บทที่ 50 - หนามยอกเอาหนามบ่ง

บทที่ 50 - หนามยอกเอาหนามบ่ง

"ถิงถิง"

ลู่ถิงถิงกินข้าวเที่ยงเสร็จกำลังจะไปโรงเรียน พอเปิดประตูก็เจอเฉินเสวี่ย

ความจริงเฉินเสวี่ยตั้งใจมาดักรอลู่ถิงถิง

บ้านเฉินลูกเยอะ อู๋เมี่ยวอวิ๋นเลี้ยงไม่ไหว พอเฉินเสวี่ยหย่านมก็ถูกส่งไปอยู่บ้านนอกกับญาติ จนจบมัธยมต้นถึงได้รับกลับมา

ปมด้อยเรื่องนี้ทำให้เฉินเสวี่ยต่างจากลู่ถิงถิงที่โตมาในค่ายทหาร บุคลิกของเฉินเสวี่ยเลยดูหงอๆ ไม่ค่อยมั่นใจ ขี้เกรงใจแบบคนบ้านนอก

ลู่ถิงถิงไม่ค่อยชอบนิสัยแบบนี้เลยไม่ค่อยสุงสิงด้วย

แต่เฉินเสวี่ยชอบมาเกาะแกะเธอ

ยังดีที่เฉินเสวี่ยไม่หน้าด้านน่ารำคาญเหมือนเจียงม่อลี่ ลู่ถิงถิงเลยเฉยๆ ไม่ถึงกับเกลียด

"มีอะไร" ลู่ถิงถิงถามห้วนๆ

เฉินเสวี่ยเหลียวซ้ายแลขวา ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ "เมื่อกี้อาสะใภ้สามของเธอมากินข้าวที่บ้านฉันด้วย"

พอได้ยินชื่อเจียงม่อลี่ ลู่ถิงถิงก็หน้าตึงทันที "อย่ามาพูดชื่อยัยนั่นให้ฉันได้ยิน!"

พูดจบก็ทำท่าจะเดินหนี

เฉินเสวี่ยรีบคว้าแขนไว้ "เธอไม่รู้เหรอว่าหล่อนทำอะไรไว้ แม่ฉันโกรธจนควันออกหูเลยนะ"

พอรู้ว่ามีเรื่องเผือก ลู่ถิงถิงก็หยุดกึก "หล่อนทำอะไร"

เห็นลู่ถิงถิงสนใจ เฉินเสวี่ยก็แอบดีใจ

เธอรู้ว่าลู่ถิงถิงไม่กินเส้นกับเจียงม่อลี่ พอเกิดเรื่องปุ๊บ เธอเลยรีบเอาข่าวมาขายเพื่อตีสนิท

พอรู้เรื่องวีรกรรมล้างจานสังหารหมู่ของเจียงม่อลี่ ลู่ถิงถิงก็ไม่รีบไปโรงเรียนแล้ว รีบตามเฉินเสวี่ยไปดูที่เกิดเหตุทันที

พอเห็นสภาพเละเทะในบ้านเฉิน ลู่ถิงถิงสะใจจนแทบจะเต้นระบำ

อู๋เมี่ยวอวิ๋นเป็นเพื่อนซี้คุณย่าเธอ เจียงม่อลี่กล้ามาอาละวาดที่นี่ คุณย่าเธอต้องด่าเปิงแน่!

ดีไม่ดีอาจจะโดนฟาดสักป้าบสองป้าบ!

"คุณย่า คุณย่า!"

ลู่ถิงถิงวิ่งถลาเข้าบ้านลู่ พอเห็นเจียงม่อลี่นั่งโซ้ยบะหมี่หน้าตาเฉย ก็ผิดหวังอย่างแรง

ก่อเรื่องงามหน้าขนาดนี้ยังมีหน้ามากินข้าวอีก น่าจะสั่งอดข้าวสักมื้อสองมื้อให้เข็ด!

อันฮุ่ยมองหลานสาวด้วยสายตาห่วงใย "ถิงถิง กินข้าวมาหรือยังลูก"

"กินแล้วค่ะ แม่ให้เอาสิ่งนี้มาให้คุณย่าค่ะ เอาไว้แปะเอวแก้ปวด"

ลู่ถิงถิงยื่นกอเอี๊ยะหนังหมา (พลาสเตอร์ยาจีน) ให้อันฮุ่ย

ความจริงโจวจิ่นอวี้ใช้ให้เธอเอามาให้ตั้งแต่ตอนกินข้าว

แต่ตอนนั้นเธอไม่อยากเจอหน้าเจียงม่อลี่เลยปฏิเสธ

พอรู้ว่าเจียงม่อลี่ไปก่อเรื่องบ้านเฉิน เธอเลยวิ่งกลับไปเอากอเอี๊ยะมาเพื่อใช้เป็นข้ออ้างมาดูเรื่องสนุก

"หลานถิงถิง เจอกันอีกแล้วนะจ๊ะ"

ต่างจากเจียงม่อลี่ที่ยิ้มแก้มปริ ลู่ถิงถิงกัดฟันกรอดด้วยความแค้น

อันฮุ่ยมองเจียงม่อลี่ที มองลู่ถิงถิงที แล้วดุหลานสาว "อาสะใภ้ทักทาย ทำไมไม่รู้จักตอบ มีมารยาทหน่อย"

นี่แหละเหตุผลที่ลู่ถิงถิงไม่อยากเจอเจียงม่อลี่

เจอทีไรต้องยกมือไหว้เรียกอาสะใภ้ทุกที

มันน่าเจ็บใจนัก!

ฝืนใจเรียก "อาสะใภ้" ลอดไรฟันเสร็จ ลู่ถิงถิงก็ฟ้องทันที "คุณย่าคะ เรื่องที่...เอ่อ...หล่อนไปก่อไว้บ้านป้าอู๋ รู้กันทั่วบ้านพักแล้วนะคะ คุณย่าต้องจัดการหล่อนบ้าง ไม่งั้นวันหลังหล่อนไปก่อเรื่องใหญ่กว่านี้ คุณย่ากับคุณปู่จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"

เจียงม่อลี่ชอบนิสัยตรงไปตรงมาของลู่ถิงถิงนะ

เกลียดก็แสดงออกว่าเกลียดชัดเจน ไม่เหมือนพวกหน้าไหว้หลังหลอก ลับหลังถือมีดรอแทง

อันฮุ่ยดูออกว่าหลานสาวคิดอะไร ก็แค่อยากยืมมือเธอสั่งสอนเจียงม่อลี่

แต่ในสายตาเธอ เจียงม่อลี่คือถังดินระเบิดที่พร้อมจะตูมตามได้ทุกเมื่อ

เธอไม่กล้าแตะ และไม่อยากแตะ

ขืนแตะเดี๋ยวระเบิดใส่ตัวเละเทะ

"ย่าจัดการเอง หลานไปโรงเรียนเถอะ"

"คุณย่า..."

"เชื่อย่าสิ"

อันฮุ่ยจัดการเจียงม่อลี่ไม่ได้ แต่กับลู่ถิงถิงเธอยังมีความน่าเกรงขามอยู่

พออันฮุ่ยสั่งคำขาด ลู่ถิงถิงก็ไม่กล้าหือ

พอลู่ถิงถิงกลับไป อันฮุ่ยหันมามองเจียงม่อลี่ที่ก้มหน้าดูดเส้นบะหมี่ไม่รู้ร้อนรู้หนาว "ของขวัญเมื่อวานมีชุดชามกระเบื้องอยู่หลายชุด เดี๋ยวเธอกินเสร็จไปเลือกมาสักชุด เอาไปให้น้าอู๋เพื่อขอโทษนะ"

"ได้ค่ะ กินเสร็จหนูจะรีบไป"

เห็นเจียงม่อลี่ว่าง่าย อันฮุ่ยก็โล่งอก

หารู้ไม่ว่า เธอโล่งอกเร็วไปหน่อย

กินข้าวเสร็จ เจียงม่อลี่กลับเข้าห้องไปเลือกชุดชามกระเบื้อง หิ้วใส่กล่องเดินดุ่มๆ ไปบ้านตระกูลเฉิน

อันฮุ่ยตั้งใจจะไปเป็นเพื่อน แต่เอวเจ้ากรรมดันปวดตุบๆ อีกอย่างเจียงม่อลี่ก็โตป่านนี้แล้ว เรื่องแค่นี้คงไม่ทำพังหรอกมั้ง

อีกอย่างเธอกับอู๋เมี่ยวอวิ๋นคบหากันมาเป็นสิบปี เดี๋ยวรอเจียงม่อลี่เอาของไปให้เสร็จ เธอค่อยโทรไปขอโทษขอโพยอีกที เรื่องก็น่าจะจบ

...

ตอนเจียงม่อลี่ไปถึงบ้านเฉิน ในห้องรับแขกยังเต็มไปด้วยไทยมุงจากบ้านพัก

"อ้าว อยู่กันพร้อมหน้าเลย ประชุมสภาเหรอคะ"

เห็นเจียงม่อลี่ย้อนกลับมา อู๋เมี่ยวอวิ๋นเลิกปั้นหน้าเกรงใจ ทำเสียงเย็นชาใส่: "เสี่ยวเจียง เธอมาทำไมอีก"

เจียงม่อลี่ชูเซ็ตของขวัญในมือ "เมื่อกลางวันหนูทำชามบ้านน้าแตก แม่หนูเลยให้เลือกชุดใหม่จากของขวัญแต่งงานเอามาใช้คืน น้าอู๋ลองดูสิคะว่าชอบลายนี้ไหม ถ้าไม่ชอบ ในห้องหนูยังมีลายอื่นอีก เดี๋ยวหนูไปเปลี่ยนมาให้"

เจียงม่อลี่พูดจาดีขนาดนี้ อู๋เมี่ยวอวิ๋นจะทำหน้าบึ้งต่อไปก็น่าเกลียด

"ไม่เป็นไร..." (ตามมารยาทคนจีนต้องปฏิเสธก่อนรับ)

"หนูว่าแล้วเชียว! น้าอู๋ไม่ใช่คนใจแคบคิดเล็กคิดน้อยแบบนั้นหรอก! น้ากับแม่หนูคบกันมาเป็นสิบๆ ปี แค่ชามแตกไม่กี่ใบ น้าคงไม่เก็บมาใส่ใจหรอกเนอะ เป็นไปไม่ได้!"

"งั้นน้าอู๋ยุ่งอยู่ หนูไม่กวนแล้วนะคะ วันหลังว่างๆ จะแวะมากินคื่นช่ายอีก อร่อยดี"

พูดจบ เจียงม่อลี่ก็สะบัดตูดเดินกลับ พร้อมหิ้วชุดชามกระเบื้องกลับไปด้วย

คนทั้งห้องนั่งเอ๋อรับประทาน

"คนอะไรวะเนี่ย เมี่ยวอวิ๋นเขาแค่ปฏิเสธตามมารยาท หล่อนก็บ้าจี้หิ้วของกลับไปจริงๆ เลยเรอะ"

หน้าอู๋เมี่ยวอวิ๋นเดี๋ยวแดงเดี๋ยวเขียว เหมือนจานสีหกใส่

เธอไม่ได้จะปฏิเสธจริงๆ ซะหน่อย แค่จะบอกว่า "ไม่ต้องลำบากเอามาเปลี่ยนหรอก เอาชุดนี้แหละ" แต่เจียงม่อลี่ไม่เปิดช่องให้เธอพูดจบประโยคเลย!

ทำของเขาแตก เอาของใหม่มาใช้คืนมันเป็นเรื่องสมควร

กลายเป็นว่าถ้าเธอรับของ จะกลายเป็นคนใจแคบคิดเล็กคิดน้อยงั้นสิ?

รังแกกันเกินไปแล้ว!

...

ออกจากบ้านเฉิน เจียงม่อลี่ไม่ได้กลับบ้านลู่ทันที แต่แวะไปธนาคารฝากเงินก่อน

ขืนกลับไปตอนนี้ อันฮุ่ยรู้ว่าเธอไม่ได้ให้ของขวัญไป ต้องบึ่งมาขอโทษด้วยตัวเองแน่

แบบนั้นไม่ได้การ เธออุตส่าห์หวังพึ่งอู๋เมี่ยวอวิ๋นปั๊มยอดค่าความรังเกียจ

จากตอนทำชามแตกจนกลับไปกินบะหมี่ ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง แต้มเด้งขึ้นมาตั้งสิบกว่าแต้ม แสดงว่าอู๋เมี่ยวอวิ๋นมีศักยภาพในการกระจายข่าวชั้นเลิศ

แถมในบ้านอู๋เมี่ยวอวิ๋นยังมีแก๊งป้าๆ ขาเม้าท์รวมตัวกันอยู่อีก

วันนี้ภารกิจจะทะลุ 3,000 แต้มหรือไม่ ก็ฝากความหวังไว้ที่อู๋เมี่ยวอวิ๋นและคณะแล้วล่ะ!

...

"กรี๊ด! โมโหจะตายอยู่แล้ว! ทำไมถึงมีคนน่ารังเกียจขนาดนี้นะ!"

ลู่ถิงถิงเอาดินสอจิ้มลงบนหนังสือเรียนอย่างระบายอารมณ์ จินตนาการว่ารูปวาดในหนังสือคือหน้าเจียงม่อลี่

"ฉันจะจิ้มให้พรุนเลยคอยดู!"

เห็นลู่ถิงถิงโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ อู๋เหม่ยเสียกับซ่งเข่อก็เห็นใจเพื่อน

"ถิงถิง เอาคืนแบบหนามยอกเอาหนามบ่งไหมล่ะ"

[จบแล้ว]