บทที่ 36 - หน้าอย่างหลังอย่าง

บทที่ 36 - หน้าอย่างหลังอย่าง

"เสี่ยวชิง วันนี้ฉันแวะไปที่โรงงานพ่อ แอบไปดูตัวผู้ชายคนนั้นมาแล้ว หุ่นใช้ได้เลยนะ น่าจะสูงสักร้อยเจ็ดสิบ ใส่แว่นด้วย ดูมีความรู้แบบปัญญาชน..."

มองดูเจียงม่อลี่ที่ยืนจังก้าขวางประตูบ้านพักอยู่เหมือนยักษ์วัดแจ้ง แล้วหันกลับมามองโจวเสี่ยวชิงที่ยังจ้อเรื่องคู่ดูตัวไม่หยุด เจียงชิงลอบยิ้มเยาะในใจด้วยความสะใจ

ด้วยนิสัยอันธพาลของเจียงม่อลี่ ถ้ารู้ว่าโจวเสี่ยวชิงเป็นคนแจ้งเบาะแส รับรองว่าความอับอายที่ได้รับมาวันนี้ แม่เจ้าประคุณต้องเอามาเทใส่หัวโจวเสี่ยวชิงหมดหน้าตักแน่

โจวเสี่ยวชิงออกจากบ้านแต่เช้า เลยพลาดช็อตเด็ดตอนเจียงม่อลี่ทะเลาะกับเจ้าหน้าที่

พอไปถึงโรงงานได้ยินเพื่อนคนงานเล่าวีรกรรมเจียงม่อลี่ให้ฟัง เธอขำแทบตาย

"เจียงม่อลี่ เมื่อเช้าขายขี้หน้าไปขนาดนั้น ยังมีหน้าโผล่หัวออกมาข้างนอกอีกเหรอ ถ้าฉันเป็นหล่อนนะ ฉันซื้อเต้าหู้มาโขกหัวตายไปแล้ว!"

เห็นโจวเสี่ยวชิงยังไม่รู้ชะตาขาด เดินเข้าไปหาเรื่องเจียงม่อลี่เอง เจียงชิงแทบจะกลั้นขำไม่อยู่

ใจเธออยากให้สองคนนี้ตบกันกลางถนนไปเลย เอาให้เรื่องถึงโรงพักยิ่งดี

เธอไม่เชื่อหรอกว่า ลู่เฉิงจะทนพฤติกรรมต่ำตมของเจียงม่อลี่ได้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"โจวเสี่ยวชิง เธอนี่ก็เก่งนะ หน้าอย่างหลังอย่าง ต่อหน้าทำเป็นเพื่อนรักเพื่อนซี้กับเจียงชิง ลับหลังกลับวิ่งแจ้นไปแจ้งเจ้าหน้าที่ให้มาจับเพื่อนตัวเอง นี่เหรอสิ่งที่เพื่อนเขาทำกัน"

โจวเสี่ยวชิงกับเจียงชิงสะดุ้งโหยงพร้อมกัน

คนแรกตกใจที่ความลับเรื่องแจ้งเบาะแสโดนเจียงม่อลี่แฉกลางอากาศ

คนหลังตกใจที่เจียงม่อลี่ไม่พุ่งเข้าไปตบโจวเสี่ยวชิงตามบทที่วางไว้

เจียงม่อลี่รู้จักใช้สมองแล้วเหรอเนี่ย?

...

ช่วงเย็นเป็นเวลาเลิกงานเลิกเรียน ผู้คนเดินเข้าออกประตูบ้านพักกันขวักไขว่

พอได้ยินเจียงม่อลี่เปิดศึกกับโจวเสี่ยวชิง ทุกคนก็หยุดฝีเท้าเพื่อมุงดูเรื่องสนุก

"แกพูดบ้าอะไร! แกหนีเกณฑ์ไปชนบทเอง เกี่ยวอะไรกับฉันยะ" โจวเสี่ยวชิงปฏิเสธเสียงหลงด้วยความตื่นตระหนก

เจียงม่อลี่ชี้ไปที่เจียงชิง "เจียงชิงเป็นคนบอกฉันเองกับปาก พวกเธอสนิทกันจะตาย เจียงชิงคงไม่มีเหตุผลอะไรต้องมาใส่ร้ายเธอหรอกจริงไหม"

พูดจบก็หันไปหาเจียงชิง "โจวเสี่ยวชิงเขาไม่ยอมรับ เธอมีหลักฐานอะไรก็งัดออกมาสิ"

โจวเสี่ยวชิงหันขวับไปมองเจียงชิง

เจียงชิงก็จ้องกลับไปเช่นกัน

สายตาที่ทั้งสองมองกันเต็มไปด้วยความหวาดระแวง ร้อนรน และจับผิด

โจวเสี่ยวชิงรู้อยู่แก่ใจว่าตัวเองไม่ได้โดนใส่ร้าย เธอเป็นคนแอบไปแจ้งจับบ้านเจียงจริงๆ

แต่เรื่องนี้ให้ตายก็ยอมรับไม่ได้ ไม่งั้นโดนชาวบ้านรุมประณามจมธรณีแน่

เจียงชิงถึงจะเกลียดโจวเสี่ยวชิง แต่เธอก็ไม่อยากแตกหักกับอีกฝ่าย

เพราะภาพลักษณ์ที่เธอสร้างมาตลอดคือคนดีศรีสังคม ขยัน ซื่อสัตย์ เปิดเผย การเอาความลับเพื่อนไปฟ้องน้องสาวต่างแม่ มันขัดกับคาแรกเตอร์นางเอกผู้แสนดีของเธออย่างแรง

"ม่อลี่ อย่ามาใส่ร้ายคนอื่นนะ พี่ไม่เคยพูดเลยว่าเสี่ยวชิงเป็นคนแจ้ง"

สมกับที่เกิดใหม่มาสองชาติ เจียงชิงดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็วและสวนกลับเจียงม่อลี่ทันควัน

โจวเสี่ยวชิงรีบเสริมทัพ "คนเกลียดแกมีเป็นล้าน แกเอาอะไรมามั่นใจว่าเป็นฝีมือฉัน เจียงม่อลี่ แกนี่มันใจดำอำมหิตจริงๆ คิดจะใช้วิธีสกปรกแบบนี้มาเสี้ยมให้ฉันแตกคอกับเสี่ยวชิงเหรอ"

พอโจวเสี่ยวชิงพูดแบบนี้ ชาวบ้านก็ปักใจเชื่อทันทีว่าเจียงม่อลี่กำลังยุแยงตะแคงรั่ว

ช่วยไม่ได้ ชื่อเสียงเจียงม่อลี่มันเน่าเฟะเกินเยียวยา

เรื่องกวนน้ำให้ขุ่น ยุให้รำตำให้รั่ว เป็นงานถนัดของแม่นี่อยู่แล้ว

ทันใดนั้น สายตารังเกียจเดียดฉันท์จากฝูงชนก็พุ่งเป้าไปที่เจียงม่อลี่

"คนอะไร ตัวเองไม่มีเพื่อนคบ เลยพาลจะไปทำลายมิตรภาพคนอื่นเขา"

"เมื่อเช้าเพิ่งโดนสั่งสอนไปหยกๆ ยังไม่เข็ด ตกเย็นมาหาเรื่องชาวบ้านอีกแล้ว ยัยนี่มันเกินเยียวยาจริงๆ!"

『ค่าความรังเกียจ +1 +1 +1……』

รอบนี้ เจียงม่อลี่โกยค่าความรังเกียจไปได้สวยๆ 20 แต้ม

ความจริงพวกไทยมุงส่วนใหญ่เคยบริจาคแต้มให้เธอไปแล้ว

20 แต้มนี้ส่วนมากมาจากพวกเด็กนักเรียนที่เพิ่งเลิกเรียนกลับมา

สังคมเด็กกับผู้ใหญ่ไม่เหมือนกัน ปกติถึงจะได้ยินข่าวลือเจียงม่อลี่มาบ้าง แต่เด็กๆ ก็ไม่ได้เก็บมาใส่ใจ

แต่พอมาเห็นเจียงม่อลี่อาละวาดไร้เหตุผลกับตาตัวเอง ก็พร้อมใจกันกดโหวตเกลียดให้ทันที

รอจนค่าความรังเกียจหยุดนิ่ง เจียงม่อลี่ถึงแกล้งทำท่าโมโห ชี้หน้าด่าเจียงชิง:

"ก็เห็นๆ อยู่ว่าเธอเป็นคนบอกฉันว่าโจวเสี่ยวชิงเป็นคนแจ้ง พอมาตอนนี้ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ดีนะที่ฉันมีหลักฐาน ไม่งั้นวันนี้ฉันคงกลายเป็นหมาหัวเน่าโดนพวกเธอรุมกินโต๊ะฟรีๆ!"

"เจียงม่อลี่ มีหลักฐานอะไรก็เอาออกมาโชว์สิ"

"นั่นสิ มีหลักฐานก็รีบงัดออกมา อย่าดีแต่ปาก"

ชาวบ้านเริ่มส่งเสียงเชียร์

โจวเสี่ยวชิงเริ่มลังเล "เจียงม่อลี่ แกอย่ามาลักไก่หลอกกันซะให้ยาก"

เจียงม่อลี่ล้วงกระดาษยับยู่ยี่ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วแจกจ่ายให้ไทยมุงดู "มาๆๆ เข้ามาดูให้เห็นกับตา นี่คือกระดาษร่างจดหมายร้องเรียนที่โจวเสี่ยวชิงเขียนไว้..."

ได้ยินแบบนั้นหน้าโจวเสี่ยวชิงซีดเผือดเป็นไก่ต้ม

เจียงชิงหนังตากระตุก

จดหมายพวกนี้เธอเอากระดาษหนังสือพิมพ์ปิดทับแปะผนังไว้ นึกไม่ถึงว่าเจียงม่อลี่จะไปขุดเจอจนได้

"เฮ้ย นี่มันจดหมายร้องเรียนจริงๆ ด้วย..."

ชาวบ้านคนหนึ่งยื่นกระดาษไปตรงหน้าโจวเสี่ยวชิง "โจวเสี่ยวชิง นี่ลายมือเธอใช่ไหม"

เห็นลายมือและข้อความบนกระดาษ โจวเสี่ยวชิงเหมือนโดนถีบตกถังน้ำแข็ง "เป็นไปไม่ได้ ฉันฉีกทิ้งไป..."

คำว่า "หมดแล้ว" ถูกสติอันน้อยนิดที่เหลืออยู่สั่งให้กลืนลงคอไป

แตาท่าทางลุกลี้ลุกลนของเธอก็ทำให้ชาวบ้านเริ่มสงสัย

เจียงม่อลี่ตีเหล็กตอนร้อน "กระดาษร่างพวกนี้ ฉันเจอที่หัวเตียงเจียงชิง!"

โจวเสี่ยวชิงหันขวับไปมองเจียงชิงตาวาว

"กระดาษร่างอะไร ฉันไม่เห็นรู้เรื่อง"

เจียงชิงแกล้งทำหน้าซื่อตาใส แต่ในใจกระจ่างแจ้ง

จดหมายพวกนี้เธอเป็นคนแอบเก็บไว้เอง กะเอาไว้เป็นไม้ตายสุดท้าย ถ้าเจียงม่อลี่จัดการโจวเสี่ยวชิงไม่ได้ เธอถึงจะงัดออกมาใช้

ถึงสถานการณ์จะผิดแผนไปไกลลิบ แต่การได้แฉพฤติกรรมต่ำช้าของโจวเสี่ยวชิงต่อหน้าคนทั้งบาง ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายไปครึ่งหนึ่งแล้ว

"โจวเสี่ยวชิง เธอคงฝันไม่ถึงสินะ ว่าเรื่องชั่วๆ ที่เธอแอบทำลับหลัง เจียงชิงเขารู้หมด แถมยังแอบเก็บหลักฐานมัดตัวเธอไว้ด้วย ลองเดาสิว่าเขาเก็บไว้ทำไม"

"ฉันไม่รู้เรื่องกระดาษพวกนี้จริงๆ นะ เจียงม่อลี่ เรื่องที่เธอทำเองอย่ามาโยนขี้ให้ฉัน"

เจียงชิงไม่มีทางยอมรับเด็ดขาด

ขืนยอมรับว่าเก็บกระดาษร่างไว้ ก็เท่ากับยอมรับว่าตัวเองเป็นคนเจ้าเล่ห์เพทุบาย

เครดิตและความน่าเชื่อถือของเธอดีกว่าเจียงม่อลี่มาก คำพูดของเธอแทบไม่มีใครสงสัย ผลก็คือเจียงม่อลี่ได้ค่าความรังเกียจเพิ่มมาอีก 8 แต้ม

เพราะมีขาเผือกหน้าใหม่เข้ามาร่วมวงมุงดูเรื่อยๆ

ก็เลยมีคนบริจาคแต้มให้เจียงม่อลี่เรื่อยๆ เช่นกัน

เจียงม่อลี่เดาไว้อยู่แล้วว่าเจียงชิงต้องปฏิเสธ และเธอก็ไม่มีหลักฐานพิสูจน์ว่าเจียงชิงเป็นคนซ่อนจดหมายจริงๆ

แพะรับบาปข้อหาใส่ร้ายพี่สาว เธอจำใจต้องแบกรับไปเต็มๆ

แต่ยังดีที่การขาดทุนครั้งนี้ไม่ได้เสียเปล่า

ยิ่งคนเชื่อว่าเธอใส่ร้ายเจียงชิงมากเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งโกยค่าความรังเกียจได้มากเท่านั้น

มองในมุมกลับ เจียงชิงไม่ได้ทำร้ายเธอ แต่กำลังช่วยเธอทำมาหากินต่างหาก

เธอกะไว้แล้วว่า รอให้ภารกิจสำเร็จเมื่อไหร่ เธอจะทำธง "คนดีศรีสังคม" ไปมอบให้เจียงชิงสักผืน

...

ประชุมเสร็จ ลู่เต๋อเจาถือถ้วยชาเตรียมกลับห้องทำงาน เพื่อนร่วมงานสองสามคนเดินตามมาทักทาย:

"สหายลู่ ยินดีด้วยนะ จะได้จิบน้ำชาลูกสะใภ้แล้ว"

"ขอบใจมาก อีกสองวันเชิญไปดื่มเหล้ามงคลด้วยกันนะ"

เพื่อนร่วมงานยิ้มรับปาก

"ได้ข่าวว่า ลูกสะใภ้ใหม่นายฤทธิ์เดชไม่เบานี่นา ฉันว่านะ นายน่ะทำตัวโลว์โปรไฟล์เกินไป ไม่งั้นคนเขาเห็นแก่หน้านาย คงช่วยผ่อนปรนให้บ้างแล้ว จริงไหม"

เยาวชนลงชนบทเพื่อช่วยพัฒนาชาติ เป็นนโยบายหลักที่พรรคและรัฐกำหนด ใครทำตัวมีอภิสิทธิ์ ใครใช้อำนาจแทรกแซง ถือว่าผิดกฎหมายบ้านเมือง!

ไอ้คนที่พูดประโยคเมื่อกี้ มันจ้องจะขุดหลุมฝังลู่เต๋อเจาชัดๆ

[จบแล้ว]