บทที่ 15 ผู้หญิงนิสัยดีคือตัวเลือกอันดับหนึ่ง

บทที่ 15 ผู้หญิงนิสัยดีคือตัวเลือกอันดับหนึ่ง

"อ้อ... น้าเข้าใจแล้วจ้ะ ไปเถอะ ขี่รถระวังด้วยนะ"

เจิ้งอียวิ๋นแสดงสีหน้าไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ เธอพยักหน้าตอบรับทื่อๆ

"คืนนี้ก็รีบกลับหน่อยนะ"

ทันใดนั้นเธอก็ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า คืนนี้เธอยังต้องให้บทเรียนลับกับเจียงเฟิงอยู่นี่นา แต่ความดีใจยังไม่ทันผ่านไปพ้นวินาที เธอก็ฉุกคิดขึ้นมาอีกอย่างว่า หากเธอทุ่มเทแรงกายแรงใจสอนเจียงเฟิงเรื่องความสัมพันธ์ชายหญิงจนเชี่ยวชาญ เจียงเฟิงผู้ใสซื่อคนนี้พอเริ่มเป็นงานแล้ว เขาจะหันไปรุกจีบชิงหนิงอย่างหนักเลยหรือเปล่า เมื่อนึกถึงตรงนี้ เธอก็รู้สึกหน่วงในใจอย่างบอกไม่ถูก

"รับทราบครับ ดูหนังจบแล้วจะรีบกลับทันทีเลย"

จางชิงหนิงหัวเราะคิกคัก เธอไม่เคยมีความรักและมีประสบการณ์น้อยเกินไป จึงไม่ล่วงรู้ถึงความรู้สึกที่สับสนซับซ้อนของเจิ้งอียวิ๋นในขณะนี้

ทว่าเจียงเฟิง มือปราบสาวใหญ่ผู้ช่ำชอง กลับสังเกตเห็นความผิดปกติของเจิ้งอียวิ๋นได้อย่างรวดเร็ว แต่เขาไม่ได้เลือกที่จะปลอบโยนหรืออธิบายความจริง เขาเลือกที่จะปล่อยให้ผู้หญิงคิดมากไปเอง เพราะเธอจะหาเหตุผลมาสรุปให้ตัวเองเสร็จสรรพ สุดยอดคนเจ้าชู้เพียงแค่ปล่อยสัญญาณว่าคุณคือคนพิเศษออกมาเบาๆ เท่านั้น การรักษาระยะห่าง ความร้อนสลับเย็น และการสร้างบรรยากาศที่กำกวมโดยไม่ผูกมัด คือเหตุผลที่ทำให้คนจำนวนมากถูกปั่นหัวจนไปไม่เป็น

ทั้งสองเดินออกจากบ้าน เจียงเฟิงขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์ จางชิงหนิงซ้อนท้ายอย่างนุ่มนวล มือของเธอโอบรอบเอวของเขาตามธรรมชาติ ใบหน้าเล็กๆ แดงระื่อ มอเตอร์ไซค์ค่อยๆ สตาร์ทและมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาล

ลมพัดผ่านใบหน้า นำพาความเย็นสบายมาสู่คนทั้งสอง ระหว่างทาง เจียงเฟิงและจางชิงหนิงพูดคุยหยอกล้อกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศช่างกลมเกลียวและลงตัวยิ่งนัก เมื่อถึงโรงพยาบาล ทั้งสองเดินตรงไปยังห้องพักฟื้น

หลัวซูหว่านกำลังเอนกายอ่านหนังสืออยู่บนเตียง เมื่อเห็นพวกเขาเดินเข้ามาเธอก็รีบวางหนังสือลงพร้อมรอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้า เจียงเฟิงและจางชิงหนิงยืนอยู่ตรงนั้น คนหนึ่งหล่อเหลาสดใส อีกคนสวยสะพรั่งสง่างาม ดูราวกับกิ่งทองใบหยก เมื่อเห็นภาพนี้ หลัวซูหว่านก็ฉีกยิ้มกว้างด้วยความพึงพอใจ

หรือว่าลูกชายจอมซื่อบื้อของเธอจะคิดได้แล้ว เริ่มรู้จักจีบเด็กสาวข้างบ้านเสียที ที่จริงเธอเคยพบกับหลิ่วหรูเยียนแฟนเก่าของเจียงเฟิงมาแล้ว แต่ความประทับใจครั้งนั้นแย่มาก เธอถึงขั้นระแวงว่าลูกชายผู้ใสซื่อของเธอจะถูกหลอกเสียด้วยซ้ำ ทว่าหลัวซูหว่านดันมาล้มป่วยเสียก่อนจะทันได้ตักเตือนเจียงเฟิง

ตอนนี้เมื่อเห็นลูกชายคิดได้ เธอจึงรู้สึกโล่งอกอย่างมหาศาล และเริ่มจินตนาการไปถึงชีวิตที่มีหลานเต็มบ้านเสียแล้ว

"แม่ครับ ได้เวลาทานข้าวแล้ว"

เจียงเฟิงผู้ใสซื่อเอ่ยพลางจัดวางอาหารลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างชำนาญ จางชิงหนิงก้าวเข้ามาแล้วเอ่ยอย่างอ่อนโยนว่า

"คุณน้าคะ ให้หนูป้อนนะคะ"

พูดจบเธอก็หยิบช้อนตักข้าวขึ้นมาพอดีคำ เป่าให้คลายร้อนอย่างระมัดระวัง แล้วส่งไปที่ปากของหลัวซูหว่าน ส่วนเจียงเฟิงก็หยิบมีดขึ้นมาปอกแอปเปิล

"ซูหว่าน ฉันล่ะอิจฉาเธอจริงๆ มีลูกชายกตัญญู แถมยังมีลูกสะใภ้ที่แสนดีขนาดนี้ เฮ้อ ไม่เหมือนลูกๆ ของฉันหรอก เกี่ยงกันไปเกี่ยงกันมา ไม่มีใครยอมมาหาคนแก่อย่างฉันเลยสักคน"

หญิงชราเตียงข้างๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอิจฉา

"ไม่หรอกค่ะ เด็กคนนี้เพิ่งจะมาว่านอนสอนง่ายตอนฉันป่วยนี่เอง เมื่อก่อนน่ะซนยังกับลิง"

หลัวซูหว่านยิ้มแก้มปริพลางชำเลืองมองจางชิงหนิง ซึ่งฝ่ายหลังไม่ได้ปฏิเสธแต่กลับก้มหน้าลงพ่วงแก้มสีชมพูระื่อลามไปทั่วใบหน้า ตอนนี้เธอยิ่งมั่นใจว่าชิงหนิงต้องชอบลูกชายเธอแน่นอน พอนึกได้แบบนี้ หลัวซูหว่านก็หันไปมองลูกชายตัวดี

เจียงเฟิงดูเหมือนจะไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย เขายังคงตั้งหน้าตั้งตาปอกแอปเปิลต่อไป ไอ้ลูกไม่รักดีคนนี้

"เจียงเฟิง"

หลัวซูหว่านขมวดคิ้วเรียกเสียงเข้ม เจียงเฟิงจึงได้สติและเงยหน้ามองแม่ด้วยความงุนงง "หือ แม่ครับ มีอะไรเหรอ" หลัวซูหว่านโกรธจนควันออกหู เอ่ยดุด้วยน้ำเสียงผิดหวังว่า

"ชิงหนิงน่ะเป็นเด็กดีและมีน้ำใจมากนะ ลูกต้องดูแลพี่เขาให้ดีในอนาคตรู้ไหม"

เจียงเฟิงถึงกับทำตัวไม่ถูก แน่นอนว่าเขาได้ยินที่แม่พูด และเขากำลังจะใช้มุกเดิมคือไม่เริ่มก่อน ไม่ปฏิเสธ ไม่รับผิดชอบ แต่แม่ของเขาชิงรุกหนักเสียก่อน

"แน่นอนครับ พี่ชิงหนิงดีขนาดนี้ ใครได้แต่งงานด้วยถือว่าเป็นบุญวาสนาที่สั่งสมมาสิบชาติเลยล่ะครับ"

เจียงเฟิงรีบแสดงจุดยืนทันที ยามต้องกะล่อนก็ต้องกะล่อน ยามต้องยืนยันสถานะก็ต้องทำ นี่คือวิธีการของผู้ช่ำชอง

"หึ แบบนี้ค่อยน่าฟังหน่อย"

หลัวซูหว่านพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"คุณน้าคะ อย่าดุเสี่ยวเฟิงเลยค่ะ เขาดีกับหนูมากเสมอมา"

จางชิงหนิงเม้มริมฝีปากที่แดงระื่อ เธอชอบเจียงเฟิงจริงๆ แต่เธอก็ไม่อยากให้เขาถูกดุ และยิ่งไม่อยากให้เขาถูกบังคับให้มาชอบเธอ เธอจะชนะใจเขาด้วยตัวเธอเอง หากเพื่อนๆ ของจางชิงหนิงมาเห็นภาพนี้คงต้องอ้าปากค้าง จะมีก็แต่ต่อหน้าเจียงเฟิงและหลัวซูหว่านเท่านั้นที่เธอจะดูเหมือนลูกสะใภ้ที่ว่าง่ายและเรียบร้อย ที่มหาวิทยาลัยทุกคนต่างมองว่าเธอคือพี่สาวผู้เก่งกาจและเด็ดเดี่ยว

"โถ่ ชิงหนิง หนูต้องลำบากแล้วล่ะ เจียงเฟิงลูกคนนี้มันใสซื่อเกินไป ไม่เข้าใจอะไรเลย"

หลัวซูหว่านมองจางชิงหนิงด้วยความเอ็นดูปนห่วงใย ไอ้ลูกชายซื่อบื้อคนนี้ไม่สนใจเรื่องสำคัญในชีวิตเอาเสียเลย น่าเป็นห่วงจริงๆ โชคดีที่เธอกำชับเจิ้งอียวิ๋นเพื่อนรักไว้แล้วให้ช่วยสอนเจียงเฟิง เธอหวังว่าจะเห็นผลลัพธ์ที่ดีนะ

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ"

จางชิงหนิงแอบชำเลืองมองเจียงเฟิงพลางเอ่ยด้วยใบหน้าที่แดงซ่าน เจียงเฟิงผู้ใสซื่อยังคงตั้งใจปอกแอปเปิลต่อไป

ไม่นานนัก หลังจากทานมื้อเย็นเสร็จ หลัวซูหว่านก็เอ่ยพร้อมรอยยิ้มว่า "พวกลูกลำบากมาทั้งวันแล้ว คืนนี้ขี่รถระวังนะ ขี่ช้าๆ ด้วยล่ะ"

"รับทราบครับ" เจียงเฟิงและจางชิงหนิงขานรับพร้อมกัน

หลังจากดูแลหลัวซูหว่านเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็ออกจากโรงพยาบาล พวกเขามาถึงถนนคนเดินที่อยู่ใกล้ๆ จอดมอเตอร์ไซค์แล้วเดินเข้าไป ถนนคนเดินสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ เต็มไปด้วยฝูงชนและบรรยากาศที่คึกคักเป็นพิเศษ กลิ่นหอมของของว่างนานาชนิดลอยอบอวลชวนน้ำลายสอ

"เสี่ยวเฟิง หนังเริ่มตั้งสี่ทุ่มแน่ะ ยังมีเวลาอีกเยอะเลย พวกเราเดินเล่นหาของกินแถวนี้กันก่อนไหมจ๊ะ"

จางชิงหนิงเงยหน้ามองเจียงเฟิง ดวงตาดอกท้อเป็นประกายเต็มไปด้วยความคาดหวัง เจียงเฟิงยิ้มแล้วพยักหน้าตอบว่า

"ได้ครับ ไปกันเถอะ ผมเองก็ยังไม่อิ่มเท่าไหร่เลย"

เดทแรกของฉันกับเสี่ยวเฟิง จางชิงหนิงรู้สึกยินดีอยู่ลึกๆ เหตุผลที่เธอเลือกหนังรอบสี่ทุ่มก็เพื่อช่วงเวลานี้นี่แหละ

ภารกิจเสร็จสิ้น

เนื้อหาภารกิจ: ออกเดทกับจางชิงหนิงอย่างมีความสุข

รางวัลภารกิจ: 5,000 หยวน

เสียงกลไกแจ้งเตือนการทำภารกิจสำเร็จดังขึ้นในหัวของเจียงเฟิง เขาเหลือบมองโทรศัพท์ ข้อความแจ้งยอดเงินเข้าเด้งขึ้นมาทันที บัญชีธนาคารมียอดเงินเข้า 5,000 หยวน ยอดเงินคงเหลือ 10,100.34 หยวน