บทที่ 141 - การแก้แค้นของลู่ถิงถิง

บทที่ 141 - การแก้แค้นของลู่ถิงถิง

เก็บของเสร็จ ลู่เฉิงเดินเข้ามาในห้องนอน นั่งยองๆ ตรงหน้าเจียงม่อลี่ "ผมต้องเอารถไปคืนที่กองพัน แล้วก็เคลียร์งานอีกนิดหน่อย คงกลับดึก คุณนอนก่อนเลยนะ ไม่ต้องรอ"

"อืม"

เห็นเธอนอนขี้เกียจเหมือนแมวไม่อยากขยับตัว ลู่เฉิงก็อดใจไม่ไหว ก้มลงงับริมฝีปากเธอเบาๆ

เจียงม่อลี่สะดุ้ง "กัดทำไมเนี่ย?"

"คุณไม่สนใจผมเลย"

ขนาดทหารรับใช้ที่เดินผ่านยังไปอ่อยเขา แต่กับผัวตัวเองแท้ๆ กลับเย็นชาใส่

เห็นรอยคล้ำใต้ตาและตอหนวดเขียวครึ้มที่คาง บ่งบอกว่าวันนี้เขาเหนื่อยมาทั้งวัน เจียงม่อลี่เลยยอมจุ๊บปากเขาไปทีนึง

"โอเคๆ เห็นแก่ว่าวันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน คืนนี้จะละเว้นโทษตายให้"

ดวงตาลู่เฉิงเป็นประกาย "จริงๆ ผมไหวนะ"

เจียงม่อลี่ตอบส่งๆ "ไว้กลับมาค่อยว่ากัน"

"งั้นผมไปนะ?"

"อืม"

"ขออีกที"

"จุ๊บ"

ลู่เฉิงเดินออกจากห้องไปอย่างมีความสุข

...

ปัง ปัง ปัง!

ลู่ถิงถิงหลับไปแล้ว พอโดนเสียงทุบประตูปลุกก็หงุดหงิด "ใครวะ? ดึกดื่นป่านนี้ประสาทหรือไง?"

เจียงชิงเปิดไฟแล้วไปเปิดประตู

"เหวินจิ้ง ดึกป่านนี้มีธุระอะ..."

ยังพูดไม่ทันจบ เฉียวเหวินจิ้งก็ตวาดสวนมา "เจียงชิง เธอกล้าหลอกฉันเหรอ!"

เห็นเฉียวเหวินจิ้งบุกมาเอาเรื่องถึงห้อง ลู่ถิงถิงหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ลุกขึ้นมานั่งดูละครฉากเด็ดตาแป๋ว

แม้เฉียวเหวินจิ้งจะโพล่งออกมาไม่มีปี่มีขลุ่ย แต่เจียงชิงก็ใจหายวาบ

เพราะเธอรู้อยู่แก่ใจว่าทำอะไรไว้

แต่สีหน้ายังคงนิ่งสนิท "เหวินจิ้ง เกิดอะไรขึ้น? ออกไปคุยข้างนอกดีกว่าไหม"

เฉียวเหวินจิ้งโดนเจียงม่อลี่ปั่นประสาทมาทั้งวัน พอมารู้ว่าตัวเองอาจโดนเจียงชิงหลอกใช้อีก อารมณ์ตอนนี้เหมือนภูเขาไฟระเบิด

"เธอเคยบอกฉันว่าเจียงม่อลี่เป็นคนหลงวัตถุ อยากแต่งงานกับผู้พันลู่จนตัวสั่น เลยบังคับให้เธอแต่งงานแทนกับคู่หมั้นวัยเด็ก วันนี้ฉันไปถามผู้พันลู่มาแล้ว เขาบอกว่าไม่มีเรื่องพรรค์นั้น!"

เจียงชิงไม่นึกว่าสิ่งที่กลัวจะเกิดขึ้นจริง ทำเอาไปไม่เป็น

ลู่ถิงถิงรีบกระโดดลงจากเตียงมาร่วมวง "โอ้โห เจียงชิง เธอหน้าด้านมากนะ ตัวเองไปแย่งผัวเขาแท้ๆ ยังจะมาใส่ร้ายเขาอีก"

แล้วหันไปว่าเฉียวเหวินจิ้ง "เธอก็ไม่มีสมองเลยนะ เขาพูดอะไรก็เชื่อ ไม่รู้จักไปสืบดูบ้าง"

เฉียวเหวินจิ้งตวาดกลับ "หุบปาก! ฉันไม่ได้ถามเธอ!"

ลู่ถิงถิงไม่ยอมแพ้ "จะตะคอกทำไมยะ มีหัวไว้คั่นหูแต่ไม่มีสมอง ก็สมควรโดนหลอกแล้ว!"

เห็นเฉียวเหวินจิ้งโกรธจนหน้าเบี้ยว ลู่ถิงถิงเริ่มเข้าใจเจียงม่อลี่ขึ้นมาตงิดๆ

มิน่าล่ะยัยนั่นถึงชอบยั่วโมโหคนอื่น เวลาเห็นคนอื่นโกรธจนจะอกแตกตายนี่มันสะใจจริงๆ แฮะ!

ฟินเวอร์!

"เหวินจิ้งฉันขอโทษ ฉันหลอกเธอจริงๆ"

ก่อนที่เฉียวเหวินจิ้งจะทันได้คาดคั้น เจียงชิงก็ตบหน้าตัวเองฉาดใหญ่สองที

เฉียวเหวินจิ้งกับลู่ถิงถิงอึ้งกิมกี่

เจียงชิงน้ำตาคลอเบ้า มองเฉียวเหวินจิ้งด้วยสายตาน้อยใจแต่เด็ดเดี่ยว "ฉันหลอกเธอฉันผิดเอง แต่ฉันมีความจำเป็นจริงๆ ขอโอกาสให้ฉันอธิบายหน่อยนะ"

ลู่ถิงถิงยุ "อย่าไปฟัง มันจะหลอกเธออีกรอบน่ะสิ!"

เจียงชิงจุกจนพูดไม่ออก

เฉียวเหวินจิ้งเองก็รำคาญลู่ถิงถิง รู้สึกว่านิสัยเหมือนเจียงม่อลี่เปี๊ยบ พูดจาไม่เข้าหูสักคำ

"นี่เรื่องของฉันกับเจียงชิง คนนอกไม่ต้องมายุ่ง"

"ปากฉัน ฉันจะพูด ใครจะทำไม?"

เจียงชิงรีบตัดบท "เหวินจิ้ง เราไปคุยข้างนอกเถอะ"

"อืม"

เห็นสองคนเดินออกไป ลู่ถิงถิงเดินกลับไปที่เตียงอย่างเซ็งๆ

กำลังจะยกขาขึ้นเตียง ก็เพิ่งสังเกตว่าเมื่อกี้รีบลงไปหน่อยไม่ได้ใส่รองเท้า ฝ่าเท้าดำปี๋

เธอเลยคว้าผ้าปูหมอนของเจียงชิงมาเช็ดเท้าจนสะอาด แล้วปูกลับที่เดิม

มีความลับนักใช่ไหม ดมตีนฉันไปซะ!

ฮ่าๆ

ลู่ถิงถิงล้มตัวลงนอน รู้สึกเหมือนได้บรรลุธรรม

...

"...ฉันยอมรับ ฉันมันคนเลว ฉันอิจฉาเจียงม่อลี่ ทั้งที่ไม่มีดีอะไรสักอย่าง แถมยังน่ารังเกียจ แต่กลับได้ผู้ชายดีๆ อย่างผู้พันลู่ไปครอง ผู้หญิงคนไหนในโลกนี้ก็สมควรได้ดี ยกเว้นเจียงม่อลี่คนเดียวที่ไม่คู่ควร!"

เห็นเจียงชิงร้องไห้ฟูมฟายระบายความอัดอั้น ความโกรธในใจเฉียวเหวินจิ้งก็ค่อยๆ มอดลง

ความคิดพวกนี้ถึงจะดูชั่วร้าย แต่มันโดนใจเธออย่างจัง

เพราะเธอเองก็อิจฉาที่เจียงม่อลี่ได้รับความรักจากลู่เฉิงเหมือนกัน

แม้ปากจะปฏิเสธ แต่ลึกๆ เธอก็รู้อยู่แก่ใจว่าการแอบชอบสามีชาวบ้านมันผิดศีลธรรม

เธอแค่ไม่กล้ายอมรับความจริง

เทียบกับการโดนเจียงชิงหลอก เธอชื่นชมความกล้าหาญที่เจียงชิงกล้ายอมรับความดำมืดในใจตัวเองมากกว่า

"พอเถอะ หยุดร้องได้แล้ว"

เห็นผ้าเช็ดหน้าที่ยื่นมาตรงหน้า เจียงชิงรู้ทันทีว่ารอดตัวแล้ว

ลู่ถิงถิงพูดถูกอย่างนึง เฉียวเหวินจิ้งกับเธอเป็นคนประเภทเดียวกัน

ต่างก็อิจฉาริษยาและทนเห็นเจียงม่อลี่ได้ดีไม่ได้

หลังจากสัญญากับเฉียวเหวินจิ้งว่าจะไม่โกหกอีก เฉียวเหวินจิ้งก็ยอมยกโทษให้

ส่งเฉียวเหวินจิ้งกลับไปแล้ว เจียงชิงเดินกลับเข้าห้อง

มองลู่ถิงถิงที่นอนหลับเป็นตาย แววตาอำมหิตฉายวาบขึ้นมาแวบหนึ่ง

นึกว่าลู่ถิงถิงจะโง่หลอกใช้นางได้ง่ายๆ

ที่ไหนได้ ดันเป็นคนบ้าสติแตก

ยังดีที่ลู่ถิงถิงจะอยู่แค่ถึงสิ้นปี

เจียงชิงล้มตัวลงนอน ได้กลิ่นเหม็นเปรี้ยวแปลกๆ ลอยมาแตะจมูก แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจ

กว่าลู่เฉิงจะกลับถึงห้องก็เที่ยงคืนกว่า

เจียงม่อลี่หลับสนิท ใบหน้าเล็กๆ ขาวอมชมพู ดูสวยหวานเหมือนตุ๊กตา

เขาไม่อยากปลุกเธอ เลยอาบน้ำเย็นลวกๆ แล้วมุดเข้าไปกอดเธอนอน

...

หลังฝึกตอนเช้า ลู่เฉิงหิ้วข้าวเช้ากลับเรือนรับรอง

ระหว่างทางเจอลู่ถิงถิงที่กำลังจะไปกินข้าวบ้านเฟิงเหม่ยหัว

"อาสาม"

เห็นลู่เฉิงถือกล่องข้าวสองกล่อง ลู่ถิงถิงก็หงุดหงิด

นังเจียงม่อลี่ อยู่บ้านก็นอนกินเมือง มาอยู่นี่ยังทำตัวเป็นคุณนาย ให้สามีคอยปรนนิบัติพัดวีอีก

น่าโมโหจริงๆ!

ลู่เฉิงอารมณ์ดีเป็นพิเศษ "เธอเคยไปปล่อยข่าวในค่ายว่าอาซ้อบังคับให้เจียงชิงแต่งงานแทนหรือเปล่า"

ลู่ถิงถิงส่ายหน้าดิก ปากไวกว่าความคิด "เจียงชิงเป็นคนปล่อยข่าว เมื่อคืนหล่อนสารภาพกับเฉียวเหวินจิ้งเองกับปาก!"

คำตอบนี้ไม่เกินความคาดหมายของลู่เฉิง

"อาขอโทษนะ ที่ผ่านมาอาเข้าใจเธอผิด"

"เข้าใจผิดเรื่องอะไรคะ"

เห็นลู่ถิงถิงทำหน้างง ลู่เฉิงยิ่งมั่นใจว่าเรื่องข่าวลือหลานสาวไม่รู้เรื่องจริงๆ

พอรู้ว่าตัวเองโดนเจียงชิงโยนขี้ใส่ แทนที่จะโกรธ ลู่ถิงถิงกลับคิดถึงผลประโยชน์ตัวเองก่อน

"อาสาม งั้นหนูก็กลับบ้านได้แล้วสิคะ อาบอกเองนี่ว่าหนูโดนใส่ร้าย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหนู!"

ลู่เฉิงเกลี้ยกล่อม "โรงเรียนจะเปิดเทอมแล้ว เธออยู่สอนไปก่อนเถอะ รอหาครูใหม่ได้แล้ว อาจะให้คนไปส่งกลับบ้าน"

ลู่ถิงถิงไม่พอใจ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้

เจียงชิงถือกล่องข้าวกลับมาที่ห้อง เห็นลู่ถิงถิงนั่งยองๆ เผาอะไรสักอย่างอยู่หน้าประตู ก็สงสัย

"เช้าป่านนี้แล้ว เธอเผาอะไรอยู่น่ะ"

ลู่ถิงถิงยิ้มร้าย ชูของในมือให้ดู แล้วโยนลงกองไฟต่อหน้าต่อตาเจียงชิงที่ยืนตะลึงตาค้าง

[จบแล้ว]