นครั้งแรก เธอมักจะชอบดื้อด้าเกี่ยวกับการบิน.

หลังจากหยุดพักช่วงสั้นๆ ยิฮิเริ่มสำรวจถ้ำ.

“มองไปที่ถ้ำนี่มันมีเห็ดขนาดใหญ่เป็นจำนวนมาก.”

แน่นอนว่ามันเป็นเห็ดสีชมพู ถึงกระนั้นมันก็กระตุ้นคววามสนใจของยิฮิมาก.

"ฉันต้องเขาไปข้างใน ยิฮิต้องมองหาสถานที่ปลอดภัยเพื่อปกป้องตยเอง.”

คุซ่าาา!

ยิฮิค่อยๆก้าววเดินไปอย่างบ้าคลั่ง.

ขณะที่เธอเดินเข้าไปด้านในเห็ดก็เริ่มที่จะใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ.

หลังจากที่เดินไปประมาณ30นาทีก็มีที่ว่างมากมายปรากฎขึ้น ตรงกลางมีเห็ดโดเดี่ยวที่ถูกล้อมไปด้วยเห็นอื่นๆ.

"ว้าว~. เหลือเชื่อ เห็ดโครตใหญ่เลย ยิฮิฮิ”

เธอเดินเข้าไปหาและเคาะไปที่โคนของมัน.

บูชี่ บูชี่.

มันนุ่มมาก ยิฮิคิดว่ามันสนุกและเหี่ยวเห็ดไปมาด้วยมือของเธอ.

ครึ่กๆๆ.

สักพักถ้ำก็เริ่มที่จะสั่น.

เห็ดยักษ์เริ่มเคลื่อนไหว.

"หยุดเดี๋ยวนี้.......!”

ยิฮิหันกลับไปด้วยความโกรธ.

ความโกรธของเธอหายไปเมื่อเห็นดววงวตาและปากจากเห็ดยักษ์.

"แฟร์รี่น่าโง่ที่เข้ามารุกรานอาณาจักรเห็ด? ฉัน, ราชาเห็ด ชื่อ มัชรูม(ก็คือเห็ดนั่นแหละ) และฉันจะไม่อภัยให้คุณ!”

“มัชรูม.”

"ผู้บุกรุก มัชรูม.”

“ฆ่า. มัชรูม.”

เห็ดรอบๆเริ่มทีมากขึ้น.

ยิฮิเหมือนกับถูกขังอย่างฉับพลัน.

“อะ-จะทำอะไรบิฮิ?”

ราชาเห็ดพูด.

"หืมม ผู้บุกรุกไม่ต้องพูดมาก! ตาย!”

“มัชรูม.”

“ฆ่า. มัชรูม.”

เห็ดขนาดเล็กค่อยๆล้อมเธอ.

ยิฮิกุมมือของเธอด้วยท่าทางตั้งใจ.

"หะ-ให้ฉัน.”

“มัชรูม!”

เธอกำลังโดนกิน.

“มาสเตอร์...”

ยิฮิปิดตา.

ฉันไม่จะเป็นต้องเดินเล่นอยู่ในสวนดอกไม้อีกแล้ว ยิฮิหวังว่าอย่างน้อยเธอก็อยากเห็นใบหน้าของนายท่าน.

ในช่วงเวลานั้น.

ฮี๊~!

เจ้าชายขี่ม้าขาวก็เข้ามาช่วย ไม่  มันเป็นม้า.

ยูนิคอร์น!

มันฆ่าเห็ดด้วยเขาและยินอยู่ตรงหน้ายิฮิ.

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นดังนั้นยิฮิเปิดตาของเธอและมองหายูนิคอร์น.

"ยูนิคอร์นิสัยเสีย?”

ฮี๊~

"อย่าบอกนะว่า คุณมาที่นี่เพื่อช่วยยิฮิ?”

ฮี๊!

“อ่าห์!”

ยิฮิประทับใจมาก.

ยูนิคอร์นที่เธอเรียกว่าบ้าและคนนิสัยได้มาที่ถ้ำเพื่อช่วยเธอ.

"ยิฮิเข้าใจผิด คุณไม่ใช่อย่างที่ยิฮิเข้าใจจริงมั๊ย?”

ฮี๊!

"งั้นตอนนี้คุณพายิฮิออกจากถ้ำได้มั๊ย?”

ฮี๊.

“คุณไม่ต้องการ? คุณไม่ต้องการยิฮิหลังจากที่คุณเอาชนะพวกเห็ด?”

ฮี๊!

"ยิฮิ อ่อนแอ...”

อ๊๊~

“มันเป็นไปไม่ได้สำหรับยิฮิ? ขะ เข้าใจแล้ว ยิฮิจะลอง.”

เธอยกดาบอัศวินแฟร์รี่ขึ้น.

หลังจากหายใจเข้าลึกๆ ยิฮิก็เคลื่อนไหวเหมือนกับปรมาจายร์ เขามีลักษณะสวยงามในขณะที่เขาใช้ดาบเพื่อสังหารศัตรู เธอรู้สึกดีเพียงแค่เธอคิดถึงการเคลื่อนไหวของเธอ!

"ย่าห์!"

ยิฮิร้องออกมาเสียงดังและก้าวเข้าไปพร้อมกับดาบของเธอ.

“ฉันขอโทษ.”

เห็ดอ่อนแรง.

เฉพาะราชาเห็ดที่มีขนาดใหญ่เท่านั้น มันถูกแทงไปไม่กี่ครั้งและก็พูดเสียใจออกมา.

"คุณเป็นแฟร์รี่ของตำนาน คนถือดาบของอัศวินแฟร์รี่...”

"แฟร์รี่ในตำนาน? มันคืออะไร?”

ยิฮิงง. มัชรูมก็พูด.

“ใช่. ตำนานเหล่านั้นถูกเผยแพร่ไปท่วอาณาจักรเห็ดและอาณาจักรคุกกี้ แฟร์รี่ที่ถือดาบอัศวินแฟร์รี่จะเข้ามาช่วยโลกจากราชินีสีชมพู”

"ช่ววยโลกจากราชินีสีชมพู? ยิฮิทำไม่ได้หรอก.”

"ยะ-อย่าพูดแบบนั้น แฟร์รี่เป็นความหวังเดียวของเรา! เพียงแค่คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อราชินีสีชมพูจับเห็ดธรรมดาและคุกกี้ทำให้ฉันรู้สึกสดชื่น.”

"แต่...ฉันไม่สามารถทำมันได้ ทำไมคุณไม่ส่งยิฮิกลับไปสู่โลกของเธอ? ฉันจะพูดคุยกับมาสเตอร์และเขาจะแก้ปัญหาของคุณ.”

มัชรูมกระพริบตา.

"โลกเดิมของคุณ? อ่า, แฟร์รี่ในตำนานมาจากโลกอื่น.ราชินีสีชมพูสามารถแก้ปัญหาเหล่านั้นได้.”

ยิฮิแตะไปที่คางของเธอ เธอติดนิสัยนี้มาจากมาสเตอร์ของเธอ อย่างไรก็ตามเธอไม่สามาถแก้ปัญหาได้เหมืออย่างมาสเตอร์ของเธอ เธอจะลองทำ.

"มันต้องเป็นยิฮิจริงๆ?”

"มันเป็นเรื่องยากในตอนนี้ แต่ถ้าคุณได้ของสวมใส่บางอย่างจากอาณาจักรเห็นและคุกกี้ คุณจะมีโอกาศเพิ่มขึ้น นอกจากนี้คุณยังมียูนิคอร์ในตำนาน! ชัยชนะจะบังเกิดแน่นอน”

ฮี๊~

ยูนิคอร์นยังผงกหัว พูดตรงๆมันน่ากลัวมาก นอกจากนี้มันอย่างสาดน้ำลายของมันไปทุกที่ ความเป็นจริงเนื่องจากมันมีท่าทางแบบนี้ ยิฮิจึงกังวลและลังเลเมื่อเห็นมัน.

ยิฮิไม่สนใจยูนิคอร์นและถามคำถามอีก.

"แล้วอาณาจักคุกกี้อยู่ที่ไหน?”

มัชรูมผงกหัว.

"ตอนนี้มันแตกต่างไปอย่างมาก เราเป็นพี่น้องกันมาก่อนในอดีต หลังจากที่ราชินีสีชมพูหันหน้าเข้าไปหาราชาคุกกี้ซึ่งก็คือดวงอาทิตย์ เขาก็ยอมแพ้แม้กระทั่งการเจรจา ตอนนี้พววกเขาทำได้เพียงการจ้องไปที่ดวงอาทิตย์ทุกๆวันในขณะที่ทำงาน โปรดช่วยพววกเขาทั้งสองด้วย.”

“มัชรูม.”

“ได้โปรด! มัชรูม!”

เห็ดจำนวนมากกล่าวว่าทั้งหมดในครั้งเดียว พวกเขาดูน่าสงสารแม้แต่ยิฮิ.

ราชาคุกกี้กลายเป็นดวงอาทิตย์ คุกกี้ต้องจ้องมองเขาตลอดทั้งวัน.

ยิฮิรู้สึกเหมือนเป็นเรื่องราวของเธอ มันเหมือนกับว่ายิฮิอยากจะมองมาสเตอร์ทุกวัน.

เธอยังมีความมั่นใจมากหลังจากใช้ดาบกับเห็ด

คำว่า 'ตำนาน' ทำให้เธอมีแรงผลักดัน.

"ฉันสามารถกลับไปที่โลกของฉันหลังจากที่ได้ฆ่าราชินีสีชมพู? เข้าใจแล้ว ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของยิฮิ!”

ยิฮิตีหน้าอกของเธอและพูดอย่างมั่นใจ.