ตอนที่ 826 คลื่นบรอนซ์

หลังจากทวีปกวงหมิงได้รวบรวมทวีปน้อยใหญ่ในภูมิภาคตะวันตกตอนแรกชื่อ‘ทวีป’ ถูกลบออกไป และใช้ชื่อ ‘ภูมิภาค’  แต่พวกเขาไม่คาดเลยว่าทุกคนชินกับชื่อทวีปและแม้แต่คนทวีปกวงหมิงก็ยังใช้ชื่อนี้ไปด้วย มีน้อยคนมากที่จะเรียกว่าภูมิภาค แต่บางครั้งก็มีรายงานเขียนชื่อเป็นภูมิภาค

ทวีปกวงหมิงกว้างใหญ่ไพศาลทิศตะวันออกและใจกลางเป็นพื้นที่วุ่นวายที่สุด ขณะที่ตะวันตกสุดเป็นที่กันดารที่สุด ที่ทุกคนรู้ว่ากว้างใหญ่  แต่พื้นที่ตะวันตกไม่อาจเทียบได้กับด้านตะวันออกและตอนกลาง  เนื่องจากว่าความอุดมสมบูรณ์ของแร่ธาตุของพวกเขาจึงมีธุรกิจการค้าไม่กี่แห่งที่ลงทุนทำเหมืองในทวีปทุ่งขาว

ทวีปทุ่งขาวกลายเป็นทวีปสำหรับการทำเหมือง

เหมืองและถ้ำแร่ถูกพบเห็นได้ทุกที่กระจัดกระจายทั่วไป  และบางครั้งเรือทำเหมืองจะมาและไปเฉพาะสายแร่ขนาดใหญ่ก็จะมีค่ายขนาดใหญ่ แต่การลงทุนต้องใช้ทรัพย์มหาศาล และมีแต่ธุรกิจที่รุ่งเรืองจึงจะสามารถลงทุนเช่นนั้นได้   การทำเหมืองแร่เป็นกลุ่มที่ขับเคลื่อนโดยเรือเหมืองเล็กๆ เหมือนกับนักล่ามองเห็นได้ทั่วไป เพราะพวกเขาซื้อแร่ขนาดเล็กในถิ่นทุรกันดารเพื่อเอาไปคัดแยก

การทำเหมืองเป็นกลุ่มไม่ใหญ่นัก มีคนราวๆ 10คน ทั้งพวกเขาจะต้องมีความสามารถไม่ซ้ำใคร ถ้าไม่อย่างนั้นความสามารถในการต่อสู้ของพวกเขาก็ต้องค่อนข้างสูง  พวกเขาอยู่ในถิ่นกันดาร  ไม่ใช่ในเมืองที่ปลอดภัย  การต่อสู้และขโมยเป็นเหตุการณ์ปกติ  และการขุดแร่มีค่าจะดึงดูดคนในเส้นทางเดียวกันซึ่งมีความโลภในแร่มากจนกลุ่มทำเหมืองที่ร่วมกันเหล่านี้เหมือนกับโจรปล้นของ

หลังจากทำงานแนวนี้มาช่วงเวลาหนึ่งใครเล่าที่ไม่ฆ่าคนมาก่อน?

โชคดีสำหรับพวกเขา  ผลกำไรจากเหมืองนั้นดี  ถ้าพวกเขาพบกับแร่มีค่าเรือทำเหมืองจะแลกเปลี่ยนความมั่งคั่งได้ ทำให้พวกเขาอยู่ดีกินดีได้ไปหลายปี นี่คือเหตุผลที่แม้จะเสี่ยงแต่คนนับไม่ถ้วนก็ยังมาทำงาน

เรือทำเหมืองลำหนึ่งค่อยๆบินอยู่ในท้องฟ้าเหนือถิ่นทุรกันดาร เป็นเรือทำเหมืองขนาดเล็กที่ยาวไม่เกิน 30 เมตร  มันดูโกโรโกโสและหักพังซึ่งทำให้มันน่าเกลียดมาก เรือส่วนใหญ่ใช้บรรทุกแร่ขนแร่ ถ้าเผชิญกับอันตรายคนเรือจะทิ้งเรือโดยไม่ลังเลใจแล้วหนีไป

ไรท์ยืนอยู่บนกราบเรือ เนื่องจากเรือบินช้ามากและไปอย่างสบายๆ

ตาของเขาสว่างเป็นแสงสีขาว  หลังจากนั้นชั่วขณะ  เขาพูดขึ้น “ไปทางขวา 30 องศา”

เรือแร่บินช้าและเลี้ยวไปตามตำแหน่งที่ไรท์บอก  และหลังจากบิน 5 กิโลเมตร  ไรท์ส่งเสียงทันที “หยุด!”

เรือขุดแร่หยุด  และคนบนเรือกระโดดลงบนเหมืองดำ

“โธ่โว้ย!  เราสายไปก้าวหนึ่ง!”

“คนอื่นขุดไปเรียบร้อยแล้ว”

สมาชิกทุกคนบนเรือเริ่มก่นด่า  พวกเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง  แต่ไม่ได้ลงจากเรือ  แร่ถูกฝังอยู่ที่ผิวดินตื้นๆ และพบเจอได้ง่ายไม่ใช่เรื่องแปลกที่คนจะพบมันก่อน ในแดนทุรกันดารกว้างขวางมีถ้ำแร่อยู่ทุกที่และบางที่ก็สร้างขึ้นมาไม่กี่ร้อยปี

เหมืองร้างรกเรื้อไปด้วยหญ้าและวัชพืช บางที่กลายเป็นบ่อน้ำและเมื่อเวลาผ่านไปก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติอีกครั้ง

ไรท์ไม่พูดอะไรสักคำ  เขาจ้องมองถ้ำแร่  แสงสีขาวในดวงตาของเขาสว่างขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อเห็นว่าทุกคนยังคงเงียบ

แม้ว่าไรท์อายุยังน้อย  แต่เขาก็เป็นนักหาแร่ที่ดีคนหนึ่ง แม้แต่หัวหน้าที่มีประสบการณ์ก็ยังชื่นชมไรท์  พวกเขาสามารถได้รับกำไรที่ดีก็ต้องขอบคุณไรท์เอง

แสงสีขาวในดวงตาของไรท์เป็นเคล็ดวิทยายุทธเฉพาะตัว

เนตรส่องแสงซึ่งถูกซื้อมาหนึ่งล้านเหรียญไลท์จากเมืองอาเธอร์  เนตรส่องแสงของไรท์ไม่ได้ซื้อแต่ได้รับการสอนโดยปู่ของเขา กล่าวกันว่าปู่ของเขาช่วยผู้อาวุโสตระกูลท่านหนึ่งไว้และได้รับความเชื่อถือของเขา เมื่อปู่ของเขายังสุขภาพดี ครอบครัวของเขารุ่งเรือง แต่หลังจากปู่ตายไปด้วยอุบัติเหตุ ครอบครัวของเขาจึงค่อยๆ ตกต่ำ

เนตรส่องแสงวิชาของนักสู้แสงสว่าง และกล่าวกันว่าผู้อาวุโสของทวีปกวงหมิงไม่กี่คนได้ค้นคว้าเป็นพิเศษเพื่อประโยชน์กับคนที่เหลือ

วิทยายุทธยิงแสงเหล่านี้ได้รับยกย่องเนื่องจากการใช้พลังงานที่พิถีพิถันเป็นการเปิดรูปแบบวิทยายุทธใหม่ในดาราจักรเซียนศักดิ์สิทธิ์  วิชายิงแสงเหล่านี้มีระบบที่ซับซ้อนซึ่งระดับสูงจะปล่อยออกมาสู่สาธารณชนให้ฝึกกันน้อยมาก  มีน้อยคนนักที่จะได้ฝึก

มีหลายเหตุผลเพราะการนั้น  ประการแรกมันแพง ประการที่สองมันแตกต่างจากวิทยายุทธในยุทธปัจจุบันมากเกินไป แม้ว่าจะนำไปใช้กับตาคนเพิ่มแสงสว่างแต่ก็ไม่สามารถซึมซับเข้าไปใช้ในกองทัพ

วิทยายุทธยิงแสงทั้หมดมีระดับความซับซ้อนมากจากง่ายไปลึกซึ้ง  มีวิทยายุทธจากการเกิดเป็นระบบขนาดใหญ่มีวิทยายุทธทั้งดีและแย่ผสมกันอยู่ในนั้นและจุดใหญ่ของมันทำให้ทุกคนมีความสุขแท้จริงๆ เช่นการรักษาพลังงาน ในดาราจักเซียนศักดิ์สิทธิ์ที่ซึ่งพลังงานมีหนาแน่นมาก เหตุผลโง่ๆเช่นนั้นในการสร้างวิชาต่างๆ เป็นสิ่งที่ทุกคนคิดว่าไร้ประโยชน์

และเป็นเพราะความสงสัยเหล่านี้ขัดขวางการพัฒนาวิชาประเภทส่องแสง

ไรท์รู้จักมันมากกว่าคนอื่นๆเขารู้ว่าวิทยายุทธประเภทยิงแสงไม่ใช่สิ่งที่ผู้อาวุโสสร้างขึ้นมา  แต่มาจากเบื้องหลังที่ลึกลับ  เขามักจะฝึกฝนเนตรส่องแสงอย่างหนักเพียรพยายามไม่หยุดหย่อน  ทำให้เขาสังเกตคลื่นพลังปั่นป่วนได้ดี แต่เขาก็จำต้องเพ่งและทิ้งส่วนที่รบกวนอย่างอื่น  ดังนั้นมันไม่มีประโยชน์ในการต่อสู้และนับว่าเป็นความสามารถที่อ่อนแอ

จนกระทั่งเขาไปที่เหมืองของเขาเหมืองแรก  จู่ๆเขาตระหนักได้ว่าพลังงานปั่นป่วนจากพื้นผิวจะต้องมีความเกี่ยวข้องกับแร่ ทำให้เขาตระหนักได้ทันทีว่าเนตรส่องแสงของเขาใช้ประโยชน์ได้

ไรท์ในปัจจุบันนี้เป็นที่รู้จักกันดี

“ขุดลงไปตรงนี้”

คำพูดของไรท์ทำให้ทุกคนตื่นตัว ไม่พูดอะไรสมาชิกที่แข็งแรงและกำยำทุกคนกระโดดลงไปในถ้ำแร่ กลุ่มพวกเขาสว่างขึ้นด้วยแสงสีขาวและบุรุษคนที่นำตัวใหญ่เหมือนหมีหิมะก้มลงไปและวางฝ่ามือลงบนชั้นหินแข็งทันที

ชี่...

พื้นหินสั่นสะเทือนและผงหินเริ่มร่วง

สมาชิกคนอื่นขยับแขนทั้งสองของเขา วืดด..ผงหินขนาดเล็กถูกควบคุมให้ลอยขึ้นเหมือนถูกลมหมุนพัด กลายสภาพเป็นมังกรดำ และผงหินลอยผ่านแขนคนงานและปลิวไปนอกรู

พวกเขาตระหนักว่ามีเส้นทางสายหนึ่งนำลงไปในรูใหญ่20 เมตร ที่ซึ่งผนังถูกตัดฟันดูเหมือนกับรอยดาบ

ทุกคนกระโดดลงไปในหลุมทันที  และคนงานเหมืองเริ่มขุดโดยไม่ลังเล  พวกเขาเคลื่อนไหวประสานกันได้ดี  ในพริบตาพวกเขาก็ขุดลึกถึง 100 เมตร

เมื่อสายผลึกน้ำเงินปรากฏแก่สายตาพวกเขา  ทุกคนอดตะโกนดีใจไม่ได้!

พลอยน้ำเงินเป็นพลอยที่มีราคาและสามารถใช้หลอมกับโลหะเสริมสร้างเรือรบและอย่างอื่นได้ ทั้งยังขายได้ง่าย  แม้ว่าสายแร่จะไม่ใหญ่  แต่ก็ประมาณการอย่างน้อยที่สุดน่าจะผลิตเป็นก้อนได้70 ก้อน

คุ้มค่ามาก!

“ทุกคน,เคลื่อนไหวด้วยความระวัง!”  หัวหน้ากลุ่มอดเตือนทุกคนไม่ได้  เขาดีใจเต็มที่และตบไหล่ไรท์  “ตามกฎเดิม, เจ้าได้ 20%”

ไรท์หน้าดีใจเต็มหน้าเช่นกัน  เขาไม่เคยคาดว่าพวกเขาจะสามารถขุดได้โทแพซน้ำเงิน

สมาชิกทุกคนเอาเครื่องมือต่างๆที่เคยใช้ของตนเองออกมา พวกเขามีความระมัดระวังมาก กลัวว่าจะทำลายชุดโทแพซน้ำเงิน  ชุดโทแพซน้ำเงินจะมีราคาเป็น 20เท่าของชุดโทแพซที่แตกหัก ดังนั้นทุกคนจึงต้องระมัดระวัง

โชคดีที่พวกคนเป็นคนงานที่มีประสบการณ์  พวกเขาขุดได้อย่างคล่องแคล่วในครึ่งชั่วโมงโทแพซน้ำเงินก็ถูกตัดและลำเลียงลงเรืออย่างระมัดระวัง

เมื่อไรท์ตรวจสอบอีกครั้งและประกาศว่าพวกเขาไม่ได้มองข้ามชุดโทแพซอีกต่อไป  ทุกคนโห่ร้องดีใจ

ขณะนั้นเอง พื้นใต้เท้าพวกเขาสั่นสะเทือนทันทีเหมือนกับว่ามีม้าควบเป็นพันตัว

ทุกคนหยุดกิจกรรมที่กำลังทำทันที

หัวหน้ากลุ่มสีหน้าเปลี่ยน  ถ้าคนอื่นเห็นชุดพลอยโทแพซน้ำเงินจะต้องนำคนนับไม่ถ้วนมาปล้นเขา เขาตะโกน “ทุกคนขึ้นเรือเดี๋ยวนี้ เราจะออกเรือกันแล้ว!”

หน้าของทุกคนเปลี่ยน  และกระโดดขึ้นเรืออย่างงุ่มง่าม

ด้วยความเร็วเต็มที่เรือของชาวเหมืองบินไปอีกตำแหน่งหนึ่ง

ครืนน ครืนนน

พื้นยังคงดังสั่นสะเทือนมากขึ้นๆก็หมายความว่าระยะห่างระหว่างพวกเขากับพวกมันยังคงใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

หน้าของหัวหน้ากลุ่มหวาดกลัวทันที เขานึกเสียใจที่ไม่เลือกเรือขุดแร่ที่เร็วกว่านี้

หน้าของไรท์ซีดขาว  เขาอยู่ในเส้นทางนี้มานานแล้ว  และเขาเคยเห็นตัวเองต้องร่วมสู้ด้วยแต่เขาไม่เคยเผชิญกับการเคลื่อนไหวขบวนใหญ่อย่างนี้มาก่อน

‘สิ่งเหล่านั้นคืออะไร?’

‘สัตว์ร้าย?’

ถ้าเป็นกลุ่มขุดแร่  การต่อสู้ของเราจะต้องแหลมคมรวดเร็ว  เสียงแหลมสูงดังขึ้นเหมือนเสียงกรีดร้อง  แต่การเคลื่อนไหวต่อหน้าพวกเขาคือสัตว์ประหลาดขนาดใหญ่เมื่อเทียบกับเรือ  เสียงดังก้องหนักแน่นสะท้านใจเขา จากนั้นเขาเห็นภาพของก้อนหินบนกระโดดอย่างต่อเนื่องจากจุดที่สั่นสะเทือนสูงเมตรครึ่ง

สมาชิกรอบตัวทุกคนมองดูตำแหน่งของเสียงด้วยสีหน้าที่หวาดกลัว

สิ่งที่มนุษย์กลัวที่สุดก็คือสิ่งที่ไม่รู้จัก

เสียงสั่นสะเทือนดังขึ้นมากทุกคน อีกฝ่ายหนึ่งใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

หัวหน้าผู้มีประสบการณ์ไม่สามารถทิ้งเรือหลบหนีได้  เขาคว้าอาวุธและคำรามลั่น “เตรียมตัวรบ!”

เขาไม่รู้ว่ามันคืออะไร  แต่ความรู้สึกถึงอันตรายชัดเจนทำให้เขาต้องตัดสินใจ

ก่อนที่เขาจะพูดจบ แนวบรอนซ์ปรากฏอยู่ในระยะไกล

ไรท์ฝึกมาทางเนตรส่องแสงสายตาแหลมคมที่สุด  เขาร้องลั่นทันที  “พวกนั้นคืออาวุธจักรกล!”

‘อาวุธจักรกล!’

สายตาของหัวหน้ากลุ่มหรี่ลง  ‘คนของทวีปทอง!’

ฉากภาพที่ตามมาทำให้เขาไม่ได้ยินเสียงตะโกนของเขา

อาวุธจักรกลนับไม่ถ้วนทะลักลงมาจากภูเขาเหมือนคลื่นสึนามิ  ยอดภูเขาที่เตียนโล่งท่วมไปด้วยกระแสบรอนซ์ในลักษณะนั้นทันที

ในที่สุดพวกเขาก็เข้าใจว่าความวุ่นวายมาจากไหน

กระแสคลื่นบรอนซ์ที่น่ากลัวตรงมาทางตำแหน่งพวกเขาไวอย่างน่าประหลาด  ไวมากจนทำให้ทุกคนตกตะลึง

ระยะห่างระหว่างทั้งสองฝ่ายยังร่นลง ทำให้พวกเขาเห็นอาวุธจักรกลได้ชัดเจน

พวกเขาไม่เคยเห็นอาวุธจักรกลมากมายมหาศาลอย่างนั้นมาก่อน  พวกมันมีรูปร่างหนาอ้วนไม่รู้สึกถึงความงดงามใดๆเลย  พวกมันดูน่าเกลียดมาก  ไม่มีสี เป็นตะเข็บน่าเกลียดเหมือนกับร่างเปลือยที่ตัดออกมาโดยไม่มีการตกแต่งใดๆดูเลอะเทอะ เหมือนกับเป็นงานฝีมือที่หยาบและไร้คุณภาพ

แต่ แม้จะมีหินใหญ่ขวางทางพวกมันอยู่พวกมันไม่หลบหรือกระโดดข้ามแต่กระแทกเข้าใส่โดยตรง

หินก้อนใหญ่ถูกกระแทกเหมือนกับลูกปิงปองปลิวโด่งข้ามท้องฟ้าร่วงลงกระแทกในที่ห่างออกไปสองสามร้อยเมตร

หินก้อนใหญ่มหึมาร่วงลงพื้นจะต้องเจอกับคลื่นบรอนซ์อีกครั้ง

โจมตีต่อเนื่องทำให้ก้อนหินแตกระเบิด

สัตว์ประหลาดที่น่าเกลียดน่ากลัวจะวิ่งออกมาจากฝนเศษหินที่ร่วงพรั่งพรู

หน้าของทุกคนปราศจากสีเลือดและตาของทุกคนเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

คลื่นบรอนซ์หลั่งไหลไม่หยุดหย่อนบดขยี้ทุกอย่างที่ขัดขวางพวกเขา