บทที่ 27 - เจ้าถิ่น

บทที่ 27 - เจ้าถิ่น

หวงจี๋รู้ดีว่าถ้าเป็นเรื่องมนุษย์ต่างดาว

ดังนั้นต้องให้คนจำนวนน้อยเป็นผู้ต่อต้าน

เมสไซยาห์ไม่รู้เรื่องนี้ ที่พวกเขาไม่กล้าเปิดเผยตัว ส่วนหนึ่งเพราะไม่มีหลักฐาน อีกส่วนหนึ่งเพราะเคยเจ็บตัวมาหนัก

ฝีมือสู้ไม่ได้ เปิดเผยตัวไปก็เป็นเป้านิ่ง โดนกวาดล้างทีเดียวก็จบเห่

ดังนั้นไม่ว่าจะยังไง เมสไซยาห์ในตอนนี้ ก็ทำได้แค่รวบรวมข่าวกรองและขโมยเทคโนโลยีอย่างลับๆ เท่านั้น

ถึงจะได้ของล้ำยุคมาบ้าง แต่มันก็ไม่ใช่หลักฐานที่มัดตัวได้แน่นหนา วินาทีที่เอาออกมาโชว์ ก็จะมี 'ผู้ประดิษฐ์' ออกมาแสดงตัว สุดท้ายก็เสียสมาชิกไปเปล่าๆ สู้เอามาเสริมความแข็งแกร่งให้ตัวเองดีกว่า

นอกจากก้อนตัวนำยิ่งยวดที่ได้มาเมื่อปีก่อน ในองค์กรเมสไซยาห์ยังมีของดีอีกสองสามอย่างที่เอาออกมาจากสถาบันวิจัยของอิลลูมินาติ

นั่นคือสมบัติก้นหีบเล็กๆ น้อยๆ ที่สะสมมา

ในสายตาของหวงจี๋ นี่คงเป็นสิ่งเดียวที่มีค่าของพวกเขา

"เรามีเป้าหมายเดียวกัน แต่จะให้ผมเข้าร่วมหรือไม่ ต้องขอดูคุณภาพของสมาชิกคนอื่นๆ ก่อน ตอนนี้ผมสามารถให้เงินทุนและความช่วยเหลือเล็กๆ น้อยๆ กับคุณได้" หวงจี๋กล่าว

เขาจำเป็นต้องไปเจอสมาชิกคนอื่น ขอแค่ได้เจอ สิ่งที่ควรรู้เขาก็จะรู้หมด

เหมือนกับเหล่าหวังที่อยู่ตรงหน้า ที่นึกว่าซ่อนก้อนตัวนำยิ่งยวดไว้ดีแล้ว แต่หวงจี๋รู้แล้วว่ามันอยู่ที่ไหน

การจะแก้เกมกระดานนี้ ต้องวางแผนระยะยาว เขารู้สึกว่าเวลากระชั้นชิด และรู้ดีว่าลำพังตัวคนเดียวคงทำไม่สำเร็จ

ในเมื่อมีกลุ่มผู้ต่อต้านอยู่แล้ว แค่เขี่ยคนที่ชะตาลิขิตว่าจะทรยศออกไป ที่เหลือให้เขาเป็นผู้นำ ก็ยังพอมีทางเป็นไปได้

ไม่มีใครคัดกรองคนที่มีจิตใจไม่มั่นคงได้ดีไปกว่าเขาอีกแล้ว

เหล่าหวังถาม "เงินทุน? คุณให้ได้เท่าไหร่?"

"ก้อนตัวนำยิ่งยวดฉันซ่อนไว้แล้ว นอกจากฉันไม่มีใครรู้ว่าอยู่ที่ไหน ที่นี่ไม่ปลอดภัยแล้ว ฉันหาโอกาสไปรวมกลุ่มกับสมาชิกคนอื่นอยู่ตลอด ปีที่แล้วเราแตกกระเจิง ต่างคนต่างหนี เมื่อเดือนก่อนฉันเพิ่งติดต่อพี่น้องคนหนึ่งได้ เขาอยู่ที่ลอนดอน"

"ฉันต้องไปหาเขา ติดต่อเรือไว้แล้ว อย่างน้อยๆ ก็ขาดอีกห้าหมื่น ถ้าจะให้ดี... ยิ่งเยอะยิ่งดี"

หวงจี๋ส่ายหน้า "ไม่ต้องรีบหนี อย่างน้อยในช่วงไม่กี่เดือนนี้ ผมยังไปไหนไม่ได้ ที่ผมให้เงินทุนคุณ คือหวังจะให้คุณช่วยจัดหาของบางอย่างให้ผม"

"อะไรนะ? คุณดูสองคนบนพื้นนี่สิ พวกมันตามมาถึงบ้านฉันแล้วนะ" เหล่าหวังแย้ง

"ตัวตนของพวกมันยังไม่แน่ชัด สำหรับตอนนี้ คุณอยู่ในจีนปลอดภัยที่สุดแล้ว" หวงจี๋ตอบ

เหล่าหวังเม้มปาก นั่งลงค้นตัวคนหมดสติทั้งสอง

เขาค้นของในตัวสองคนนั้นออกมาดู แล้วพยักหน้า "อื้ม พวกมันไม่ใช่คนของอิลลูมินาติจริงๆ น่าจะเป็นพวกมือปืนรับจ้าง"

คนของอิลลูมินาติโดยตรง จะมีสัญลักษณ์ดวงตาที่มองเห็นทุกสิ่ง หรือพกพาของที่มีสัญลักษณ์เกี่ยวข้อง

เหล่าหวังตบหน้าชายที่แขนขาหลุดให้ตื่น แล้วถามว่า "สารภาพมา ใครจ้างแกมาฆ่าฉัน"

"ไม่มีใครจ้าง เราแค่จะเข้ามาขโมยเงิน แต่พวกแกดันกลับมา เราเลยจะจับพวกแกถามว่าเงินอยู่ไหน" มันหอบหายใจพลางโกหกหน้าตาย

หวงจี๋พยักหน้า จับขยับสองสามที ก็ต่อข้อต่อที่หลุดของชายคนนั้นกลับเข้าที่

แต่ยังไม่ทันที่มันจะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความเจ็บปวดระลอกใหม่ก็ถาโถมเข้ามา หวงจี๋จับแขนที่เพิ่งต่อเสร็จ บิดจนกลายเป็นแป้งเปียกอีกครั้ง

"อ๊ากกก!"

ไม่สนใจเสียงร้องโหยหวน หวงจี๋ใช้มันเป็นหุ่นซ้อมมือ ฝึกฝนความชำนาญของวิชา 'แบ่งเส้นเอ็นเลาะกระดูก'

เขารู้วิธีถอดข้อต่อ แต่สมองเข้าใจแต่มือยังไม่คล่อง ที่ก่อนหน้านี้ทำได้รวดเร็วเพราะอีกฝ่ายโดนดัชนีรีดอากาศเล่นงานจนตั้งตัวไม่ติด ยืนเป็นเป้านิ่งให้เขาถอด

ในการต่อสู้จริง หวงจี๋ยังแสดงประสิทธิภาพได้ไม่เต็มที่ จึงต้องฝึกฝนให้มาก

"ข้อต่อสึกหมดแล้ว แขนข้างนี้คงพิการถาวร" เหล่าหวังพูดขู่ข้างๆ

พอมันได้ยินเหงื่อกาฬก็แตกพลั่ก มันหากินกับมีด ถ้ามือพิการก็จบเห่ กลายเป็นแค่กุ๊ยธรรมดา

"อย่านะๆๆ ผมบอกแล้ว เป็นเรื่องเข้าใจผิดครับ ผมชื่อเสี่ยวจา พวกเราไม่ได้มาฆ่าลุง เราไม่ฆ่าคน เราแค่จะมาจับตัวลุงกลับไป ผมก็ไม่รู้ว่าจะจับไปทำไม แต่ลูกพี่สั่งให้พาตัวลุงกลับไป" มันละล่ำละลักบอก

เหล่าหวังถาม "ลูกพี่แกเป็นใคร?"

"จางจวิ้นเหว่ย..."

เหล่าหวังเลิกคิ้ว "ไม่รู้จัก มีคนจ้างมันมาอีกทีใช่ไหม?"

"ใช่ๆ... มีคนโทรมาจ้างลูกพี่ให้ตามหาคน ก็... ก็คือลุงนั่นแหละ ขอแค่เจอตัว รายงานไปก็ได้แล้วหนึ่งล้าน" เสี่ยวจาตอบ

หวงจี๋ต่อแขนขาให้เสี่ยวจาแล้วถามว่า "แล้วถ้าจับตัวได้ล่ะ? ได้เท่าไหร่?"

"น่าจะได้เยอะกว่ามั้ง?" เสี่ยวจาตอบแบบไม่แน่ใจ

เหล่าหวังจับประเด็นสำคัญได้ทันที ถามจี้ "น่าจะ? หมายความว่าไง?"

เสี่ยวจารีบตอบ "เพราะทางนั้นไม่ได้สั่งให้ลูกพี่จับตัวลุง แค่ให้รายงานที่อยู่ แล้วเขาจะส่งคนมาจับเอง"

"แต่ลูกพี่คิดว่าตัวลุงมีค่ามากกว่านั้น แค่รู้ที่อยู่ก็ได้ตั้งล้าน จับตัวได้ต้องได้เยอะกว่าแน่ พอเจอลุง ก็เลยให้พวกผมมาดักรอที่ห้อง จับเป็นลุงกลับไป"

ได้ยินดังนั้น เหล่าหวังชะงัก แล้วระเบิดเสียงหัวเราะ

เขาก็ว่าอยู่ คนของอิลลูมินาติจะมาจับเขา ทำไมส่งแค่ปลาซิวปลาสร้อยมาสองตัว

เพื่อความชัวร์ มันต้องวางกำลังล้อมจับอย่างแน่นหนา

ที่แท้ก็เป็นไอ้เจ้าถิ่นที่ชื่อจางจวิ้นเหว่ย ทำนอกเหนือคำสั่ง!

อิลลูมินาติไม่มีเครือข่ายข่าวกรองที่เข้มแข็งในแถบนี้ เลยต้องอาศัยเจ้าถิ่น เพราะเงินจ้างผีโม่แป้งได้

แต่นึกไม่ถึงว่าจางจวิ้นเหว่ยจะโลภมาก ส่งลูกน้องสองคนมาแหวกหญ้าให้งูตื่น

ถึงสองคนนี้จะมีโอกาสจับตัวเหล่าหวังได้สูง แต่ก็มีความเสี่ยง อิลลูมินาติย่อมอยากส่งคนที่ไว้ใจได้มาจัดการมากกว่า

ต่อให้เหล่าหวังถูกพวกเจ้าถิ่นจับได้จริงๆ เขาก็มีโอกาสฆ่าตัวตาย และ 'โอสถทองคำ' ก็จะหายสาบสูญไปตลอดกาล

"คนของอิลลูมินาติยังมาไม่ถึง นี่เป็นโอกาสดี ตอนนี้เราหนียังทัน!" เหล่าหวังบอก

หวงจี๋รู้อยู่แล้ว เขาจงใจชักนำให้เหล่าหวังคิดได้เอง

เขาพูดว่า "ถ้าอิลลูมินาติรู้ที่อยู่ของคุณ ต้องสั่งระงับการกระทำโดยพลการของจางจวิ้นเหว่ยแน่ แต่จนถึงตอนนี้ สองคนนี้ยังไม่ได้รับคำสั่งให้ถอนตัว แสดงว่าจางจวิ้นเหว่ยยังไม่ได้โทรรายงานที่อยู่ของคุณ!"

เหล่าหวังอึ้ง จริงด้วย

ไอ้จางจวิ้นเหว่ยมันอวดฉลาด อยากจับตัวคนให้ได้ก่อน ค่อยไปต่อรองราคา

ดังนั้นอิลลูมินาติ ตอนนี้ยังไม่รู้เลยว่าเจอตัวเหล่าหวังแล้ว!

"คนที่รู้ว่าคุณอยู่เซี่ยงไฮ้ มีแค่จางจวิ้นเหว่ยกับลูกน้อง เราแค่ไปคุยกับเขา จัดการเขาซะ เท่านี้ในเขตนี้ อิลลูมินาติก็จะไม่เจอตัวคุณไปอีกนาน" หวงจี๋สรุป

เหล่าหวังอุทาน จ้องหน้าหวงจี๋ "คุณว่าไงนะ? จัดการเขา?"

"ควบคุมเขาได้ คุณก็ปลอดภัย" หวงจี๋ยิ้ม

พูดจบ ก็ปลุกอีกคนที่สลบอยู่ หวงจี๋สั่งให้สองคนนี้เป็นคนนำทาง

เหล่าหวังรู้ว่าเป็นวิธีที่ดี ขอแค่จางจวิ้นเหว่ยไม่รายงานที่อยู่ ก็สามารถตบตาไปได้ เพราะอิลลูมินาติก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน

แต่เหล่าหวังมองซ้ายมองขวา พูดอย่างเอือมระอา "แค่พวกเราสามคน?"

"จับโจรต้องจับหัวหน้า" หวงจี๋ตอบ

"แล้วถ้าไม่มีโอกาสล่ะ?" เหล่าหวังถาม

หวงจี๋ตอบ "ไม่มีโอกาส ผมจะสร้างโอกาสเอง!"

"คุณมั่นใจเหรอ? ไอ้สองคนนี้พอไปถึงต้องส่งซิกให้จางจวิ้นเหว่ยแน่" เหล่าหวังชี้ไปที่สมุนสองคน

"ไม่ๆๆ พวกเราไม่พูดแน่" เสี่ยวจารู้พิษสงของหวงจี๋ดี รีบปฏิเสธพัลวัน

หวงจี๋ยิ้ม หยิบเข็มออกมา ปักลงไปที่ใต้สะดือของทั้งสองคน แล้วดีดหางเข็มไม่หยุด

"คะ... คุณทำอะไร?" ทั้งสองตกใจ

หวงจี๋ไม่พูด ดีดเข็มอยู่สามนาทีเต็ม ถึงดึงเข็มออก

วินาทีที่ดึงออก ทั้งสองคนรู้สึกหนาวสะท้านและอ่อนแรงวูบ

"คุณทำอะไรลงไป!" ทั้งสองหน้าตื่น

หวงจี๋ตอบ "ไม่มีอะไร ก็แค่ตอนด้วยการฝังเข็ม"

"อะไรนะ!" ไม่ใช่แค่สองคนนั้นที่ช็อค แม้แต่เหล่าหวังกับหลินลี่ก็สะดุ้งโหยง

แค่นี้... ก็ตอนแล้วเหรอ?

ทั้งสองคนรีบหันหลังกลับไปคลำสำรวจพักใหญ่ รู้สึกแค่ว่าในมือเย็นเฉียบ

หวงจี๋เก็บเข็มแล้วพูดว่า "ไปโรงพยาบาลก็รักษาไม่หาย มีแต่ผมที่แก้ได้"

สิ่งที่เขาไม่ได้บอกคือ มีเวลารักษาแค่สามวัน นี่คือการเปลี่ยนทางเดินเลือดลม ร่างกายไม่ส่งเลือดไปเลี้ยงส่วนนั้นแล้ว ถึงได้เย็นเฉียบ ถ้าเกินสามวันไม่รักษา เนื้อเยื่อจะตาย

"ลูกพี่! ไว้ชีวิตพวกเราเถอะ! พวกเราจะให้ความร่วมมือเต็มที่ ต่อไปพี่คือลูกพี่ใหญ่ของเขตนี้!" ทั้งสองคนแทบจะร้องไห้

"ไม่ใช่ผม... เขาต่างหาก!" หวงจี๋ชี้ไปที่หลินลี่

หลินลี่ตะลึง เอียงคอถาม "หือ?"

[จบแล้ว]