บทที่ 211 - ตบหน้าคนขี้อิจฉา

บทที่ 211 - ตบหน้าคนขี้อิจฉา

"มิน่าล่ะถึงได้เดินเชิดหน้ามองฟ้าไม่มองทาง ที่แท้ก็เป็นเด็กเส้นนี่เอง!"

เสียงเยาะเย้ยของเพื่อนฟ่านชิวอวิ๋นดังขึ้น คนรอบข้างก็เริ่มซุบซิบ

เฉียนหลิงร้อนใจแทนเจียงม่อลี่

"พวกเธออย่ามาพูดมั่วซั่วนะ สหายเจียงเข้ามาด้วยความสามารถ..."

พูดยังไม่ทันจบ เจียงม่อลี่ก็ดึงเธอไปหลบด้านหลัง

เผชิญหน้ากับสายตาดูถูกและสงสัย เจียงม่อลี่ฉีกยิ้มยิงฟัน "ก็ได้ๆ ฉันไม่ปิดแล้ว สหายฟ่านพูดถูก..."

สิ้นเสียง คนรอบข้างฮือฮา

"เฮ้ย เป็นเด็กเส้นจริงๆ ด้วย!"

"พวกเราฝึกฝนมาตั้งหลายปี ผ่านการคัดเลือกตั้งกี่รอบ ยัยนี่กลับใช้เส้นสายเข้ามาง่ายๆ ไม่ยุติธรรมเลย!"

"ใช่!"

[ค่าความรังเกียจ +12 เข้าบัญชี 120,000 หยวน]

เจียงม่อลี่แทบจะหุบยิ้มไม่อยู่

คณะนาฏศิลป์นี่เข้าท่าจริงๆ!

ฟ่านชิวอวิ๋นยิ้มเยาะ "เธอยอมรับแล้วสินะว่าเป็นเด็กเส้น?"

เจียงม่อลี่โอบไหล่อีกฝ่ายยิ้มตาหยี "เธอยังกล้าพูด แล้วทำไมฉันจะไม่กล้าล่ะ ที่ฉันเข้ามาได้ก็เพราะเส้นสายของเธอไม่ใช่เหรอ เธอเป็นคนเปิดประตูหลังให้ฉันเองนี่"

พอพูดจบ สายตาคนรอบข้างที่มองฟ่านชิวอวิ๋นก็เปลี่ยนไปทันที

ฟ่านชิวอวิ๋นผลักเธอออกอย่างแรง ตาถลนด้วยความโกรธ "อย่ามาพูดพล่อยๆ นะ เธอเข้าคณะมาเกี่ยวอะไรกับฉัน?!"

เจียงม่อลี่หุบยิ้มเล็กน้อย "นั่นสิ เกี่ยวอะไรกับเธอด้วยล่ะ? เมื่อเช้ากินขี้มาหรือไง ถึงได้อ้าปากก็พ่นแต่อุจจาระออกมา?"

"หน้าตาก็ดูเป็นผู้เป็นคน แต่ทำตัวไม่เหมือนคน"

"อาวุธสิบแปดอย่างมีให้เรียนตั้งเยอะไม่เรียน ดันมาเรียนทำตัว 'หน้าด้าน' เปลี่ยนชื่อเป็น 'ฟ่านเจี้ยน' (คนร่าน/คนเลว) ไปเลยดีไหม"

ฟ่านชิวอวิ๋นโดนด่าจนหูอื้อตาลาย "เธอ เธอ..."

"เธออะไรของเธอ ลิ้นไก่สั้นพูดไม่ชัดแล้วยังจะมาปล่อยข่าวลือ กลับไปกินขี้เถอะไป นั่นมันของถนัดเธอ"

คนรอบข้างตะลึงกับฝีปากไฟแลบของเจียงม่อลี่

ปากคอเราะร้ายสุดๆ

"บอกว่าฉันเป็นเด็กเส้น มาๆๆ เธอบอกทุกคนซิว่าฉันใช้เส้นใคร? หรือถ้าคุยกับพวกนี้ไม่รู้เรื่อง เราไปคุยกันที่ฝ่ายวินัยไหม?"

ฟ่านชิวอวิ๋นสะดุ้งโหยง

ถ้าไปถึงฝ่ายวินัย ต้องมีหลักฐาน ไม่งั้นจะกลายเป็นแจ้งความเท็จ

"ฉัน ฉันมีธุระ ไม่อยากคุยกับเธอแล้ว!"

พูดจบก็จะหนี

เจียงม่อลี่ไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆ คว้าคอเสื้อลากกลับมา ยิ้มเย็น "ไม่มีใครเคยสอนเหรอ ทำผิดต้องยอมรับ ถ้าโดนตีต้องยืนตรง จะขอโทษก่อน หรือจะให้ฉันซ้อมสักยกแล้วค่อยขอโทษ?"

ให้ขอโทษต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้ ยอมรับว่าใส่ร้ายป้ายสี ต่อไปเธอจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนในคณะ?

ฟ่านชิวอวิ๋นหน้าแดงก่ำ "ถ้าเธอไม่ใช่เด็กเส้น ทำไมสอบจบไปแล้วเธอยังเข้ามาได้?"

"เรื่องที่ตัวเองไม่รู้ ก็อย่าสักแต่พูดเข้าใขไหม?"

เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบทิศ

"สรุปหล่อนไม่รู้อะไรเลย แต่ดันไปกล่าวหาคนอื่นว่าเป็นเด็กเส้น คนอะไรเนี่ย!"

"นั่นสิ เกือบโดนหลอกแล้ว เลวชะมัด"

"เร็วๆ สิ รีบขอโทษเขาซะ!"

คำครหาที่ฟ่านชิวอวิ๋นสาดใส่เจียงม่อลี่ ตอนนี้ย้อนกลับมาทิ่มแทงตัวเองหมดแล้ว

สถานการณ์บีบบังคับ เธอจำใจต้องขอโทษเจียงม่อลี่ "ขอโทษ!"

"ขอโทษเรื่องอะไร? เสียงดังหน่อย พูดให้ชัดๆ"

ฟ่านชิวอวิ๋นกัดฟัน "เธออย่ามารังแกกันเกินไปนะ!"

เจียงม่อลี่ยิ้มบางๆ "พูดแรงไปแล้ว ฉันแค่อยากสอนมารยาทให้เธอ รีบๆ หน่อย ไม่อยากให้เรื่องถึงหูผู้ใหญ่ใช่ไหม?"

ฟ่านชิวอวิ๋นจำต้องตะโกนขอโทษตามที่เจียงม่อลี่ต้องการ

พอออกมาจากตึกคณะ เฉียนหลิงแทบจะกราบกรานเจียงม่อลี่

ถ้าเป็นเธอเจอเรื่องแบบนี้ คงอ้าปากเถียงไม่ออก

แต่เจียงม่อลี่ไม่เพียงกู้ชื่อเสียงคืนมาได้ในไม่กี่ประโยค ยังบีบให้ฟ่านชิวอวิ๋นขอโทษตรงนั้นได้อีก

สุดยอดจริงๆ!

"สหายเจียง ต่อไปเธออย่าไปมีเรื่องกับฟ่านชิวอวิ๋นจะดีกว่านะ"

ได้ยินเฉียนหลิงเตือน เจียงม่อลี่ก็สนใจขึ้นมา "ทำไมเหรอ หล่อนมีแบ็คดีเหรอ?"

เฉียนหลิงพยักหน้า "เธอเป็นตัวท็อปของคณะ รองหัวหน้าหยางชื่นชมเธอมาก หัวหน้าทีมเต้นคนเก่าลาพักรักษาตัว ตอนนี้เธอเป็นรักษาการหัวหน้าทีม เขาว่ากันว่าเธอจะได้เลื่อนขั้นเร็วๆ นี้แหละ ยังไงเธอก็มีอิทธิพลในคณะพอตัว"

เจียงม่อลี่ร้องอ๋อ

เห็นใบหน้ากลมๆ ของเฉียนหลิงฉายแววกังวล เธอจึงยิ้มตาหยีปลอบใจ "วางใจเถอะไม่ต้องกลัว ผัวฉันเป็นผู้พัน คุมทหารตั้งหลายร้อยคน ใครกล้ารังแกฉัน เขาจะเอาปืนมากราดยิงให้พรุนเลย"

เฉียนหลิงตาโตอ้าปากค้าง

ตากลมๆ ยิ่งเบิกกว้าง บวกกับแก้มป่องๆ ดูเหมือนลูกแมวน้อยน่ารัก

...

ฟ่านชิวอวิ๋นตาแดงก่ำมาที่ห้องทำงานหยางลี่ฉยง

"รองหยาง เรียกหนูเหรอคะ?"

หยางลี่ฉยงมองเธอ ขมวดคิ้ว "เป็นอะไร?"

ความน้อยใจในอกฟ่านชิวอวิ๋นทะลักออกมาเหมือนเขื่อนแตก เล่าเรื่องปนเสียงสะอื้น

"นังเจียงม่อลี่มันเกินไปค่ะ! หนูขอโทษแล้วมันยังไม่ยอมจบ"

"เธอก็สมควรโดนแล้ว"

เห็นฟ่านชิวอวิ๋นมองมาอย่างตกตะลึง หยางลี่ฉยงกระตุกมุมปาก "ทำไม นึกว่าฉันจะปลอบใจ แล้วไปจัดการแม่นั่นเพื่อระบายแค้นให้ลูกน้องงั้นเหรอ?"

"ฉันถึงจะรักลูกน้อง แต่ฉันแยกแยะผิดถูกเป็น ไม่ใช่คนโง่ที่ไม่มีหลักการ"

ฟ่านชิวอวิ๋นกัดปากเงียบ แต่น้ำตาที่ไหลพรากบ่งบอกความเสียใจ

หยางลี่ฉยงพูดเสียงเย็น "ไม่ต้องพูดถึงว่าหล่อนเป็นเด็กเส้นไหม ต่อให้ใช่ ถ้าเธอไม่พอใจก็ไปร้องเรียนตามระบบ แต่การที่เธอไปอาละวาดกลางวงแบบนั้น นอกจากทำอะไรหล่อนไม่ได้ ตัวเธอเองนั่นแหละที่กลายเป็นตัวตลก ขายหน้าไหม?"

โดนสวดยับขนาดนี้ ฟ่านชิวอวิ๋นเพิ่งรู้ตัวว่าวู่วามไป

"หนูแค่เจ็บใจ คนแบบนั้นมีสิทธิ์อะไรเข้ามาอยู่ในคณะเรา"

"เธอจะไปจับจ้องหล่อนทำไม? ช่วงนี้ฝีมือเธอพัฒนาขึ้นบ้างไหม? งานการทำดีที่สุดหรือยัง?"

คำถามรัวๆ ทำเอาฟ่านชิวอวิ๋นพูดไม่ออก

"เสี่ยวฟ่าน ที่ฉันปั้นเธอเพราะเธอเก่ง มีพรสวรรค์ ทำงานรอบคอบ แต่ถ้าวันไหนเธอทิ้งข้อดีพวกนี้ไป เธอคิดว่าฉันจะยังมองเธอดีอยู่อีกเหรอ?"

คำพูดตรงไปตรงมาของหยางลี่ฉยงเหมือนน้ำเย็นราดหัว ฟ่านชิวอวิ๋นเหงื่อแตกพลั่ก

"รองหยาง หนูผิดไปแล้วค่ะ ต่อไปหนูจะโฟกัสแค่ตัวเองกับงาน ขอโอกาสหนูอีกครั้งนะคะ"

หยางลี่ฉยงไม่ตอบรับหรือปฏิเสธ

ในขณะเดียวกัน เจียงม่อลี่ที่กลับมาแผนกละครเวที ก็ได้รับคำชมจากจงหลินยกใหญ่

จะบอกว่าจงหลินเอ็นดูเด็กใหม่อย่างเจียงม่อลี่ก็คงไม่ใช่

ที่ไหนมีคน ที่นั่นมีเรื่อง

ภายนอก แผนกเต้น แผนกละคร แผนกร้องเพลง คือหนึ่งเดียวกัน

แต่ภายใน สามแผนกนี้แก่งแย่งชิงดีกันมาตลอด

การที่เจียงม่อลี่ตบหน้าฟ่านชิวอวิ๋น ก็ถือว่ากู้หน้าให้แผนกละครเวทีได้เหมือนกัน

[จบแล้ว]