บทที่ 181 - เจียงชิงโดนไล่ออก

บทที่ 181 - เจียงชิงโดนไล่ออก

"ครูเจียง ครูเจียงคะ?"

เฟิงเหม่ยหัวทั้งเคาะประตูทั้งตะโกนเรียก อยู่พักใหญ่ประตูห้องพักครูถึงเปิดออก

เจียงชิงหน้าซีดเผือด เอ่ยเรียก "ครูใหญ่เฟิง" ด้วยน้ำเสียงอ่อนแรง

เฟิงเหม่ยหัวขมวดคิ้วมองเธอ "เธอเป็นอะไร? ทำไมไม่ไปสอน?"

"ฉันไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ"

"ต่อให้ป่วย เธอก็ควรจะลางานบอกกันสักคำไม่ใช่เหรอ? ทิ้งนักเรียนไว้แบบนี้มันไร้ความรับผิดชอบสิ้นดี!"

เฟิงเหม่ยหัวไม่ใช่คนไร้เมตตา

ถ้าเป็นครูคนอื่น เธอคงไม่ดุด่าว่ากล่าวรุนแรงขนาดนี้

แต่เป็นเพราะเจียงชิงทำเธอโมโหจริงๆ

คราวประชุมครั้งก่อนก็ทีหนึ่งแล้ว ที่ทำให้เธอขายหน้าต่อหน้าครูคนอื่นๆ

แถมตอนไปเยี่ยมบ้านนักเรียน ยังกล้าเอาลูกชายเธอไปยกตัวอย่างในทางไม่ดีให้ผู้ปกครองคนอื่นฟังอีก ทำให้เธอที่เป็นถึงครูใหญ่ต้องเสียหน้าจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!

ที่ระเบิดอารมณ์ใส่คราวนี้ ก็เพื่อระบายความแค้นในใจด้วยส่วนหนึ่ง

"เมื่อเช้าฉันลุกไม่ไหว กะว่าจะนอนพักสักหน่อยค่อยไปโรงเรียน แต่เผลอหลับเพลินไปค่ะ"

เจียงชิงหอบหายใจ แล้วรีบพูดต่อโดยไม่รอให้เฟิงเหม่ยหัวอ้าปาก "ครูใหญ่เฟิงมาก็ดีแล้ว ฉันขอลาป่วยสักสามวันนะคะ ขอนอนพักหน่อย"

เฟิงเหม่ยหัวได้ยินเข้าก็ยิ่งของขึ้น "เธอจะลาทีเดียวสามวัน แล้วคาบเรียนที่โรงเรียนจะทำยังไง?"

"คุณก็จัดให้ครูคนอื่นมาสอนแทนสิคะ"

พูดจบก็ไม่สนว่าเฟิงเหม่ยหัวจะอนุญาตหรือไม่ เธอปิดประตูใส่ทันที

เจียงชิงมองลอดช่องหน้าต่างเห็นแผ่นหลังของเฟิงเหม่ยหัวที่เดินกระฟัดกระเฟียดจากไป รอยยิ้มเย็นยะเยือกก็ผุดขึ้นบนใบหน้า

……

พอกลับถึงห้องทำงาน เฟิงเหม่ยหัวแทบระเบิดลง

นึกจะลาก็ลา แถมลาทีเดียวตั้งสามวัน เห็นกฎระเบียบเป็นอะไร!

หลังจากแบ่งคาบสอนของเจียงชิงให้ครูคนอื่นเรียบร้อย เธอก็เรียกหูเหยียนปังออกไปคุยส่วนตัว

"ครูหู ตอนนี้โรงเรียนเรายังขาดครูอัตราจ้างอีกหนึ่งคน ก่อนหน้านี้คุณบอกว่ามีเพื่อนอยากหางานทำ ลองเล่าข้อมูลของเขาให้ฟังหน่อยสิ"

"อ้อ ได้ครับ!"

หูเหยียนปังรีบบอกเล่าภูมิหลังครอบครัวและระดับการศึกษาของเพื่อนให้เฟิงเหม่ยหัวฟังอย่างละเอียด

……

ช่วงเที่ยง

จางเจียหมิงยืนรอที่หน้าค่ายทหาร รอแล้วรอเล่าก็ไม่เห็นเจียงชิงมาสักที จึงฝากซุนเจี้ยนหัวเอาปิ่นโตข้าวไปให้เจียงชิงแทน

พอตกบ่ายซุนเจี้ยนหัวกลับเข้าค่าย ก็มาบอกเขาว่าเจียงชิงป่วย

เขารีบลางานแล้วบึ่งออกจากค่ายทันที

เจียงชิงตื่นจากนอนกลางวัน เห็นจางเจียหมิงนั่งอยู่ข้างเตียงก็ไม่ได้แปลกใจอะไร

"เจียหมิง"

จางเจียหมิงมองเธอด้วยสายตาเป็นห่วง "ผู้กองซุนบอกว่าคุณป่วย อาการดีขึ้นหรือยัง ผมไปขอยาที่ห้องพยาบาลมาให้ไหม?"

เจียงชิงพยุงตัวลุกจากเตียงอย่างยากลำบาก บอกเขาว่า "กินยาไม่ได้นะ"

"ทำไมล่ะ?"

"ยาจะมีผลกระทบต่อพัฒนาการของลูก ฉันทนเอาหน่อยเดี๋ยวก็หาย"

ได้ยินเธอพูดแบบนี้ จางเจียหมิงก็อดซาบซึ้งใจไม่ได้ "คุณต้องลำบากแย่เลย"

เจียงชิงยิ้มบางๆ ทำท่าทางอ่อนแอแต่เปี่ยมด้วยความสุข "เพื่อลูกของเราจะได้แข็งแรง อย่าว่าแต่ลำบากแค่นี้เลย ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟฉันก็ยอม"

เธอเว้นจังหวะนิดหนึ่ง ก่อนจะพูดถึงเรื่องที่ไม่ได้ไปสอนเมื่อเช้า "ฉันขอลาหยุดไม่กี่วัน ครูใหญ่เฟิงดูจะโกรธมากเลยค่ะ"

จางเจียหมิงปลอบใจเธอ "ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวผมไปคุยกับครูใหญ่เฟิงให้รู้เรื่องเอง คุณป่วยนี่นา ไม่ใช่ว่าตั้งใจโดดสอนสักหน่อย"

เจียงชิงมองเขาด้วยความซาบซึ้ง "เจียหมิง คุณดีจังเลยค่ะ"

"คุณเป็นเมียผม แถมยังอุ้มท้องลูกของผมอยู่ ผมไม่ดีกับแม่ลูกแล้วจะไปดีกับใคร"

พูดจบก็ถามไถ่ว่าเจียงชิงกินข้าวเที่ยงหรือยัง

พอเจียงชิงบอกว่าไม่เจริญอาหาร กินไปได้แค่นิดเดียว เขาก็วิ่งไปขอยืมน้ำตาลทรายแดงกับไข่ไก่ที่บ้านพักญาติ แล้วต้มไข่หวานชามใหญ่มาให้เจียงชิงบำรุงร่างกาย

"เสี่ยวชิง คุณกินเสร็จแล้วก็นอนพักผ่อนนะ เดี๋ยวข้าวเย็นผมจะวานคนเอามาส่งให้"

"อืม ได้สิ"

พอจางเจียหมิงกลับไป เจียงชิงมองถ้วยไข่หวานในมือ ในใจกลับไม่ได้รู้สึกซาบซึ้งอะไรนักหนา

ที่จางเจียหมิงทำดีด้วย ก็เพราะเห็นแก่เด็กในท้องเธอก็เท่านั้น

กินไข่หวานหมด เธอก็ล้มตัวลงนอนคิดแผนการขั้นต่อไปเงียบๆ

……

เฟิงเหม่ยหัวทำงานรวดเร็วทันใจ ผ่านไปไม่ถึงสองวันก็จัดครูคนใหม่มาประจำการได้แล้ว

ครูใหม่ชื่อหลิวกั๋วชิ่ง เป็นปัญญาชนลงสู่ชนบทเหมือนกับหูเหยียนปัง

แต่เขาอายุน้อยกว่าหูเหยียนปังหลายปี ยังไม่แต่งงาน ก่อนหน้านี้ทำงานอยู่ในป่าไม้

พอรู้ข่าวนี้ เจียงชิงก็ลุกขึ้นแต่งตัวไปโรงเรียน

เมื่อไปถึงห้องพักครู ก็เห็นครูใหม่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอจริงๆ

เธอเดินเข้าไปพูดอย่างสุภาพ "ช่วยขยับหน่อยค่ะ ตรงนี้เป็นที่ของฉัน"

หลิวกั๋วชิ่งก็ไม่ได้มีท่าทีขัดเขิน "คุณคือครูเจียงสินะครับ ผมเป็นครูใหม่ แซ่หลิว ครูใหญ่เฟิงจัดให้ผมนั่งตรงนี้ครับ"

พูดไม่ทันขาดคำ เฟิงเหม่ยหัวก็เดินเข้ามา

"ครูเจียงมาพอดีเลย ฉันมีเรื่องจะคุยกับเธอเป็นการส่วนตัว"

เจียงชิงเดินตามเฟิงเหม่ยหัวออกไปนอกห้องพักครู

"ครูใหญ่เฟิง ร่างกายฉันดีขึ้นแล้วค่ะ กลับมาสอนตามปกติได้แล้ว"

เฟิงเหม่ยหัวมองเธอ "ครูเจียง พิจารณาจากสุขภาพร่างกายของเธอแล้ว ทางโรงเรียนตัดสินใจหาครูใหม่มาแทนตำแหน่งของเธอ ก็คือครูหลิวคนที่นั่งโต๊ะเธอเมื่อกี้แหละ"

เจียงชิงแกล้งทำหน้าไม่เข้าใจ "แล้วต่อไปฉันจะสอนวิชาอะไรล่ะคะ?"

"เสียใจด้วยนะครูเจียง เธอถูกไล่ออกแล้ว รบกวนช่วยย้ายออกจากหอพักภายในสองวันนี้ด้วย ฉันจะได้จัดให้ครูใหม่เข้าพัก"

มองดูแผ่นหลังของเจียงชิงที่เดินจากไปอย่างซมซาน เฟิงเหม่ยหัวก็เผยสีหน้าสะใจออกมา

ในค่ายทหาร

จางเจียหมิงกำลังพาทหารในหมู่ฝึกซ้อมอยู่ ทหารเวรก็วิ่งมาเรียก "หมู่จาง เมียคุณมีเรื่องด่วนมาหา!"

จางเจียหมิงรีบวิ่งไปที่หน้าประตูค่าย

เห็นเจียงชิงตาแดงก่ำ ก็รีบถามไถ่ว่าเกิดอะไรขึ้น

"เจียหมิง โรงเรียนไล่ฉันออกแล้ว... ครูใหญ่เฟิงให้ฉันย้ายของออกจากหอพักในสองวันนี้ จะทำยังไงดี? ฉันไม่อยากแยกกับคุณ ฉันอยากอยู่ที่นี่ ฮือๆๆ..."

เห็นเธอร้องไห้อย่างน่าสงสารและไร้ที่พึ่ง จางเจียหมิงก็เริ่มกลุ้มใจ

ยศเขาไม่ถึงเกณฑ์ ขอห้องพักครอบครัวไม่ได้ จะให้ลูกเมียไปนอนตากแดดตากลมกลางป่าก็ไม่ได้

นอกจากส่งคนกลับบ้าน ก็ไม่มีหนทางอื่นแล้ว

"ช่างเถอะเสี่ยวชิง คุณกลับบ้านเกิดไปก่อนแล้วกัน กลับไปอย่างน้อยก็มีคนคอยดูแล"

เจียงชิงแอบดีใจลึกๆ แต่ภายนอกยังร้องไห้ฟูมฟาย "เจียหมิง ฉันทำใจทิ้งคุณไม่ลง..."

จางเจียหมิงใจจะขาดตามเสียงร้องไห้ของเธอ "อย่าร้องเลย คุณตั้งใจคลอดลูกให้แข็งแรง ผมจะขยันสร้างผลงาน จะรีบเลื่อนตำแหน่ง ถึงตอนนั้นค่อยไปรับคุณกับลูกมาอยู่ด้วย"

"แต่ฉันไม่มีเงินแม้แต่จะซื้อตั๋วรถ..."

"เรื่องตั๋วรถผมจัดการเอง"

พอกลับถึงห้องพัก เจียงชิงก็ปาดน้ำตาบนหน้าออก ยิ้มอย่างสบายใจและโล่งอก

ในที่สุดเธอก็จะได้ไปจากที่กันดารพรรค์นี้เสียที!

สองวันมานี้เจียงม่อลี่ยุ่งอยู่กับการแต่งนิยายบทใหม่ เลยไม่ได้สนใจเรื่องอื่นเท่าไหร่

จนกระทั่งไปกินข้าวที่บ้านตระกูลจง ถึงได้ยินเจี่ยงเหวินจวนพูดเรื่องเจียงชิงโดนโรงเรียนไล่ออก

เธอไม่คิดว่าคนเจ้าแผนการอย่างเจียงชิงจะรักษาเก้าอี้ครูไว้ไม่ได้

ความเป็นไปได้สูงคือเจียงชิงไม่อยากทำแล้วมากกว่า

ขากลับบ้านพักรับรอง เจียงม่อลี่ลองถามระบบดู

ในเนื้อเรื่องต้นฉบับ จางเจียหมิงได้เลื่อนยศเป็นผู้หมวดเพราะสร้างผลงานใหญ่ในการกวาดล้างร่วมกับตำรวจ

แต่ครั้งนี้ลู่เฉิงออกไปทำภารกิจโดยไม่ได้หนีบจางเจียหมิงไปด้วย

เห็นได้ชัดว่าเจียงชิงคงรู้ตัวแล้วว่าจางเจียหมิงจะไม่ได้ดิบได้ดีเหมือนชาติก่อน เลยรีบหาทางหนีทีไล่

ทั้งเลือดเย็นเห็นแก่ตัว และตัดสินใจเด็ดขาดสมเป็นนางเอกจริงๆ

เหอะ

สองวันต่อมา

เจียงชิงนั่งอยู่บนเกวียนวัวที่โคลงเคลง หันกลับไปมองค่ายทหารที่ใช้ชีวิตอยู่มาสองเดือน แววตาเต็มไปด้วยความไม่ยินยอมพร้อมใจ

เธอมาด้วยความหวังเต็มเปี่ยม วาดฝันว่าจะได้เสวยสุขเป็นคุณนายทหารเหมือนเจียงม่อลี่ในชาติก่อน

ใครจะคิดว่าฟ้าไม่เป็นใจ ให้ต้องจากไปอย่างซมซานแบบนี้

เธอไม่มีวันยอมแพ้แค่นี้หรอก!

[จบแล้ว]