ตอนที่ 795 พลังโจมตีที่น่าทึ่งของผิงเสี่ยวซาน

ปัง ปัง ปัง!

ระเบิดต่อเนื่องทะลุผ่านม่านฟ้ายามราตรีเกิดแสงสว่างเจิดจ้า แสงสว่างสะท้อนกับใบหน้าที่ซีดขาวของเนี่ยชิว  ปากของเขาเม้มเป็นมุมโค้งลง  ดูเหมือนว่าทุกอย่างที่วางแผนไว้มีความก้าวหน้า  แต่เม็ดเหงื่อที่หลั่งอยู่ทั่วศีรษะเขาแสดงให้เห็นว่าเขาทำอย่างดีที่สุด

ทันทีที่การสู้รบเริ่มขึ้น ก็เข้าสู่จุดสูงสุดทันที

ฉินเจิ้น, หลูเซิงเซียงและพวกเขาไม่มีทางประนีประนอมกันได้อย่างแน่นอน และเมื่อได้พบกันดวงตาพวกเขาก็แดงก่ำไปแล้ว ซูเฟยของตระกูลซูรู้แต่เพียงว่าเป็นการสู้รบที่ตระกูลซูมีแต่ต้องชนะและแพ้ไม่ได้  สายตาของทาสมรณะไม่เคยคลาดไปจากแหวนมรณะของสวี่เย่เลยทันทีที่เขาเห็น

สำหรับฝ่ายเนี่ยชิวพวกเขาไม่เคยขาดแคลนความมุ่งมั่น  เมื่อเห็นฉินเจิ้น, กู้เสวี่ยเปล่งรังสีฆ่าฟันการกักวิญญาณนางเป็นเรื่องที่เจ็บปวดทรมานมาก ทำให้หญิงสาวผู้เข้มแข็งได้รับความบอบช้ำหนัก  แม้ว่านางจะบรรลุความก้าวหน้าด้วยความช่วยเหลือของถังเทียน  แต่บาดแผลบาดเจ็บไม่เคยหายไป นางไม่มีทางลืมความเจ็บปวดและความเกลียดที่ยังคงอยู่

คนแรกที่สวี่เย่จับตาก็คือทาสมรณะที่ปล่งรัศมีมรณะหนาแน่นและสายตาที่เต็มไปด้วยความต้องการ  สวี่เย่รู้ความตั้งใจของอีกฝ่ายหนึ่งทันที

แหวนมรณะเป็นวัตถุศักดิ์สิทธิ์ที่นักสู้ผู้ฝึกกฎมรณะโหยหาอยากได้  แต่สำหรับสวี่เย่นี่ไม่ใช่สมบัติที่เขาใช้ฝึกเท่านั้นเนื่องจากมันช่วยเขาได้มากทำให้เขาดิ้นรนเป็นอิสระจากเงื้อมมือมัจจุราชและได้รับชีวิตใหม่  เพราะเหตุนั้นความหยิ่งของสวี่เย่ทำให้เขาตัดสินโดยไม่ลังเลใจเลยว่าจะปกป้องมันด้วยชีวิต

ศัตรูจะได้แหวนมรณะไปต่อเมื่อข้ามศพเขาไปก่อน  นั่นคือวิธีเดียวที่จะได้รับแหวน

หลูเซิงเซียนคำรามเขาชูมือขวาขึ้นในอากาศทำให้เกิดบอลสายฟ้าขนาดใหญ่บอลสายฟ้าแพรวพราวบาดตาเก็บกักพลังอันตรายไว้ภายใน   เส้นผ่าศูนย์กลางรอบบอลสายฟ้าราวหนึ่งเมตรพลังระเบิดสายฟ้าหนาแน่นเปล่งพลังกราดเกรี้ยวไม่มีที่สุด

ร่างของเขาซ่อนอยู่หลังบอลสายฟ้า

ร่างพร่าเลือนหลายร่างโถมเข้ามาเหมือนกับสายน้ำหลาก ขณะที่เขาเรียกบอลสายฟ้าพวกเขาก็วิ่งเข้าหาเขาอยู่แล้ว

“ตาย!”

คนล่ำมะขามข้อเดียวหน้าสุดใช้แรงโถมเข้าปะทะกับบอลสายฟ้า!

บอลสายฟ้าเบี่ยงเบนก่อนที่มันจะระเบิดขึ้นแรงฟันต่อเนื่องกันก็มาถึง ใช้เวลาเพียงกระพริบตา บอลสายฟ้าก็ถูกฟันไปห้าครั้ง  และเหมือนเหมือนกับลูกโป่งรั่วบอลสายฟ้ามีขนาดหดลง ฟู่...... กลายเป็นแสงสายฟ้าไหลไปตามดาบหัวตัดยักษ์

ส่วนหนึ่งของร่างกายมนุษย์แข็งชะงัก  ฝีเท้าของเขาชะลอลง

แต่...

สองสามคนที่วิ่งมาถึงก่อนดูเหมือนไม่สะทกสะท้านประกายสายฟ้าไหลไปตามผิวร่างกายของเขาและหลูเซิงเซียนเห็นได้ว่ารัศมีสายฟ้าเต้นขึ้นเต้นลงบนเลือดเนื้อของพวกเขา  แต่พวกเขาดูเหมือนไม่ได้รับอันตรายใบหน้าที่น่ากลัวของพวกเขาแสดงถึงเจตนาทำร้ายฝ่ายตรงข้ามต่อไป

ดาบหัวตัดขนาดเท่าบานประตูปลดปล่อยพลังโจมตีที่สะเทือนดิน  และด้วยแรงเหวี่ยงที่น่ากลัวทำให้อีกฝ่ายสั่นสะท้าน

หลูเซิงเซียงอาจจะดูใจเย็น แต่หัวใจเขาเริ่มตกวูบ

‘ร่างกายของพวกเขาผ่อนปรนสภาวะเช่นนั้นได้เชียวหรือนี่!”

รัศมีสายฟ้าคลุมไปรอบร่างพวกเขามีพลังทะลุทะลวงและไม่มีใครเห็นได้ชัดเท่ากับหลูเซิงเซียนและเขาไม่เคยเห็นคนที่สามารถใช้ร่างกายเลือดเนื้อต่อต้านสายฟ้าได้  ‘ร่างกายไม่ธรรมดาจริงๆไม่, แม้แต่สัตว์ประหลาดก็ยังตายจากรัศมีสายฟ้าเข้มข้น’

หากจะต้องพูดว่าร่างกายที่ทนทานของพวกเขาทำให้เขาพูดไม่ออก อย่างนั้นรูปแบบการโจมตียิ่งทำให้เขาตกตะลึงอย่างหนัก

‘นี่คือกองทัพในตำนานหรือนี่?’

ระยะห่างระหว่างทหารแต่ละคนถูกคำนวณวางแผนไว้อย่างชัดเจน  การฟันของพวกเขาแข็งแกร่งเป็นพิเศษ  นอกจากพลังในวิชาการฟันของพวกเขาแล้ว  ยังเป็นเพราะพวกเขาดูเหมือนจะรวมพลังทั้งหมดในร่างกายพวกเขา  การใช้แรงฟันที่ต้องทุ่มพลังทั้งหมดไม่มียั้งเนื่องจากรูปแบบการโจมตีขัดกับหลักเหตุผลโดยทั่วไป  เพราะไม่มีขอบเขตความคั่งแค้น เมื่อล้มเหลวฝ่ายตรงข้ามสามารถเอาชีวิตพวกเขาได้  เว้นแต่เป็นสถานการณ์สิ้นหวังแล้วหลูเซิงเซียนยากจะเห็นคนที่ต่อสู้อย่างนั้น

แต่ในมือของกลุ่มคนที่อยู่ต่อหน้าเขาเป็นรูปแบบของการโจมตีทั่วไป

หลูเซิงเซียงมีประสบการณ์และมีไหวพริบ เขาเข้าใจได้โดยเร็วถึงทฤษฎีที่อยู่เบื้องหลังการโจมตี พวกเขาใช้จำนวนคนสร้างช่องว่างที่เหลือหลังจากการฟันแต่ละครั้ง  การฟันของพวกเขาไม่เคยต้องทำหรือรับมือโดยคนเดียว ศัตรูต้องแค่ต้องฟันเพียงครั้งเดียวและเป็นการฟันโจมตีอย่างต่อเนื่อง พวกที่ดูเหมือนผึ้งรวมตัวเป็นกลุ่มเคลื่อนไหวประสานงานอย่างสมบูรณ์แบบ  ตราบใดที่พวกเขาลงมาโจมตีฟาดฟันกลุ่มของพวกเขาก็จะตามมา และในช่วงเวลาสั้นๆ นี้ อีกกลุ่มหนึ่งก็เตรียมตัวสำเร็จและระดมฟันโจมตีอย่างต่อเนื่อง

ดูเหมือนมือที่มองไม่เห็นควบคุมผึ้งฝูงใหญ่ให้โจมตีอย่างต่อเนื่องและแม่นยำ

นักสู้ที่เชี่ยวชาญในการป้องกันคนใดก็ตามทำได้แต่เพียงทนรับพลังโจมตีที่น่ากลัว มุมตัดของพวกเขามีการจัดไว้อย่างระมัดระวังชัดเจนผ่านการพิจารณาอย่างรอบคอบและมีฝีมือมาก

การฟันที่ถาโถมเหมือนสายน้ำมีความหนืดสูง  เมื่อได้รับผลกระทบ คนผู้นั้นมีแต่รอเวลาถูกกลืนกิน

ผมของหลูเซิงเซียนตั้งชัน

เขาเลือกต่อสู้กับคนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่า แต่ก็ต้องตระหนักได้อย่างรวดเร็วว่าการเลือกของเขายังไม่ดีพอ  เมื่อเขาเพิ่มบอลสายฟ้าขึ้นอีก  พลังของบอลสายฟ้าก็ลดลงไปมาก  ขณะที่ศัตรูยังสามารถทนอยู่ได้ สิ่งที่ทำให้เขาแตกตื่นมากขึ้นก็คือความเหนื่อยล้า  พลังของเขาหมดลงเร็วกว่าที่เขาคาด

การแหวกว่ายอยู่ภายในรัศมีสายฟ้า  อาโมรี่รู้สึกเฉยๆ  นอกจากความรู้สึกชาอยู่บ้างเขาไม่ได้รับบาดเจ็บ นอกจากนี้กลุ่มหน่วยสุญญตาที่ตามหลังเขาได้รับการช่วยเหลือแต่แรก  พวกเขาได้ฝึกดาบมารพิฆาตยาวนานที่สุด  และซึมซับแก่นพลังต้นกำเนิดจากกรวดเหล็กทองเอาไว้ในปริมาณมาก  และหลังจากผ่านการขัดเกลาปรับปรุง  ร่างเนื้อของพวกเขาเข้าถึงระดับใหม่กันหมด

เขาลืมตากว้าง ไม่มีวี่แววความกลัวมีแต่ความตื่นเต้น บอลสายฟ้าข้างหน้าเขาทำให้เขาคิดถึงหลูเทียนเหวิน

‘เจ้าโง่นั้นตายภายใต้ฝีมือข้าอาโมรี่ผู้ห้าวหาญ!’

‘มีพลังน้อยกว่าครึ่งของพี่น้องที่อยู่ด้านหลังข้า  แต่นั่นก็เพียงพอแล้ว’  แม้ว่าชายชราจะยังมีบอลสายฟ้าอยู่หลายลูก แต่อาโมรี่รู้สึกได้ชัดว่าบอลเหล่านั้นพลังอ่อนแอลงแล้ว

‘ตาเฒ่านี่หมดแรงแล้ว’

เขาเลียริมฝีปาก ดวงตาของเขาเป็นประกายรังสีฆ่าฟัน

‘ชายชราผู้นี้อาจดูไม่เหมือน,  แต่เขาแข็งแกร่งมากกว่าเจ้าบ้าหลูเทียนเหวินมาก’  เมื่อเห็นคนลดลง  อาโมรี่เข้าใจพลังของชายชราได้  ‘แต่พวกเขาเป็นพวกเก็บตัวและไม่เคยใช้รูปแบบการต่อสู้เลย ตราบใดที่พวกเขาไม่ตาย นับเป็นเรื่องดีที่ให้ได้เจ็บตัวกันบ้าง พวกเขาจะได้เรียนรู้และต้องการฝึกฝนอย่างขยันขันแข็งมากขึ้น’

อาโมรี่ไม่ตระหนักเลยว่าความคิดของมีความฉลาดและมีประสบการณ์

สายตาของเขาจับอยู่ที่หลูเซิงเซียงบอลสายฟ้าที่ลอยอยู่ดูเหมือนฟองสบู่ที่แตกออกลูกแล้วลูกเล่า

ทันใดนั้น ดวงตาเขาหรี่แคบ ‘โธ่เอ๊ย, ตาแก่นั่นต้องการหนี!’

ผิวกฎของหลูเซิงเซียงสลายตัวลงไปอย่างรวดเร็วมาก หน้าของเขาบิดเบี้ยวน่าเกลียดมากขึ้นทุกที เขามองดูซูเฟยที่กำลังต่อสู้อย่างร้อนแรงในระยะห่างออกไป  และสีหน้าเขาเปลี่ยนไปอีกครั้ง  ‘ถ้าเขาหนีไปตอนนี้  อย่างนั้นตระกูลหลูจะตกอยู่ในความยึดครองของพวกเขาจะต้องทนทุกข์ทรมานและตายไป แต่ถ้าเขาต้องตายในการต่อสู้ ตระกูลหลูที่ไม่มีชื่อนักสู้ในทำเนียบนักสู้แดนบาปจะไม่มีประโยชน์มากขึ้นและอาจถูกเขี่ยออกไปได้ทุกเมื่อ  ตราบใดที่ข้ารอดอยู่  ข้ายังมีประโยชน์ และสำหรับตระกูลใหญ่ข้ายังคงมีค่า’

เขาไม่ลังเลอีกต่อไปใช้พลังอึดสุดท้ายสร้างสายฟ้ารอบตัวทันที

รัศมีสายฟ้าเจิดจ้าพร่าพรายคลุมรอบตัวเขาตลอด และประกายไฟฟ้าสีเงินหนาเท่าแขนเต้นอยู่รอบตัวเขา

ซี่...  ซี่.....ซี่.....

สายฟ้ารุนแรงหนาแน่นทำให้พื้นที่ข้างหน้าเขาบิดเบี้ยวและจุดดำเริ่มแผ่ขยายภายในแสงสว่าง

อาโมรี่ที่กำลังวิ่งเข้ามาต้องประหลาดใจ  เขาคำรามลั่นร่างของเขาเลือนรางทันทีขณะที่ของเขาเพิ่มขึ้นมากผิดปกติ  เขาวิ่งตรงเข้าหาหลูเซิงเซียงเหมือนภูตผี

หลูเซิงเซียงจ้องมองเขาอย่างเย็นชา  และชี้มาทางอาโมรี่

ซี่....!

รังสีสายฟ้าหนาแน่นคล้ายหอกเงินยิงใส่อาโมรี่

แสงสว่างแพรวพราวระเบิดออก

หลูเซิงเซียงมีสีหน้ายินดี แม้ว่าพลังรุกโจมตีของอาโมรี่จะทำให้เขายุ่งยาก  แต่เขารู้ว่าถ้าต้องการหนีไป  พวกเขาก็ไม่สามารถหยุดยั้งเขาได้ พลังโจมตีสุดท้ายของอาโมรี่ยังทำให้เขาคาดไม่ถึง

ทันใดนั้น หลุมดำข้างหน้าเขาขยายกระจายออกไปเป็นระลอก

“โธ่เว้ย!’ หน้าของเขาเปลี่ยนไปมาก!

ขณะนั้น ตาของเขาเห็นสายใยดำเชื่อมกับหลุมดำ ‘นั่น…สายใยกฎอวกาศ!’

อีกด้านหนึ่งของสายใยกฎอวกาศเป็นบุรุษร่างผอมคนหนึ่งกำลังยิ้มให้เขา

เป็นผิงเสี่ยวซาน!

ในช่วงแรกผิงเสี่ยวซานมีงานอย่างเดียวคือตัดกรวดเหล็กทอง แต่เนี่ยชิวไม่มีคนไว้ใช้งานในกองกำลังของเขา  ดังนั้นผิงเสี่ยวซานถูกดึงมาฝึกมากขึ้นผิงเสี่ยวซานไม่ใช่คนหยิ่งเหมือนเซียวหานกวง และไม่มีการต่อต้านแข็งขืนใดๆในการฝึก หลังจากเห็นทหารฝึกอย่างมีชีวิตชีวาวันแล้ววันเล่า เขาก็เริ่มอิจฉา

เขาใช้กฎอวกาศ ดังนั้นเนี่ยชิวจึงใช้เขาในฐานะตัวประสานพิเศษและจัดกลยุทธที่ไม่เหมือนใครให้กับเขา

การฝึกฝนในกองทัพหลายวันทำให้ชีวิตผิงเสี่ยวซานเปลี่ยนไปทันที ผิงเสี่ยวซานที่ขลาดกลัวและเหนียมอายในตอนแรกมีความเป็นลูกผู้ชายมากขึ้น  เมื่อเขาเห็นหลูเซิงเซียงใช้สายฟ้าทำลายมิติ  เขารู้สึกได้ว่าโอกาสมาถึงเขาแล้วและด้วยความตั้งใจนั้นเขาจึงลงมือ

การใช้มิติที่แตก เขาสร้างระลอกพลังอำพรางตัวเองและกระตุ้นสายใยกฎธรรมชาติอวกาศของเขา ไปปรากฏตัวอยู่ใกล้หลุมดำทันที

เมื่อเขามาถึงใกล้หลุมดำผิงเสี่ยวซานตระหนักได้ทันทีว่าการลงมือของเขาหุนหันเกินไป  เขาไม่ได้รู้แจ้งผิวกฎธรรมชาติใดๆ เลย  และเมื่อเผชิญหน้ากับหลูเซิงเซียนนักสู้ในทำเนียบนักสู้  เขาไม่ต่างอะไรกับมดตัวหนึ่ง  เขารู้ว่าต่อให้หลูเซิงเซียงหมดแรงก็ยังฆ่าเขาได้ง่ายอยู่ดี

‘ข้าจะทำไงดี?’

ภายใต้แรงกดดัน ผิงเสี่ยวซานฝืนใจทำตนเองให้สงบลง  ‘แม่ทัพพูดอะไรอยู่บ่อยๆกันนะ? ในกองทัพไม่เคยจัดบุคคลเพื่อเป้าหมายเอาชนะศัตรูอย่างเดียว  ทุกคนมีประโยชน์ของพวกเขา  และควรจะได้ชัยชนะผ่านการร่วมประสาน’

‘และข้าสามารถทำประโยชน์อะไรได้?’

สายตาของเขามองไปที่หลุมดำและตาเขาพลันเป็นประกาย

‘ตราบใดที่ข้าทำลายหลุมดำนั้นได้  หลูเซิงเซียงก็หนีไปไม่ได้  ก็เท่ากับมอบโอกาสให้ท่านอาโมรี่ไม่ใช่หรือ?’

คนอื่นอาจไม่มีวิธีรับมือกับมิติแตกทำลาย  แต่ผิงเสี่ยวซานมีความสามารถในกฎอวกาศรู้ว่ามิติแตกทำลายไม่มั่นคงอย่างที่ทุกคนคิด

สายใยกฎอวกาศของเขาเชื่อมโยงกับหลุมดำอย่างเงียบงัน

เขาไม่รู้ว่าผลจะออกมาเป็นเช่นไร  แต่เขารู้ว่าจะทำให้มิติช่องว่างปั่นป่วน

ในครู่ต่อมา ใจของผิงเสี่ยวซานปั่นป่วน

‘ข้าจะตายหรือเปล่า?’