บทที่ 15 - มาสู่ขอถึงบ้าน

บทที่ 15 - มาสู่ขอถึงบ้าน

ตอนที่เจียงต้าไห่พิจารณาลู่เฉิง ลู่เฉิงก็แอบพิจารณาเจียงต้าไห่เงียบๆ เช่นกัน

เครื่องหน้าดูคล้ายว่าที่เมียเขาอยู่บ้าง แต่โดยรวมไม่ค่อยเหมือน เขาเดาว่าเมียเขาน่าจะหน้าเหมือนแม่ยาย

ลู่เฉิงยื่นมือออกไป "สวัสดีครับลุงเจียง ผมลู่เฉิง"

"โอ้ สวัสดีครับๆ เชิญข้างในเลย! เถี่ยเซิง พี่สะใภ้ เจียเฉวียน เข้ามานั่งในบ้านก่อน!"

เจียงต้าไห่จับมือใหญ่ของลู่เฉิงเขย่าด้วยความยินดี ปากก็ฉีกยิ้มกว้างร้องเรียกคนบ้านจาง

"ไอ้หยา ลานบ้านนี้น่าอยู่จริงๆ ทั้งกว้างทั้งสว่าง"

"ในบ้านมันแคบไปหน่อย นั่งกินน้ำชากันที่ลานบ้านนี่แหละครับ อย่าถือสากันเลย"

ผู้ใหญ่สองฝ่ายทักทายกันไปมา

เจียงชิงแอบสำรวจของหมั้นที่บ้านจางเตรียมมา เหล้าเฉวียนซิงต้าชวีสองขวด บุหรี่อู๋หนิวสองคอตตอน ขนมเปี๊ยะ น้ำตาลทราย ใบชา อย่างละสองชุด แล้วก็หมูชิ้นใหญ่หนึ่งชิ้น

ถ้าเทียบกับมาตรฐานคนในเมือง ของหมั้นแค่นี้นับว่าซอมซ่อมาก

แต่พอนึกถึงฐานะทางบ้านจาง เจียงชิงก็ทำใจยอมรับ

เพราะสิ่งที่เธอเลือกไม่ใช่วันนี้ แต่เป็นวันหน้า

ปรับอารมณ์เสร็จ เจียงชิงก็ยกน้ำชาที่ชงเสร็จแล้วออกมา

ตอนเจียงชิงเสิร์ฟชาให้คนบ้านจาง จางเจียหมิงมองตามตาไม่กระพริบ จนเจียงชิงต้องส่งสายตาดุใส่ ถึงได้ยิ้มเขินๆ แล้วยอมละสายตา

วันนี้เมียเขาแต่งตัวสวยจริงๆ

ลู่เฉิงนั่งตัวตรงวางมาดเข้ม หูตาไว คอยมองหาเจียงม่อลี่แต่ไม่เจอ เลยส่งสายตาไปหาเจียงเผิง

เจียงเผิงหัวไวรีบรับลูก "พ่อ เดี๋ยวผมออกไปตามหาพี่ให้นะ เช้าตรู่ก็ออกจากบ้านไปแล้ว ไม่รู้ไปซนที่ไหน"

มิน่าเข้ามาถึงไม่เห็นคน ที่แท้ไม่อยู่บ้าน

เจียงชิงเสิร์ฟชาเสร็จก็เข้าไปในครัว ช่วยหลี่หงอิงเตรียมมื้อเที่ยง แต่สายตายังคอยชำเลืองมองออกไปที่ลานบ้าน

นอกจากมองจางเจียหมิงแล้ว เธอยังมองลู่เฉิงด้วย

ชาติที่แล้ว จางเจียหมิงได้เลื่อนยศเร็วมากในเวลาไม่กี่ปี ส่วนใหญ่เป็นเพราะได้รับโอกาสจากหัวหน้า

ถ้าเธอเดาไม่ผิด ผู้มีพระคุณคนนั้นน่าจะเป็นลู่เฉิง

เธอหมายมั่นปั้นมือว่า วันนี้ต้องทำตัวให้ดีที่สุดต่อหน้าลู่เฉิง สร้างหน้าตาให้จางเจียหมิง เพื่อให้ลู่เฉิงให้ความสำคัญกับจางเจียหมิงมากขึ้น

นอกรั้วบ้านเจียงเต็มไปด้วยเพื่อนบ้านที่มามุงดูความคึกคัก

เจียงเผิงเดินออกมาก็โดนรุมล้อม ถามถึงฐานะของแขกที่มา

"นั่นมาสู่ขอบ้านเอ็งใช่ไหม คนไหนล่ะ?"

เจียงเผิงชี้ไปที่ลู่เฉิงอย่างภูมิใจ "โน่น คนที่ใส่เสื้อสี่กระเป๋านั่นไง"

นายทหารสัญญาบัตรเชียวนะ!?

เพื่อนบ้านต่างพากันอิจฉาตาร้อน

"มาสู่ขอพี่สาวต่างแม่ หรือพี่สาวแท้ๆ ของเอ็ง?"

"ก็ต้องพี่สาวผมสิ! เดี๋ยวผมจะไปตามพี่สาวกลับมาเดี๋ยวนี้แหละ!"

ในความเข้าใจของเจียงเผิง วันนี้ลู่เฉิงมาสู่ขอเจียงม่อลี่

เพราะเจียงม่อลี่จำลู่เฉิงผิดเป็นจางเจียหมิง ลู่เฉิงเลยสวมรอยใช้ชื่อบ้านจางมาสู่ขอซะเลย

พอรู้ว่าเจียงเผิงจะไปตามหาเจียงม่อลี่ เพื่อนบ้านคนหนึ่งก็ให้เบาะแส

พอรู้ว่าเจียงม่อลี่ขึ้นรถเมล์สาย 2 ไป เจียงเผิงก็ลากสืออวี่กับจางเล่ย ออกตามหาตามเส้นทางรถเมล์สาย 2

ทางด้านบ้านพักโรงงานเครื่องจักร เพื่อนบ้านกำลังวิจารณ์คำพูดของเจียงเผิงกันอย่างออกรส

ทหารหน้าตาดีขนาดนี้ ดันมาชอบคนขี้เกียจสันหลังยาวอย่างเจียงม่อลี่ ถ้าตาไม่บอด สมองก็คงมีปัญหา!

คนขี้เกียจอย่างเจียงม่อลี่ เหมาะกับผู้ชายพิการเท่านั้นแหละ!

『คะแนนความน่ารังเกียจ +1+1+1... เข้าบัญชี 30,000 หยวน』

เจียงม่อลี่กำลังพับกระดาษชำระ สองแผ่นพับทบกันเพื่อให้หยิบใช้ง่าย

ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ เธอก็เดาว่า 'จางเจียหมิง' คงไปถึงบ้านเจียงแล้ว และน่าจะกำลังคุยเรื่องถอนหมั้นอยู่

ทางด้านบ้านเจียง

หลังจากคุยสัพเพเหระกันพอหอมปากหอมคอ แม่จางก็ดึงเข้าเรื่องสำคัญ "ต้าไห่ พวกเราก็คนกันเองมาหลายสิบปี ฉันขอพูดตรงๆ เลยนะ"

"พี่สะใภ้ ว่ามาเลย"

"หนูชิงเนี่ย เป็นเด็กขยัน กตัญญู รู้จักทำมาหากิน นิสัยก็ดี พวกเราทั้งบ้านชอบแกมาก..."

เจียงต้าไห่รีบท้วง "พี่สะใภ้ เข้าใจผิดแล้ว ลูกสาวผมชื่อม่อลี่ ส่วนเสี่ยวชิงเป็นลูกเลี้ยง"

แม่จางโบกมือ "ไม่ผิดหรอก ก็เสี่ยวชิงนั่นแหละ วันนี้พวกเรามาเพื่อสู่ขอเสี่ยวชิงให้เจียหมิง"

รอยยิ้มบนหน้าเจียงต้าไห่จางหาย หันไปมองจางเถี่ยเซิง "เถี่ยเซิง นายไม่ได้คุยกับพี่สะใภ้ให้รู้เรื่องเหรอ? ที่เราหมั้นหมายกันไว้ คือม่อลี่กับเจียหมิงนะ"

จางเถี่ยเซิงมองหน้าลูกชาย: เกิดอะไรขึ้น ไหนบอกถอนหมั้นแล้วไง?

จางเจียหมิงมองไปที่ลู่เฉิง: หัวหน้าครับ ช่วยพูดอะไรหน่อยสิครับ!

"ลุงเจียง คืออย่างนี้ครับ เจียหมิงกับม่อลี่ได้ถอนหมั้นกันเรียบร้อยแล้ว"

เจียงต้าไห่ทั้งตกใจทั้งโกรธ จนไม่ทันสังเกตว่าลู่เฉิงเรียกชื่อลูกสาวเขาอย่างสนิทสนมเกินไป

ยุคนี้ คนไม่สนิทกัน โดยเฉพาะชายหญิง ปกติจะเรียกกันว่า 'สหาย'

"ถอนหมั้น? ตั้งแต่เมื่อไหร่? ทำไมผมไม่เห็นรู้เรื่อง?"

"เมื่อสองวันก่อนครับ ผมเป็นพยาน" ลู่เฉิงตอบ

มิน่าจางเจียหมิงถึงพาหัวหน้ามาด้วย ที่แท้ก็เอาอำนาจมาข่มนี่เอง

ถ้าวันนี้ลู่เฉิงไม่นั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้ เขาคงพลิกโต๊ะไล่บ้านจางไปแล้ว

เพิ่งจะถอนหมั้นลูกสาวเขาแท้ๆ หันมาจะเอาลูกเลี้ยงเขาต่อ เห็นลูกสาวบ้านเจียงเป็นผักปลาเลือกได้ตามใจชอบหรือไง?

เจียงต้าไห่ทั้งโกรธทั้งรู้สึกผิด

ลูกสาวโดนถอนหมั้นเรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขาเป็นพ่อแท้ๆ กลับไม่รู้เรื่องเลย

ลูกสาวเขาหน้าบาง ต้องกลัวขายหน้าแน่ๆ ถึงได้หนีออกจากบ้านไป

หวังเหลียนฮวาที่แอบฟังอยู่หลังบ้าน พอได้ยินว่าเจียงม่อลี่โดนคู่หมั้นทิ้ง แถมฝ่ายชายจะหันไปคว้าเจียงชิงแทน ก็รีบแจ้นออกไปปล่อยข่าวทางประตูหลัง

"ว่าแล้วเชียว นิสัยขี้เกียจตัวเป็นขนอย่างเจียงม่อลี่ ทหารที่ไหนจะไปเอา สรุปคือโดนถอนหมั้นจ้า!"

"วันๆ ทำตัวกระแดะ ทุนนิยมจ๋า ใช้น้องสาวต่างแม่ยังกับคนใช้ สมน้ำหน้าเขาไม่เอา ดันไปขอน้องสาวแทน สะใจจริงๆ"

เรื่องเจียงม่อลี่โดนเท เพื่อนบ้านไม่มีใครเห็นใจสักคน มีแต่สมน้ำหน้าและสะใจ

เห็นได้ชัดว่ามนุษยสัมพันธ์และชื่อเสียงของเจียงม่อลี่นั้นย่ำแย่แค่ไหน

ความเกลียดชังและคำสาปแช่งที่มีต่อเจียงม่อลี่ กลายมาเป็นคะแนนความน่ารังเกียจที่ไหลมาเทมา

『คะแนนความน่ารังเกียจ +1+1+1... เข้าบัญชี 70,000 หยวน』

เจียงม่อลี่บิดขี้เกียจ ฉีกกระดาษชำระมาชิ้นเล็กๆ ปั้นเป็นก้อนอุดจมูกสองข้าง แล้วเดินเข้าไปดึงเชือกชักโครกในห้องน้ำ

ทางบ้านเจียง แม่จางเรียกเจียงชิงออกมาที่ลานบ้าน แล้วยัดซองอั่งเปาใส่มือต่อหน้าทุกคน

"เสี่ยวชิง ถ้าหนูไม่มีปัญหาอะไร พอกลับไปเจียหมิงจะยื่นรายงานขอแต่งงาน แล้วพวกหนูก็ไปจดทะเบียนกัน ตกลงไหม?"

เจียงชิงพยักหน้าเขินอาย "ตกลงค่ะ"

"ต้าไห่ เธอเป็นพ่อเลี้ยงเสี่ยวชิง เรื่องนี้เธอก็พูดอะไรหน่อยสิ"

พูดบ้าอะไรเล่า!

ที่ยังไม่เอาไม้กวาดไล่ตีคนบ้านจางออกไป ก็นับว่าใช้ความอดทนสูงสุดในชีวิตแล้ว

เจียงต้าไห่มองลูกเลี้ยงด้วยแววตาขรึม "เสี่ยวชิง ลุงถามคำเดียว เธอไปมีเรื่องกับเจียหมิงตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เขายอมรับเรื่องลูกสาวโดนถอนหมั้นได้ แต่ถ้าการถอนหมั้นเกิดจากลูกเลี้ยงไปอ่อยว่าที่ลูกเขย เขาจะไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด

เจียงชิงสีหน้าหนักแน่น น้ำเสียงมั่นคง "ลุงเจียง หนูบริสุทธิ์ใจ ไม่เคยทำเรื่องเสื่อมเสียแน่นอนค่ะ ส่วนเรื่องหนูกับเจียหมิง พูดไปแล้วก็เป็นเพราะลุงแนะนำนั่นแหละ ห้าวันก่อน ลุงให้หนูกลับบ้านเกิดไปเอายาให้ลุงใหญ่ หนูพลาดตกน้ำ เจียหมิงเป็นคนช่วยชีวิตหนูไว้ เพราะเหตุนี้ เจียหมิงถึงขอรับผิดชอบจะแต่งงานกับหนู วันรุ่งขึ้นเจียหมิงก็ไปขอถอนหมั้นกับม่อลี่อย่างเป็นทางการ ม่อลี่ก็ตกลง ส่วนทำไมม่อลี่ไม่บอกลุง คงเพราะกลัวเสียหน้ามั้งคะ"

ฟังความจนจบ เจียงต้าไห่ก็พูดไม่ออก

โทษใครไม่ได้ นอกจากโชคชะตาเล่นตลก

แม่จางได้ทีรุกต่อ "งั้นตกลงว่า การแต่งงานของเสี่ยวชิงกับเจียหมิง ถือว่าตกลงตามนี้นะ?"

"ดีครับ!" ลู่เฉิงลุกขึ้นยืนปรบมือ "สหายเจียงชิง เจียหมิง ยินดีกับพวกคุณด้วย ขอให้รักกันยืนยาว มีลูกเต็มบ้านมีหลานเต็มเมืองนะ"

พอเขาเริ่ม คนบ้านจางและไทยมุงหน้าบ้านก็พากันปรบมือแสดงความยินดีตาม

เจียงชิงแก้มแดงปลั่ง ในใจลิงโลดด้วยความปิติยินดี

เธอทำสำเร็จแล้ว!

เธอใช้ความสามารถและแผนการของตัวเอง เปลี่ยนชะตาชีวิตที่ต้องตายอนาถในชาติก่อนได้แล้ว

รอจางเจียหมิงได้เลื่อนยศ เธอได้เป็นคุณนายทหาร ชีวิตของเธอจะรุ่งโรจน์บนเส้นทางสายดอกไม้

ท่ามกลางบรรยากาศชื่นมื่น ลู่เฉิงก็เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ "ทุกท่าน วันนี้ผมนอกจากจะมาเป็นพยานให้เจียหมิงแล้ว ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง"

ทุกคนหันมามองเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ลู่เฉิงหันหน้าไปหาเจียงต้าไห่ พูดด้วยสีหน้าจริงจัง "ลุงเจียง ในเมื่อสัญญาหมั้นหมายของลูกสาวลุงถือเป็นโมฆะแล้ว งั้นสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ก็คงไม่ถือว่าเสียมารยาท ผมปีนี้อายุ 26 ยังโสด ผมรู้สึกว่าผมกับสหายเจียงม่อลี่เหมาะสมกันดี ผมอยากจะแต่งงานกับเธอครับ"

[จบแล้ว]