บทที่ 32 - มองไปทางไหนก็ไม่เห็นคน เห็นแต่กองเงินกองทอง

บทที่ 32 - มองไปทางไหนก็ไม่เห็นคน เห็นแต่กองเงินกองทอง

คำโบราณว่าไว้ โชคกับเคราะห์เป็นของคู่กัน

เดิมทีเจียงม่อลี่กะว่าจะอาศัยเรื่องตกงานมาโกยค่าความรังเกียจสักระลอก

ใครจะไปรู้ว่าเล่นใหญ่เกินเบอร์ จนข่าวไปเข้าหูเกาจิ้งเข้า

เกาจิ้งโกรธจนนอนไม่หลับทั้งคืน

เกิดมาชาตินี้เธอยังไม่เคยเจอใครโง่เง่าเต่าตุ่นเท่าเจียงม่อลี่มาก่อน งานเพิ่งจะได้มายังไม่ทันจะหายร้อนก็ทำหลุดมือไปเสียแล้ว

ที่น่าเจ็บใจกว่าคือตัวเธอเองที่ดันไปหลงเชื่อน้ำลายเจียงม่อลี่ นึกว่าแม่นั่นจะหาโควตางานมาได้จริงๆ จนเผลอไปตกลงทำธุรกิจลับหลังด้วย

เช้าวันนี้เธอเลยยกโขยงกันมาบุกบ้านเพื่อเช็คบิล

ความจริงแล้ว เกาจิ้งก็ไม่ได้กะจะทำอะไรเจียงม่อลี่รุนแรงนักหรอก

แค่ให้เจียงม่อลี่ก้มหัวขอโทษต่อหน้าธารกำนัล ให้เธอได้ระบายความแค้นในอก เรื่องมันก็จบกันไป

ยังไงเสียคู่หมั้นของเจียงม่อลี่ก็เป็นถึงนายทหาร เธอเองก็ไม่อยากจะสร้างศัตรูโดยไม่จำเป็น

แต่ใครจะไปนึกว่าเจียงม่อลี่นอกจากจะโง่แล้ว ยังอวดดีจองหอง ไม่เจียมกะลาหัว ลุกขึ้นมาด่ากราดใส่คนของฝ่ายจัดหาเยาวชนฯ ฉอดๆๆ

ตั้งกะทำงานมา ยังไม่เคยเจอใครกล้าแข็งข้อกับเจ้าหน้าที่ขนาดนี้มาก่อน!

เจียงม่อลี่คือคนแรก

พวกเจ้าหน้าที่โกรธจนควันออกหู กรูเข้าไปจะลากตัวเจียงม่อลี่ไปแห่ประจานกลางถนน

เรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้ ก็ผิดไปจากที่เกาจิ้งคาดการณ์ไว้มากโข

เห็นเจียงม่อลี่กำลังจะโดนเจ้าหน้าที่ลากตัวไป เจียงต้าไห่ร้อนรนจนปากพอง "เดี๋ยวๆๆ ผมไปเอง พวกคุณจับผมไปเถอะ! ผมมันสอนลูกไม่ดี ผมเป็นคนบาป ผมสมควรโดนลงโทษ"

ภาพเจียงต้าไห่ที่พยายามเอาตัวเข้าขวางเจ้าหน้าที่นับสิบ ทำเอาเจียงม่อลี่อดสะเทือนใจไม่ได้

แต่ซึ้งก็ส่วนซึ้ง ต่อให้เป็นพ่อบังเกิดเกล้าก็อย่ามาขวางทางรวยของแม่

"ตาแก่ หลบไป คนทำคนรับ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าพวกนี้จะกล้าลากฉันไปจริงๆ!"

เจียงต้าไห่แทบอยากจะถอดรองเท้ามายัดปากลูกสาว "แกหุบปากไปเลยนะ!"

เจ้าหน้าที่โกรธจนหลุดขำ "เห็นกันแล้วใช่ไหม หึ! นังนี่ไม่เห็นโลงศพไม่หลั่งน้ำตา งั้นก็อย่าหาว่าพวกเราไม่ไว้หน้าแล้วกัน ลากตัวไป!"

"ดี!!!"

พวกไทยมุงที่รอดูเรื่องสนุกต่างพากันตบมือชอบใจ สะใจกันถ้วนหน้า

นังตัวขี้เกียจสันหลังยาวนี่ ในที่สุดก็โดนดีเสียที!

เห็นแล้วมันชื่นใจจริงๆ พับผ่าสิ

『ค่าความรังเกียจ +1 +1 +1 +1 +1……』

ตัวนับแต้มของระบบหมุนติ้วจนแทบจะควันขึ้น

...

มองดูเจียงม่อลี่ที่ถูกเจ้าหน้าที่ลากตัวไป เจียงชิงจิกเล็บลงบนฝ่ามือแน่น กลั้นขำจนตัวสั่น

เห็นไหม ไม่ต้องถึงมือเธอ เจียงม่อลี่ก็หาเรื่องใส่ตัวจนได้

เจียงต้าไห่ถึงจะร้อนใจ แต่สติยังครบถ้วน เขารีบคว้าคอเสื้อเจียงเผิงมากระชากถาม "รีบไปตามพี่เขยแกมาเร็ว!"

เจียงเผิงวิ่งจู๊ดออกจากบ้านไปทันที

เจียงชิงมองตามด้วยสายตาเย็นชา ในใจแอบสมน้ำหน้า

ถ้าลู่เฉิงรู้ว่าเจียงม่อลี่ก่อเรื่องงามหน้าขนาดนี้ คงจะนึกเสียใจที่เมื่อวานรีบร้อนไปจดทะเบียนกับแม่นั่น

ดีไม่ดีอาจจะถึงขั้นถอนหมั้นเลยก็ได้

น่าเสียดายที่บ้านสกุลจางอยู่บ้านนอก ไม่มีโทรศัพท์ ไม่งั้นเธออยากจะให้คนบ้านจางมาเห็นกับตาเหลือเกินว่าเจียงม่อลี่มันตัวหายนะขนาดไหน

จะได้รู้สำนึกเสียทีว่า การที่ทิ้งเจียงม่อลี่แล้วมาเลือกเธอ เป็นการตัดสินใจที่ฉลาดปราดเปรื่องที่สุดสำหรับจางเจียหมิง

...

"อุ๊ยตาย นั่นเจียงม่อลี่ไม่ใช่เหรอ ไปก่อเรื่องอะไรมาอีกล่ะนั่น"

"หนีเกณฑ์ไปชนบท แล้วยังหน้าด้านไปเถียงฉอดๆ กับเจ้าหน้าที่ เขาเลยจับมาเชือดไก่ให้ลิงดูนี่ไง!"

"สมน้ำหน้า!"

"สมควรโดนแล้ว คนขี้เกียจตัวเป็นขนแบบนี้ ดันวาสนาดีได้ผัวเป็นนายทหาร สวรรค์ไม่มีตาจริงๆ"

『ค่าความรังเกียจ +1 +1 +1 +1 +1……』

แต่ในสายตาของเจียงม่อลี่ เธอกำลังเดินเก็บเงินชัดๆ

มองไปทางไหนก็ไม่เห็นคน เห็นแต่กองเงินกองทองปลิวว่อนเต็มไปหมด!

ทุกย่างก้าวที่เธอเดินผ่าน เงินตรานับไม่ถ้วนต่างพากันไหลมาเทมาเข้ากระเป๋าเธออย่างบ้าคลั่ง

...

"ได้ยินหรือยัง เจียงม่อลี่ที่อยู่บ้านพักโรงงานเครื่องจักร ก่อเรื่องอีกแล้วนะ!"

"คุณพระ! เมื่อไหร่กัน"

"เมื่อเช้านี่เอง คนแห่ไปดูกันเพียบ!"

"ถ้าฉันไม่ต้องเข้างาน ฉันก็จะไปดูเหมือนกัน!"

"แม่เจียงม่อลี่นี่ช่างสรรหาเรื่องใส่ตัวจริงๆ ใครได้ไปเป็นลูกสะใภ้ คงปวดหัวไปชั่วชีวิต"

"นั่นน่ะสิ"

เรื่องดีๆ ไม่เคยออกจากประตูบ้าน เรื่องแย่ๆ แพร่ไปไกลพันลี้

ข่าวลือแพร่สะพัดไปตามตรอกซอกซอยราวกับติดปีกบิน

ค่าความรังเกียจพุ่งทะยานทะลุหลักพันไปอย่างรวดเร็วจนน่าตกใจ

...

"ขอบคุณพี่น้องทุกคนที่อุตส่าห์ดั้นด้นมาดูฉันนะจ๊ะ"

"อย่าเบียดกันนะ รักษาระเบียบด้วย เดี๋ยวจะไปเหยียบโดนต้นไม้ใบหญ้าเข้า"

"ลูกหลานใคร ดูแลกันดีๆ นะจ๊ะ อย่าให้พลัดหลงล่ะ"

เจียงม่อลี่โบกไม้โบกมือทักทายฝูงชนอย่างเป็นกันเอง ปากก็คอยเตือนเรื่องความปลอดภัยไปด้วย

ท่าทางผ่อนคลายสบายใจเฉิบ ไม่เหมือนนักโทษที่กำลังโดนประจาน แต่เหมือนวีรสตรีผู้ได้รับชัยชนะกลับมามากกว่า

ลู่เฉิงที่รีบวิ่งหน้าตั้งมา พอเห็นภาพนี้เข้าก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เขานึกว่าว่าที่เมียจะร้องห่มร้องไห้ขวัญเสีย ตลอดทางที่มาใจคอไม่ดีเลย

สมกับเป็นเมียเขาจริงๆ เจอเรื่องใหญ่แค่ไหนก็ไม่หวั่นไหว สุขุมเยือกเย็น มีมาดนายหญิงแห่งบ้านลู่ชัดๆ

ถ้าคนอื่นรู้ความคิดเขา คงได้มองบนจนตาเหลือก

นี่มันเรียกว่ามีมาดเหรอ?

นี่มันหน้าด้านชัดๆ โว้ย!

พวกเจ้าหน้าที่แต่ละคนหน้าเขียวคล้ำกันเป็นแถบ

"เจียงม่อลี่ ทำตัวให้มันสำรวมหน่อย! เธอเป็นคนทำผิดนะ นึกว่าตัวเองกำลังรับเหรียญกล้าหาญหรือไง!?"

"ฉันก็ผิดแล้วไง ตอนนี้ก็กำลังรับโทษอยู่นี่"

"นี่คือท่าทีของคนสำนึกผิดเหรอ? มีใครเขามายืนยิ้มระรื่นแบบเธอบ้าง"

"งั้นฉันไม่ยิ้มก็ได้"

"ห้ามพูดด้วย ทำหน้าให้มันจริงจังหน่อย! สำรวมกิริยา!"

ไหนๆ ก็บรรลุเป้าหมายแล้ว เจียงม่อลี่ไม่อยากจะไปกวนโมโหพวกเจ้าหน้าที่จนเกินงาม เลยยอมหุบปากสงบคำ

"ม่อลี่!"

เสียงคุ้นหูแว่วมา เจียงม่อลี่หันขวับไปมอง แวบเดียวก็เห็นลู่เฉิงยืนเด่นเป็นสง่าอยู่กลางฝูงชน

ร่างสูงใหญ่โดดเด่นกว่าใคร ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึม แววตามุ่งมั่นแน่วแน่ กำลังแหวกผู้คนตรงดิ่งมาหาเธอ

ชั่ววูบหนึ่ง เธอเผลอคิดไปว่า ต่อให้ตอนนี้เธอกำลังจะโดนประหาร ลู่เฉิงก็คงจะบุกเข้ามาชิงตัวนักโทษโดยไม่ลังเลแน่ๆ

"อย่าเข้ามานะ!"

เจียงม่อลี่ไม่อยากให้ผู้ชายมาขัดขวางการโกยแต้มความรังเกียจของเธอ

แต่ลู่เฉิงกลับเข้าใจผิด คิดว่าเจียงม่อลี่ไม่อยากให้เขาต้องมาพลอยขายหน้าไปด้วย

มีเมียที่รู้ความแสนดีขนาดนี้ เขาจะปล่อยให้เธอรับกรรมอยู่คนเดียวได้ยังไง

"ไม่ต้องกลัว พี่มาแล้ว"

ลู่เฉิงเบียดฝูงชนเข้ามาอย่างดุดันยิ่งกว่าเดิม ราวกับเรือตัดน้ำแข็งที่พุ่งทะยานฝ่าทุกอุปสรรค ตรงดิ่งเข้าหาเจียงม่อลี่

เจียงม่อลี่แทบกรีดร้อง: นายอย่าเข้ามานะโว้ย!!!

ยังไม่ทันจะตะโกนออกไป ลู่เฉิงก็มายืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเธอแล้ว

"พี่อยู่นี่แล้ว ไม่ต้องกลัว มีพี่อยู่ทั้งคน"

เจียงม่อลี่พูดไม่ออก "บอกว่าอย่าเข้ามาไงเล่า ฟังไม่รู้เรื่องรึไง"

ลู่เฉิงทำหูทวนลม "หน้าซีดๆ นะ ไม่สบายหรือเปล่า"

นายสิไม่สบาย บ้านนายก็ไม่สบายทั้งบ้าน

เจียงม่อลี่กำลังจะกรอกตาใส่ จู่ๆ ลู่เฉิงก็ยกมือขึ้นมาบีบที่ท้ายทอยเธอ

ยังไม่ทันจะตั้งตัว ความเจ็บปวดตื้อๆ ก็แล่นพล่านขึ้นมา

"ไอ้คนเจ้าเล่ห์..."

ก่อนสติจะดับวูบ เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายด่าออกไปได้แค่นั้น

[จบแล้ว]