บทที่ 9 - ทำภารกิจเหมือนเล่นขายของ

บทที่ 9 - ทำภารกิจเหมือนเล่นขายของ

ลู่เต๋อเจารับโทรศัพท์ พอได้ยินว่าเป็นภรรยาโทรมา ก็ลดความเกรี้ยวกราดลงหน่อย "มีอะไร?"

อันฮุ่ยรัวคำพูดใส่เป็นชุด

จับใจความได้ว่าลู่เฉิงบอกว่าจะแต่งงาน ฝ่ายหญิงชื่อเจียงม่อลี่ แล้วถามลู่เต๋อเจาว่ารู้ประวัติเจียงม่อลี่ไหม

ลู่เต๋อเจาไม่รู้อะไรสักอย่าง เลยโดนอันฮุ่ยด่าเปิงก่อนวางสายใส่

ลู่เต๋อเจาตำแหน่งใหญ่โตคับฟ้า แต่กลับแพ้ทางภรรยาตัวเอง ทำได้แค่เก็บความแค้นไปลงบัญชีหนังหมาไว้ที่หัวลู่เฉิง

...

แม่จางพอใจมากที่ลูกชายถอนหมั้นกับเจียงม่อลี่แล้วมาแต่งกับเจียงชิง

"ตัวมันเองขี้เกียจตัวเป็นขน ยังมีหน้ามาดูถูกบ้านเรา ฉันยังไม่ทันจะรังเกียจมันเลย! เสี่ยวชิงดีกว่ามันตั้งเยอะ ทั้งขยัน เป็นแม่บ้านแม่เรือน สู้งาน ได้เมียแบบนี้ตระกูลเราถึงจะเจริญ"

จางเจียหมิงเห็นด้วยกับแม่

เขาก็คิดว่าเจียงชิงดีกว่าเจียงม่อลี่ทุกตรง

เขาต้องอยู่ในค่ายทหารทั้งปี ไม่มีโอกาสได้กตัญญูต่อพ่อแม่

แต่งเมียดีๆ ขยันๆ อย่างเจียงชิงมาช่วยดูแลพ่อแม่ ดูแลน้องๆ เขาอยู่ที่ค่ายจะได้หมดห่วง

จางเจียเฉวียน จางเอ้อร์เม่ย จางซานเม่ย สามพี่น้องก็ดีใจที่ได้เจียงชิงมาเป็นพี่สะใภ้

เจียงม่อลี่ทั้งดุทั้งป่าเถื่อน กลับบ้านเกิดทีไรรังแกพวกเขาตลอด

เจียงชิงไม่เคยแกล้ง แถมยังเอาขนมอร่อยๆ มาฝาก แล้วยังช่วยทำงานอีก

จางเถี่ยเซิงมองคนในบ้านที่กำลังดีใจกันยกใหญ่ แต่ในใจกลับร้อนรุ่ม

เขาเป็นผู้ชาย มองการณ์ไกลกว่าพวกผู้หญิงและเด็กๆ

เจียงชิงนิสัยดีแค่ไหนก็เป็นแค่ลูกเลี้ยง แต่งออกไปแล้วก็แทบไม่เกี่ยวกับตระกูลเจียง

เจียงเผิงเป็นทหาร อนาคตถ้าได้อยู่ในกองทัพยาว งานที่โรงงานเครื่องจักรของเจียงต้าไห่ก็ต้องตกเป็นของเจียงม่อลี่สิ?

อีกอย่าง เจียงต้าไห่ทำงานในเมืองมาหลายปี กว้างขวางมีเส้นสาย เขายังหวังพึ่งให้เจียงต้าไห่ช่วยดึงลูกๆ เขาไปทำงานด้วย

ตอนนี้เรื่องบานปลายมาขนาดนี้ มิตรภาพหลายสิบปีของเขากับเจียงต้าไห่ คงถึงคราวสิ้นสุดแล้ว

...

เจียงม่อลี่นอนหลับยาวจนถึงเย็น

นอนเต็มอิ่มแล้ว แต่ตัวเหนียวเหนอะหนะไม่สบายตัว

ตื่นมาล้างหน้าด้วยน้ำเย็น กำเงิน 5 เฟินค่ามัดจำขวดน้ำอัดลมไปที่ร้านขายของชำ

"เฮีย มีไอติมไหม?"

"มีสิ แท่งละ 5 เฟิน"

"เฮีย คุยกันหน่อยสิ แถมไอติมให้ฉันกินสักแท่งได้ไหม?"

เมียเจ้าของร้านทำหน้าบูด "ไม่มีเงินก็อย่ากิน!"

"ฉันมีเงิน แต่ฉันไม่อยากใช้เงินฉัน เพราะเงินฉันมีประโยชน์"

ฮะ เงินหล่อนเป็นเงิน เงินคนอื่นเป็นเศษกระดาษเหรอ?

คนอะไรวะเนี่ย!

『คะแนนความน่ารังเกียจ +1 เข้าบัญชี 10,000 หยวน』

ได้ยินเสียงแจ้งเตือนคะแนนเข้า เจียงม่อลี่ยื่นเงิน 5 เฟินให้ "เจ๊ ล้อเล่นน่า เอาไอติมแท่งนึง"

เจ้าของร้านรับเงินหน้าตึง หยิบไอติมส่งให้

กินไอติมเย็นๆ สมองเจียงม่อลี่ก็แล่น นึกถึงเงิน 10 หยวนที่เจียงเผิงหลอกมาจาก 'จางเจียหมิง' ได้

เดินเตร็ดเตร่ได้ไม่นาน ก็เจอเจียงชิงเดินสวนมา

เจียงชิงแม้จะไม่มีงานประจำ แต่ขยันมาก ไปรับจ้างรายวันที่โรงงานไม้ขีดไฟทุกวัน ถึงเวลากินข้าวค่อยกลับมาทำกับข้าว

เจียงม่อลี่เดินอาดๆ เข้าไปหา "ทำไมกลับมาดึกป่านนี้ ตะวันตกดินแล้ว กะจะให้ฉันหิวตายหรือไง?"

เจียงชิงมองไอติมในมือเธอแวบหนึ่ง จะเดินเลี่ยงไป แต่โดนเจียงม่อลี่ขวางไว้

"เย็นนี้ฉันจะกินไข่ผัด"

เจียงชิงแค่นหัวเราะ "ไข่ในบ้านเธอฟาดเรียบไปตั้งนานแล้ว"

เจียงม่อลี่เชิดหน้า "หมดแล้วก็ซื้อใหม่สิ เรื่องแค่นี้ต้องให้สอนเหรอ ออกจากบ้านลืมพกสมองมาหรือไง?"

"ยืนบื้ออยู่ทำไม? รีบไปสิ!"

เรื่องโขกสับเจียงชิง เจียงม่อลี่ไม่รู้สึกผิดสักนิด

ก็ใครใช้ให้ไอ้ผู้ชายเฮงซวย 'จางเจียหมิง' มาปั่นหัวเธอเล่นล่ะ นี่ถือว่าเก็บดอกเบี้ยนิดๆ หน่อยๆ

"เสี่ยวชิง ซื้ออะไรน่ะ?"

เจียงชิงเพิ่งเดินมาถึงหน้าร้านขายข้าวสารอาหารแห้ง ก็เจอโจวเสี่ยวชิงเลิกงานกลับมาพอดี

"ซื้อไข่ไก่น่ะ"

เจียงชิงตอบพลางเดินเข้าร้าน

โจวเสี่ยวชิงเดินตามเข้าไป "ตั๋วแลกไข่เดือนนี้ของบ้านเธอหมดแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"เจียงม่อลี่จะกินไข่ผัด ไม่ให้กินเดี๋ยวก็อาละวาดอีก"

"ยัยนั่นนึกว่าเป็นคุณหนูหรือไง วันๆ ไม่ทำอะไรเอาแต่จับผิดคนอื่น นิสัยเสียชะมัด หล่อนเห็นเธอรังแกง่ายไง เธอจะไปตามใจหล่อนทำไม?"

"ช่างเถอะ ถือว่าฟาดเคราะห์"

ช่วงเลิกงานพอดี ในร้านมีเพื่อนบ้านมาซื้อของเพียบ

ชื่อเสียเรื่องความขี้เกียจของเจียงม่อลี่ ใครๆ ก็รู้กิตติศัพท์ดี

นอกจากจะสงสารเจียงชิงที่เป็นลูกเลี้ยงแล้ว ทุกคนยังรู้สึกรังเกียจและดูถูกเจียงม่อลี่เพิ่มขึ้นไปอีก

และทั้งหมดนี้ก็อยู่ในแผนของเจียงชิง

ยิ่งเจียงม่อลี่ทำตัวแย่ ชื่อเสียงเน่าเฟะเท่าไหร่ แรงต้านเรื่องที่เธอแย่งคู่หมั้นเจียงม่อลี่ก็จะยิ่งน้อยลงเท่านั้น

『คะแนนความน่ารังเกียจ +1+1+1 เข้าบัญชี 30,000 หยวน』

ระบบตัวน่ารังเกียจเริ่มชาชิน

โฮสต์ของมันทำภารกิจเหมือนเล่นขายของ ง่ายดายเหลือเกิน

"ระบบ ความคืบหน้าภารกิจไปถึงไหนแล้ว?"

『ความคืบหน้า 46/10000』

จากที่ทะลุมิติมาเมื่อวานจนถึงตอนนี้ ประมาณ 24 ชั่วโมง เก็บได้ 46 คะแนน

ดูจากทรงนี้ หนึ่งปีเก็บครบหมื่นคะแนนบรรลุเป้าหมายตัวน่ารังเกียจระดับชาติได้สบาย

แต่เจียงม่อลี่ไม่อยากติดอยู่ที่นี่เป็นปี

สองปีมานี้ยายสุขภาพไม่ดี แม่เธอลาออกจากงานมาดูแลยายเต็มตัว

เธอมาเกิดเรื่องแบบนี้ ยายกับแม่เสียใจก็เรื่องหนึ่ง แต่รายได้หลักของครอบครัวก็หายไปด้วย

ถึงเธอจะมีเงินเก็บในบัญชีแสนกว่าหยวน แต่ไหนจะค่าผ่อนบ้านผ่อนรถ ค่ายาของยาย ค่ากินอยู่ของคนแก่สองคน อยู่ได้ไม่กี่เดือนหรอก

เพราะงั้น เธอต้องรีบทำภารกิจให้จบ จะได้กลับโลกเดิม

...

เจียงชิงซื้อไข่ไก่ 10 ฟองด้วยวิธีเซ็นชื่อแปะโป้งไว้ก่อน

เจียงต้าไห่เป็นช่างเทคนิคระดับสูงของโรงงาน เงินเดือนตั้ง 68 หยวน 5 เหมา ยังไม่รวมโบนัสและเบี้ยเลี้ยงอื่นๆ ถือว่าเป็นรายได้ระดับชนชั้นกลาง แปะโป้งไข่ไก่แค่นี้สบายมาก

ขากลับ เจียงชิงเป็นฝ่ายเปิดประเด็นเรื่องงานแต่งเจียงม่อลี่

"เห็นเขาบอกว่า ทางบ้านจางพอใจในตัวม่อลี่มาก อีกสามวันจะมาสู่ขอ"

"หล่อนก็มีปัญญาแต่งได้แค่กับคนบ้านนอกนั่นแหละ พูดตรงๆ นะ สู้ไปชนบทยังดีซะกว่า ลุงเจียงสนิทกับหัวหน้าในโรงงานตั้งหลายคน อีกสองปีก็ทำเรื่องดึงตัวกลับมาได้แล้ว"

"นั่นสินะ"

โจวเสี่ยวชิงมองเจียงชิง "เธอแต่งงาน ม่อลี่ก็แต่งงาน งั้นบ้านเธอก็ไม่มีใครต้องไปชนบทแล้วสิ?"

"อื้ม ก็ดีแล้วไม่ใช่เหรอ?"

"ก็ดีแหละ"

โจวเสี่ยวชิงปากบอกว่าดี แต่ในใจไม่สมดุลอย่างแรง

พี่สาวสองคนของเธอโดนส่งไปชนบทหมด เขียนจดหมายกลับมาบ่นลำบากจะตาย ร้องอยากกลับบ้านกันระงม

ถ้าเธอไม่โชคดีหางานทำได้ ป่านนี้ก็คงไปตกระกำลำบากอยู่บ้านนอกเหมือนกัน

เจียงม่อลี่กับเจียงชิงกลับใช้ทางลัดหนีการไปชนบทได้หน้าตาเฉย

โลกนี้มันไม่ยุติธรรมเลย

...

เจียงม่อลี่ก็กำลังคิดเรื่องไปชนบทเหมือนกัน

จางเจียหมิงไม่มีทางแต่งกับเธอแน่ ทางเลือกแต่งงานตันไปแล้ว ก็เหลือแค่หางานทำ

แต่ยุคนี้ หางานยากกว่าหาผัวเยอะ

ไม่อย่างนั้น รัฐคงไม่ไล่ต้อนหนุ่มสาวว่างงานไปพัฒนาชนบทกันโครมๆ หรอก

กำลังใช้ความคิด ก็เห็นเจียงเผิงเดินแกว่งแขนทำท่าจิ๊กโก๋มาจากท้ายซอย

เจียงม่อลี่ตะโกนเรียก "เจียงเผิง!"

เจียงเผิงรีบวิ่งแจ้นมาหา "พี่ มานั่งยองๆ ทำอะไรตรงนี้?"

"แล้วแกคิดว่าไง?"

"ผมจะไปรู้เหรอ?"

เจียงม่อลี่ยิ้มเหี้ยม แบมือ "เอามา"

เจียงเผิงแกล้งไขสือ "พี่ ผมไม่ได้เอาของพี่มานะ"

"นับสาม 3!"

เจียงม่อลี่ลงมือเร็วกว่าแสง บิดหูเจียงเผิงแม่นยำราวจับวาง

"ไหนบอกนับสาม นี่เพิ่งนับหนึ่งเองนะ!" เจียงเผิงประท้วง

เจียงม่อลี่บิดแรงขึ้น เจียงเผิงร้องลั่นทันที

"พี่ ผมผิดไปแล้ว! โอ๊ย เบาๆ! หูจะขาดแล้ว!"

"จะเอาออกมาไหม?"

"เอาครับ เอาแล้ว!"

เจียงเผิงรีบล้วงเงินในกระเป๋าออกมาทั้งหมด

เจียงม่อลี่รับมานับดู เหลือแค่ 7 หยวน 5 เหมา

[จบแล้ว]