บทที่ 30 - พ่อแท้ๆ ช่วยอวยพรกันหน่อยสิ

บทที่ 30 - พ่อแท้ๆ ช่วยอวยพรกันหน่อยสิ

"วันนี้"

คำตอบของเจียงม่อลี่ นอกจากเจียงเผิงแล้ว คนบ้านเจียงไม่มีใครเชื่อสักคน

แม้แต่โจวเสี่ยวชิงที่อยู่ห้องข้างๆ ยังทนไม่ไหว ถือชามข้าวเดินออกมาเยาะเย้ย "เจียงม่อลี่ เธออยากแต่งงานจนเพี้ยนไปแล้วมั้ง? ก็นะ ฟลุ๊คเจอผู้ชายดีๆ ขนาดนี้ ถ้าหลุดมือไปคงหาไม่ได้อีกแล้ว ก็ต้องรีบตะครุบไว้สิ"

เจียงต้าไห่แม้จะโมโหที่ลูกสาวพูดจาเลอะเทอะ แต่ก็ไม่พอใจที่โจวเสี่ยวชิงมาแขวะลูกเขา

"เสี่ยวชิง กลับไปกินข้าวดีๆ เถอะ เดี๋ยวกับข้าวเย็นหมด"

โจวเสี่ยวชิงฟังออกว่าโดนไล่ แต่หน้าด้านซะอย่าง "ลุงเจียงคะ บ้านลุงมีเรื่องมงคลตั้งสองเรื่อง ให้หนูร่วมซึมซับบรรยากาศหน่อยสิคะ"

พูดจบก็นั่งแปะลงข้างๆ เจียงชิง

ปกติโจวเสี่ยวชิงไม่ค่อยกล้าแหยมกับเจียงม่อลี่เท่าไหร่ เพราะรายนั้นฤทธิ์เยอะ

แต่เรื่องเจียงม่อลี่ได้แต่งกับนายทหาร มันกระแทกใจเธอเกินไป

"โบราณว่าไว้ ของที่เป็นของเรายังไงก็ไม่หนีไปไหน ของที่ไม่ใช่รั้งยังไงก็ไม่อยู่ อย่าเพิ่งดีใจไปหน่อยเลย เขาเป็นถึงหัวหน้า หนุ่มแน่นอนาคตไกล ถ้ารู้ธาตุแท้ของใครบางคนเข้า ไม่แน่อาจจะเปลี่ยนใจก็ได้ จริงไหมเสี่ยวชิง?"

เจียงชิงเห็นด้วยในใจ แต่ภายนอกยังคงนิ่งเงียบ

สำหรับเธอ การแสดงอารมณ์ทางสีหน้าคือความโง่เขลา

แต่เจียงม่อลี่ไม่ใช่คนยอมคน "โจวเสี่ยวชิง ไม่มีใครบอกเธอเหรอ?"

"อะไร?"

"เวลาเธออิจฉาฉัน หน้าตาเธอมันดูทุเรศมาก"

โจวเสี่ยวชิงหน้าตึง ก่อนจะวีนแตก "ฮะ ฉันอิจฉาเธอ? เธอมีอะไรให้ฉันอิจฉา? ฉันมีงานมั่นคงทำ ชาตินี้มีกินมีใช้ไม่อดตาย เธอมีอะไร? มีอะไรฮะ?"

"ฉันมีหน้าตาไง ฉันสวยกว่าเธอ ไม่ต้องทำงานก็มีกินมีใช้ไม่อดตาย"

"เจียงม่อลี่ นังหน้าด้าน ขี้เกียจแล้วยังมาภูมิใจ สังคมเสื่อมโทรมก็เพราะคนอย่างเธอนี่แหละ ฉันว่าน่าจะจับเธอส่งไปดัดสันดานที่ชนบทซะให้เข็ด!"

"งั้นเธอคงต้องผิดหวังแล้วล่ะ เพราะฉันแต่งงานแล้ว เรื่องไปชนบทต่อให้วนมาแปดรอบก็ไม่ถึงคิวฉันหรอก"

พูดจบ เจียงม่อลี่ก็สะบัดไพ่ตายในมือลงบนโต๊ะ

"อะไรน่ะ?"

แสงไฟสลัว เจียงต้าไห่มองไม่ชัดว่าตัวหนังสือบนปกสมุดสีแดงคืออะไร

พอหยิบขึ้นมาดู ชะงักไปสองวินาที แล้วก็ฉีกยิ้มกว้างจนปากแทบฉีก

"ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆๆ!"

"ต้าไห่ มีอะไรน่าดีใจเหรอ?" หลี่หงอิงงง

เจียงต้าไห่ยื่นทะเบียนสมรสให้ดู

หลี่หงอิงแม้อ่านหนังสือไม่ออก แต่จำคำว่าทะเบียนสมรสกับชื่อเจียงม่อลี่ได้

"ต้าย ม่อลี่ เธอกับเสี่ยวลู่จดทะเบียนกันแล้วเหรอ?"

โจวเสี่ยวชิงไม่อยากจะเชื่อ กระชากทะเบียนสมรสจากมือหลี่หงอิงมาดู

พอเห็นชื่อเจียงม่อลี่กับลู่เฉิงเด่นหราอยู่บนนั้น เธอก็ยืนบื้อเหมือนคนปัญญาอ่อน

"เป็นไปไม่ได้ ของปลอมแน่ๆ!?"

"เธอกินข้าวเยอะจนสมองบวมหรือไง? ฉันจะทำของปลอมมาหลอกคนทำไม?" เจียงม่อลี่สวนกลับเจ็บแสบ

สายตาเจียงชิงไล่จากชื่อบนทะเบียนสมรส ไปที่วันที่ แล้ววนกลับมาที่ใบหน้าสวยใสของเจียงม่อลี่

แววตาฉายรอยดำมืดแวบหนึ่ง

เธอนึกไม่ถึงว่าเจียงม่อลี่จะมือไวขนาดนี้

วันที่ออกใบสำคัญคือวันนี้ มิน่าล่ะเจียงม่อลี่ถึงยอมทิ้งงานวิ่งออกไปข้างนอก ที่แท้ก็ไปจดทะเบียนกับลู่เฉิงนี่เอง

แต่เดี๋ยวนะ

นายทหารระดับลู่เฉิง จะแต่งงานต้องยื่นรายงานขออนุมัติก่อน ถึงจะไปจดทะเบียนได้

หรือว่าเจียงม่อลี่ใจร้อน บังคับให้ลู่เฉิงไปจดทะเบียนก่อน?

ถ้าเป็นอย่างนั้นจริง ลู่เฉิงเบาสุดก็โดนลงโทษ หนักสุดคือโดนปลดออกจากราชการ!

เจียงชิงแสยะยิ้มในใจ

เธอกะแล้วเชียว ด้วยนิสัยตัวปัญหาของเจียงม่อลี่ ไม่ช้าก็เร็วลู่เฉิงต้องซวยเพราะหล่อนแน่

เจียงต้าไห่ก็นึกเรื่องนี้ขึ้นได้ "ม่อลี่ เสี่ยวลู่ยื่นรายงานแต่งงานหรือยัง?"

"หือ? แต่งงานต้องยื่นรายงานด้วยเหรอ?"

ได้ยินคำถามย้อนของเจียงม่อลี่ โจวเสี่ยวชิงแทบหลุดขำ

"เจียงม่อลี่ เธอนี่มันโง่จริงๆ ทหารจะแต่งงานต้องยื่นรายงานยังไม่รู้ เธอซวยแน่!"

เจียงต้าไห่หนวดกระดิก "แกกับเสี่ยวลู่ยังไม่ได้ยื่นเรื่องแล้วไปจดทะเบียนเลยเหรอ?"

เจียงม่อลี่ไม่ได้ถามลู่เฉิงเรื่องรายงาน แต่เธอคิดว่าลู่เฉิงไม่น่าจะพลาดเรื่องพื้นฐานแบบนี้

"จดก่อนจดหลัง ก็ต้องจดเหมือนกัน ต่างกันตรงไหน?"

"แก... โอ๊ย ขี้เกียจคุยกับแกแล้ว!"

ความดีใจของเจียงต้าไห่หายวับไปกับตา กลายเป็นความกังวลใจแทน

กลัวลู่เฉิงโดนลงโทษเพราะจดทะเบียนพละการ และกลัวลู่เฉิงจะพาลมาโกรธเจียงม่อลี่ด้วย

...

ลู่เฉิงยุ่งกับการจัดห้องหอ จนข้าวเย็นยังไม่ได้กิน

โต๊ะหนังสือเก่าตู้เสื้อผ้าเก่าขนออกไปหมด เอาโต๊ะเครื่องแป้งกับตู้เสื้อผ้าสี่บานใหม่เอี่ยมเข้ามาแทน

"แม่ ดูเตียงใหม่นี่สิ ม่อลี่เลือกเองเลยนะ"

ได้ยินน้ำเสียงอวดเมียของลูกชาย อันฮุ่ยหมั่นไส้ "ทำไมไม่รื้อบ้านสร้างใหม่ไปเลยล่ะพ่อคุณ"

"ไม่จำเป็นหรอกครับ ม่อลี่เขาไม่ชอบอยู่รวมกับพ่อแม่ เดี๋ยวบ้านพักสวัสดิการอนุมัติ เขาก็ย้ายออกไปแล้ว"

อันฮุ่ยแทบอกแตกตาย

เดิมทีก็ไม่ค่อยถูกชะตากับลูกสะใภ้คนนี้อยู่แล้ว ตอนนี้ยิ่งขัดหูขัดตาเข้าไปใหญ่

ยังไม่ทันแต่งเข้าบ้าน ก็เริ่มรังเกียจพ่อผัวแม่ผัวแล้วเหรอ?

"ดูของที่ซื้อมาสิ ตู้ กะละมัง กระติกน้ำร้อน ที่บ้านไม่มีหรือไง? ต้องซื้อใหม่หมด? ไม่รู้จักประหยัดมัธยัสถ์บ้างเลย ไม่รู้แกใช้ตาข้างไหนมอง ไปคว้าเอาตัวล้างผลาญแบบนี้มาทำเมีย"

"ก็ผมหาเงินมาให้ลูกเมียใช้นี่ครับ ไม่งั้นจะเก็บไว้ทำไม บริจาคเข้าหลวงไปเลยไหม จะได้โล่รางวัลด้วย"

"ใช้เงินเหมือนเทน้ำทิ้งขนาดนี้ เงินเดือนแกจะพอให้หล่อนผลาญเหรอ?"

"ก็ยังมีแม่กับพ่ออยู่ไม่ใช่เหรอครับ? แม่ประหยัด ไม่ยอมใช้เงินที่พ่อหามา งั้นหาลูกสะใภ้มาช่วยใช้ ก็ดีออก"

อันฮุ่ยเกือบจะเป็นลม

เธอเดินกระฟัดกระเฟียดกลับไปที่ห้องรับแขก เห็นลู่เต๋อเจานั่งกินข้าวสบายใจเฉิบ ก็ยิ่งโมโหพาลพาโล "กินๆๆ รู้จักแต่กิน คุณทำอะไรเป็นบ้างนอกจากกินเนี่ย?"

ลู่เต๋อเจาชินกับอารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ ของภรรยา "เป็นอะไรอีกคุณ?"

"ลูกชายตัวดีของคุณนั่นแหละ สันดานเหมือนคุณเปี๊ยบ ดีแต่ทำให้ฉันโมโห!"

ชั้นบนบ้านคณะกรรมการหลิว

เว่ยซิ่วฉินสบตาสามี กระซิบเบาๆ "ฟังสิ ข้างล่างทะเลาะกันอีกแล้ว"

หลิวเจิ้นกั๋วแซวภรรยา "คนที่ลูกชายคนเล็กบ้านลู่เลือกมา ไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมันแน่ คอยดูเถอะ ต่อไปคงบันเทิงกว่านี้อีก"

ได้ยินสามีพูดแบบนี้ เว่ยซิ่วฉินก็พลอยไม่ชอบหน้าเจียงม่อลี่ที่ยังไม่เคยเห็นหน้าไปด้วย

คนยังไม่ทันเข้าบ้าน ก็ทำพ่อผัวแม่ผัวทะเลาะกันบ้านแตกไปหลายรอบแล้ว

『คะแนนความน่ารังเกียจ +2』

พอรู้ว่าเมียโดนลูกชายคนเล็กยั่วโมโห ลู่เต๋อเจาตะโกนเรียกชื่อลู่เฉิงลั่นบ้าน

"ไอ้ลูกหมา ออกมาดูซิแม่แกโกรธจนหน้าเขียวแล้ว"

เห็นหน้าบึ้งตึงของอันฮุ่ย ลู่เฉิงนึกถึงคำพูดของเจียงม่อลี่ที่บอกว่าถ้าแม่ผัวลูกสะใภ้ตีกันก็ให้บวกกันสักตั้ง เขาเผลอหลุดขำออกมา

ลู่เต๋อเจาเตะก้นลูกชาย "ยังจะขำอีก อยากโดนตีนหรือไง!?"

ลู่เฉิงปรับสีหน้าจริงจัง "แม่ครับ ม่อลี่อาจจะมีข้อเสียจุกจิก แต่ผมเองก็มีข้อเสียเหมือนกัน เขาเป็นลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของบ้านนั้น ผมก็เป็นลูกชายที่พ่อแม่ฟูมฟักมา ในฐานะลูก เราเท่าเทียมกัน"

"ผมชอบเขา อยากแต่งกับเขา เขาก็ยินดีแต่งกับผม สร้างครอบครัวด้วยกัน ต่อไปเราก็ใช้ชีวิตของเรา แม่เป็นแม่สามี ก็แค่นั่งรออุ้มหลานสบายๆ อย่าไปใส่ใจเรื่องหยุมหยิมเลย ไม่ดีเหรอครับ?"

ลู่เต๋อเจาถลึงตาใส่ลูกชาย แล้วหันมากล่อมอันฮุ่ย "ไอ้ลูกหมามันกวนตีนก็จริง แต่พูดมาก็มีเหตุผล มันยอมแต่งงานเป็นฝั่งเป็นฝา ภารกิจเราก็จบแล้ว ต่อไปบ้านมันจะไฟไหม้หรือวายวอด ก็กรรมของมัน ไม่เกี่ยวกับเรา"

ลู่เฉิง: พ่อแท้ๆ ช่วยอวยพรกันหน่อยสิครับ?

[จบแล้ว]