บทที่ 5 บทเรียนลับ

บทที่ 5 บทเรียนลับ

เจียงเฟิงเกาหัวด้วยความขัดเขิน

เจิ้งอวี้ยุนดูแลเขาดีมากจริงๆ

ในช่วงมัธยม เนื่องจากโรงเรียนอยู่ค่อนข้างไกลจากบ้าน และหลัวซูหวานก็กังวลเรื่องที่ลูกชายต้องไปอยู่หอพัก เจียงเฟิงจึงได้ไปอาศัยอยู่ที่บ้านของเจิ้งอวี้ยุนนานถึงหกปี

ในชีวิตก่อน หลังจากที่แม่จากไปและเขาถูกหลิวหรู่เยียนหักหลัง เจียงเฟิงเคยตกอยู่ในสภาวะสิ้นหวังจนไม่มีแรงจูงใจจะทำอะไรเลย

มีครั้งหนึ่งที่เขาข้ามถนนด้วยอาการเหม่อลอยจนเกือบจะถูกรถบรรทุกชน ก็ได้เจิ้งอวี้ยุนนี่แหละที่พอรู้เรื่องเข้าเธอก็ด่าทอเจียงเฟิงอย่างหนักจนเขาสติกลับคืนมา

เมื่อเห็นว่าเรื่องน่าอายในวัยเด็กกำลังจะถูกเปิดเผย เจียงเฟิงจึงรีบขัดเจิ้งอวี้ยุนที่กำลังจะร่ายยาวออกมา

"เอาละ ๆ น้าอวี้ยุน ไม่ต้องพูดแล้วครับ ผมไปก่อนดีกว่า เดี๋ยวจะซื้อของสดไม่ทัน"

พูดจบเขาก็รีบลุกขึ้นแล้วเดินหนีออกไปอย่างรวดเร็ว

เจิ้งอวี้ยุนและหลัวซูหวานหันมาสบตาแล้วยิ้มให้กัน

"อวี้ยุน ลูกชายคนนี้ของฉันน่ะ เขาดีทุกอย่าง แต่เสียที่ความคิดซื่อเกินไป พอเห็นผู้หญิงเข้าหน่อยก็พูดตะกุกตะกักไม่กล้าอ้าปาก แถมยังเป็นคนเก็บตัว ฉันน่ะวางแผนจะสอนเขามาตลอดว่าต้องวางตัวกับผู้หญิงยังไง จะได้ไม่ถูกพวกผู้หญิงนิสัยเสียหลอกเอา แต่ฉันดันมาป่วยเสียก่อนเลยไม่มีเวลาสอนเขาเลย"

หลัวซูหวานถอนหายใจ

"อวี้ยุน ฉันอยากรบกวนเธอให้ช่วยสอนเสี่ยวเฟิงหน่อย ว่าจะเข้าหาผู้หญิงยังไง ดูยังไงว่าใครเป็นพวกหลอกลวง รวมถึงเรื่องลึกซึ้งในความสัมพันธ์ด้วย... เสี่ยวเฟิงเขายังไร้เดียงสานัก เขาไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้เลย..."

หลัวซูหวานมองดูมือที่ซีดขาวของตนเองพลางรู้สึกอ้างว้างในใจ

ถ้าเลือกได้ เธอก็ย่อมไม่คิดสั้นแน่นอน เธออยากจะอยู่ช่วยสกรีนลูกสะใภ้ที่ดีให้เจียงเฟิง เพื่อที่เขาจะได้มีชีวิตที่ดี และเธอก็ยังรอที่จะได้อุ้มหลานตัวน้อยอ้วนท้วนอยู่

"เรื่องเล็กน้อยจ้ะ ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวฉันสอนเขาเอง"

เจิ้งอวี้ยุนพยักหน้าตอบรับอย่างไม่คิดอะไรมาก

บทเรียนลับงั้นเหรอ ง่ายนิดเดียว

เธอเห็นเจียงเฟิงมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย ย่อมรู้ดีว่าเขาเป็นคนจิตใจดีและซื่อตรงเพียงใด แต่ไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงรู้สึกว่าเจียงเฟิงในตอนนี้ดูหล่อเหลาขึ้นมาก จนทำให้ใจของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

ในสายตาของเธอ เจียงเฟิงไม่ได้เป็นเพียงลูกชายของเพื่อนรัก แต่ยังเป็นชายหนุ่มที่ดูบริสุทธิ์สะอาดตา

ในพริบตาเดียว ใบหน้าสวยของหญิงสาวผู้ใหญ่เต็มตัวก็แดงระเรื่อ ดูหยาดเยิ้มเสียยิ่งกว่ามวลหมู่บุปผา

หากเจียงเฟิงอยู่ที่นี่และได้ยินบทสนทนาของทั้งคู่ เขาคงจะพูดไม่ออกอย่างแน่นอน

เจียงเฟิงผู้เป็นสุดยอดคนเลวในภายหลังคงจะนึกในใจว่า: พวกคุณกำลังจะบอกว่าผม ราชาแห่งการล่าแต้มเมืองหยางเฉิง จอมพิฆาตสาวรุ่นใหญ่ ผู้ผ่านศึกมานับพัน เป็นเด็กหนุ่มไร้เดียงสางั้นเหรอ

อย่างไรก็ตาม เขาคงจะตั้งตารอบทเรียนลับนี้อย่างใจจดใจจ่อแน่นอน

เจียงเฟิงเดินออกจากประตูโรงพยาบาลด้วยก้าวย่างที่ค่อนข้างหนักอึ้ง เขามองไปยังถนนที่พลุกพล่าน แสงแดดสาดส่องลงบนพื้นยางมะตอยจนเกิดเป็นชั้นแสงและเงา

เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ซึมซับบรรยากาศอันเป็นเอกลักษณ์ของยุคสมัยนี้

บนท้องถนน รถเก๋งแอคคอร์ดรุ่นที่แปดสีเงินวิ่งผ่านไปพร้อมกับฝุ่นที่ตลบอบอวล ปีที่เจียงเฟิงตายและเกิดใหม่คือปีสองพันยี่สิบแปด ซึ่งตอนนั้นรถรุ่นนี้พัฒนาไปถึงรุ่นที่สิบสองแล้ว

เขามองไปยังรถจักรยานยนต์ที่จอดอยู่หน้าโรงพยาบาลโดยสัญชาตญาณ และรู้สึกเบาใจที่มันยังไม่ถูกขโมยไป ระบบรักษาความปลอดภัยในปีสองพันสิบยังนับว่าค่อนข้างแย่

เจียงเฟิงขึ้นไปคร่อมรถจักรยานยนต์ บิดกุญแจ และเตรียมตัวไปธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์ที่ใกล้ที่สุดเพื่อถอนเงิน

อย่างแรกคือเพื่อตรวจสอบว่าเงินห้าร้อยหยวนนั้นเข้าบัญชีจริงหรือไม่ อย่างที่สองคือเขามีเงินสดติดตัวแค่ห้าสิบหยวน ถ้าไม่ถอนเงินออกมา แม้แต่การกินข้าวในมื้อต่อ ๆ ไปก็คงจะเป็นปัญหา

ตอนนี้เพิ่งจะเป็นเดือนมีนาคม ปีสองพันสิบ อย่าว่าแต่การชำระเงินทางอิเล็กทรอนิกส์เลย แม้แต่โปรแกรมวีแชตก็ยังไม่มีให้เห็น

วีแชตจะเปิดตัวอย่างเป็นทางการในช่วงปลายปีนี้ และต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่ามันจะได้รับความนิยมไปทั่ว

"แต่ว่า ฉันจะสามารถตัดหน้าจดทะเบียนมันก่อนหม่าฮั่วเถิงได้ไหมนะ"

เจียงเฟิงครุ่นคิดขณะขับรถจักรยานยนต์ ยิ่งคิดเขาก็ยิ่งรู้สึกว่าไอเดียนี้น่าจะมีโอกาสเป็นไปได้ หากเทนเซ็นต์ขาดอาวุธร้ายอย่างวีแชตไป ก็มีความเป็นไปได้สูงที่มันจะค่อย ๆ เลือนหายไปในยุคอินเทอร์เน็ตบนมือถือที่กำลังจะมาถึง

อย่างไรก็ตาม การจะเริ่มโครงการวีแชตเขาจำเป็นต้องมีเงินทุนตั้งต้น แต่สิ่งที่เขาขาดแคลนที่สุดในตอนนี้คือเงิน เขาต้องหาวิธีทำเงินก้อนแรกให้ได้ และมันต้องมีมูลค่าอย่างน้อยหนึ่งล้านหยวนเพื่อเริ่มต้น

เจียงเฟิงขมวดคิ้วจมดิ่งสู่ความคิดพลางพึมพำ

"ปีสองพันสิบ มีเรื่องอะไรดัง ๆ บ้างนะในปีสองพันสิบ"

หลังจากคิดอยู่นาน แววตาของเจียงเฟิงก็เปล่งประกายขึ้นมาทันที

"ใช่แล้ว สงครามการค้าแบบรวมกลุ่ม"

ในปีสองพันสิบ สงครามการค้าแบบรวมกลุ่มได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ บริษัทกว่าห้าพันแห่งต่อสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายเพื่อแย่งกันแจกเงินให้ผู้บริโภค

เจียงเฟิงยังจำได้ว่าในชีวิตก่อน เขาไม่มีเงินเลยและต้องประทังชีวิตด้วยไก่ทอดราคาหนึ่งเฟินกับชานมราคาหนึ่งหยวนเพื่อผ่านช่วงเวลาที่ตกต่ำนั้นมาได้ และผู้ชนะในสงครามครั้งนั้นอย่างเหมยถวน ก็ยังไม่ได้ถูกก่อตั้งขึ้นเลยด้วยซ้ำ

แน่นอนว่าเจียงเฟิงไม่ได้คิดจะตั้งเว็บไซต์ซื้อของแบบรวมกลุ่มด้วยตัวเอง สงครามครั้งนั้นเผาผลาญเงินไปรวมกว่าเจ็ดพันล้านหยวน เฉลี่ยแล้วเผาเงินทิ้งวันละแปดล้านหยวน

ในสภาวะตอนนี้ เขาไม่สามารถเข้าไปมีส่วนร่วมในการต่อสู้ระดับนั้นได้ แต่หากทุกอย่างราบรื่น เขาเชื่อว่าเขาสามารถเติบโตเป็นยักษ์ใหญ่ได้ภายในสองปี

ดังนั้น แม้เงินก้อนแรกจะไม่ได้มาจากการตั้งเว็บไซต์ แต่มันย่อมมาจากการ "ตัดช่องน้อยแต่พอตัว" จากพวกเขานั่นแหละ เพราะคนที่จะรวยไม่ใช่แค่คนที่ขุดทอง แต่รวมถึงคนที่ขายพลั่วด้วย

หากจำไม่ผิด เหมยถวนจะก่อตั้งอย่างเป็นทางการในช่วงปลายเดือนมีนาคมปีนี้ และมีความเป็นไปได้สูงมากที่ชื่อโดเมนของพวกเขายังไม่ได้ถูกจดทะเบียน

ธนาคารอุตสาหกรรมและการพาณิชย์

เจียงเฟิงมองดูเงินสามร้อยหยวนที่เพิ่งถอนมาจากตู้เอทีเอ็มด้วยความยินดี เหตุผลที่เขาถอนมาแค่สามร้อยหยวนเพราะเขายังต้องเก็บเงินที่เหลือไว้จดชื่อโดเมนในภายหลัง

ไม่นานนัก เจียงเฟิงก็ขับรถมาที่ร้านอินเทอร์เน็ตใกล้ ๆ ที่ชื่อว่า "วั่งอวี่"

เมื่อผลักประตูเข้าไป กลิ่นบุหรี่ที่อับชื้นผสมกับกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปพุ่งเข้าปะทะหน้าจนเจียงเฟิงต้องไอออกมาสองสามครั้ง เสียงรัวแป้นพิมพ์และเสียงตะโกนของผู้เล่นที่ปะปนกันดังเข้าหูเขาทันที

"ไอ้สไนเปอร์นี่มันใช้โปรโกงแน่ ๆ พอฉันโผล่หัวไปก็โดนยิงดับทันที ทั้งมองทะลุทั้งล็อกเป้า บัดซบจริง ๆ เตะมันออกไปเลย"

"ทุกคนระวังนะ มีเสียงฝีเท้าในอุโมงค์บี"

"รวมกลุ่มล่าบอสเลย นักรบ นายพราน หมอผี พร้อม"

"ดาบคู่ในตำนานดรอปแล้ว หัวหน้ากิลด์ เร็วเข้า สุ่มตัวเลขเลย"

ในช่วงเวลานี้ เกมลีกออฟเลเจนด์ยังไม่ได้เปิดตัวในประเทศจีน และคนส่วนใหญ่ในร้านมักจะเล่นเกมยิงปืนและเกมเวิลด์ออฟวอร์คราฟต์

พนักงานเฝ้าร้านเป็นหญิงสาวที่มีรอยสัก ตอนนี้เธอกำลังหลับปุ๋ยโดยเอาหัวซบลงกับโต๊ะ

"พี่ครับ เปิดเครื่องให้ผมหน่อย"

เจียงเฟิงเคาะเคาน์เตอร์ด้านหน้า

"อืม... ชั่วโมงละหนึ่งหยวน เครื่องเบอร์เจ็ดสิบเก้านะ"

หญิงสาวเฝ้าร้านขยี้ตาที่งัวเงียพลางหาวออกมา

"เปิดชั่วโมงเดียวครับ"

เจียงเฟิงจ่ายเงินแล้วเดินตรงไปที่เครื่องเจ็ดสิบเก้าแล้วเปิดเครื่องทันที ข้าง ๆ เขาคือชายคนหนึ่งที่กำลังเล่นเกมยิงปืน บนโต๊ะของเขามีทั้งเถ้าบุหรี่ ถ้วยบะหมี่ และกระป๋องเครื่องดื่มชูกำลังที่วางระเกะระกะ

ผ่านไปนาทีเศษ คอมพิวเตอร์ก็บูตเครื่องเสร็จสิ้น เผยให้เห็นระบบปฏิบัติการเอ็กซ์พีที่แสนคุ้นเคยแต่ก็น่าคิดถึง

เจียงเฟิงเปิดโปรแกรมท่องเว็บ พิมพ์ที่อยู่เว็บไซต์ หน้าเว็บโหลดอย่างเชื่องช้า แถบแสดงสถานะคืบหน้าไปอย่างช้า ๆ ราวกับหอยทากคลาน สำหรับเขาที่คุ้นเคยกับความเร็วอินเทอร์เน็ตในยุคหลัง การใช้คอมพิวเตอร์ในยุคนี้ถือว่าเป็นเรื่องที่น่าหงุดหงิดใจอย่างยิ่ง

เมื่อหน้าเพจสำหรับจดทะเบียนโดเมนเด้งขึ้นมาในที่สุด เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพิมพ์ชื่อโดเมนของเหมยถวนลงไปในช่องว่าง