ตอนที่ 99 ประกาศ

ประเทศแต่ละแห่งจะมอบคูปอง 3 ใบ รวมสี่ประเทศก็เท่ากับ 12 ใบพอดี

อวี๋ลี่สิงเพิ่งรับมือสี่ชาติมหาอำนาจเสร็จ หันกลับมาก็โดนไต้ซูฉินด่าว่าซะจนหูชา

“อะไรนะ เรามีทรัพย์สมบัติมากมายหรือไง อยู่ๆ จะให้ไป 12 ใบเนี่ย คิดว่าคลังของฉันออกลูกได้หรือ?”

“โอ๊ย ใจฉันแทบขาด จะเป็นโรคหัวใจตายอยู่แล้วนะ!”

“นี่มันของที่ฉันค่อยๆ เก็บสะสมมาทีละใบ แล้วอยู่ดีๆ ก็หมดเกลี้ยง! หมดแล้วนะ!”

คุณยายคนนี้ทำงานฝ่ายสนับสนุนมาตลอดชีวิต สิ่งที่ทนเห็นไม่ได้ที่สุดก็คือความฟุ่มเฟือยไร้เหตุผลแบบนี้

เธอหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกมา เริ่มคำนวณ ยิ่งนับก็ยิ่งเจ็บใจ

“มันมากเกินไปจริงๆ มากที่สุดฉันยอมแบ่งได้ 4 ใบ ประเทศละ 1 ใบ ก็ถือว่าเยอะแล้ว เข้าใจไหม”

ถ้าอวี๋ลี่สิงอยู่ตรงหน้า เธอคงตบโต๊ะเสียงดังไปแล้วแน่

แต่อวี๋ลี่สิงก็ทำอะไรไม่ได้ “คุณไต้ ประเทศละ 1 ใบมันน้อยเกิน นี่เป็นคำสั่งจากเบื้องบน ผมเองก็ไม่มีสิทธิตัดสินใจ”

เขาเองก็จนใจ เพราะถูกผลักให้ออกมารับหน้า ไม่ใช่คนมีอำนาจแท้จริง

“สมัยก่อนบ้านเรากำลังเดือดร้อน พวกเจ้าเศรษฐีต่างชาติยังนั่งกินสเต๊กกันอยู่เลยนะ!”

ไต้ซูฉินผ่านชีวิตยากจนมานัก จึงไม่เคยชอบใจประเทศต่างชาติพวกนั้น

สิ่งที่เธอเสียดายที่สุด คือไม่ได้มีโอกาสขึ้นแนวหน้าในสงคราม

ถึงจะต้องคำนึงถึงภาพรวม แต่ในใจเธอก็ยังขัดเคือง!

“ทำไมล่ะ?”

“ทำไมต้องเอาของที่ลูกหลานสกุลเว่ยอุตส่าห์สะสมไว้ ไปยกให้พวกต่างชาติด้วย?”

อวี๋ลี่สิงรู้ดีว่ามันเป็นปมในใจของไต้ซูฉิน แต่เรื่องนี้เขาก็ไม่มีทางออก

“คุณไต้ การส่งคูปองสนทนาให้พวกเขา ไม่ใช่ช่วยพวกนั้น แต่เป็นการช่วยคนบริสุทธิ์ พวกเราล้วนเป็นชาวบลูสตาร์ จะปล่อยให้คนพวกนั้นตายต่อหน้าต่อตาได้อย่างไร”

เมื่อคิดถึงคนบริสุทธิ์เหล่านั้น ไต้ซูฉินก็พูดไม่ออกอยู่ครู่หนึ่ง

“ช่างเถอะ เอาตามนั้นก็ได้”

เธอทิ้งคำพูดอย่างหมดแรงไว้เพียงเท่านั้น

ในเวลาที่คนทั่วไปยังไม่รู้ รัฐบาลของแต่ละประเทศต่างกำลังฟื้นฟูอย่างรวดเร็ว

และความเร็วในการฟื้นฟูก็เกินคาด

หนิงจวิ้นเพิ่งจะเตรียมกินข้าว เปิดช่องสนทนาเพื่อดูข่าวลือเล่น แต่กลับเห็นชื่อคุ้นๆ หลายชื่อโพสต์ข้อความขึ้นมาพร้อมกัน

“เมื่อดวงดาวทั้งหลายกลายเป็นกรงขัง เมื่ออารยธรรมถูกบังคับให้ก้าวสู่การพนันแห่งวิวัฒนาการอันนองเลือด——พวกเราขอประกาศในนามรัฐบาลชั่วคราว 5 ชาติที่เพิ่งฟื้นฟู จะร่วมแรงร่วมใจ ฝ่าช่วงยากลำบากนี้ไปด้วยกัน!”

“เมื่อดวงดาวทั้งหลายกลายเป็นกรงขัง เมื่ออารยธรรมถูกบังคับให้ก้าวสู่การพนันแห่งวิวัฒนาการอันนองเลือด——พวกเราขอประกาศในนามรัฐบาลชั่วคราว 5 ชาติที่เพิ่งฟื้นฟู จะร่วมแรงร่วมใจ ฝ่าช่วงยากลำบากนี้ไปด้วยกัน!”

“เมื่อดวงดาวทั้งหลายกลายเป็นกรงขัง เมื่ออารยธรรมถูกบังคับให้ก้าวสู่การพนันแห่งวิวัฒนาการอันนองเลือด——พวกเราขอประกาศในนามรัฐบาลชั่วคราว 5 ชาติที่เพิ่งฟื้นฟู จะร่วมแรงร่วมใจ ฝ่าช่วงยากลำบากนี้ไปด้วยกัน!”

จีน อี๋งกั๋ว หมีขาว แดนตะวันไม่ลับฟ้า และฟากั๋ว ห้าประเทศทรงอิทธิพลที่สุดบนบลูสตาร์ ประกาศคำมั่นอย่างเป็นทางการ

เวลานี้เป็นหนึ่งทุ่ม ผู้เล่นส่วนใหญ่กลับเข้าบ้านเตรียมกินข้าว ซึ่งเป็นช่วงที่ช่องสนทนาคึกคักที่สุด

แถลงการณ์จาก 5 ชาติถูกผู้เล่นนับไม่ถ้วนเห็นเข้า

“อะไรเนี่ย สหประชาชาติฟื้นแล้วหรือไง?”

“ที่แท้อี๋งกั๋วยังไม่ล่มเหรอ เงียบไปนาน นึกว่าตายกันหมดแล้วนะ”

“พวกหมีขาวโง่ ถึงประเทศจะตายหมด พวกเราก็ยังไม่ตาย!”

“บอกแล้ว พวกอี๋งกั๋วเสียงดังเหมือนนกกระจอก บ่นไม่หยุด นี่ไง โผล่มาอีกแล้ว”

“เดี๋ยวก่อน ประเด็นคืออะไรนะ ไม่ใช่ว่ารัฐบาลแต่ละประเทศฟื้นขึ้นมาเหรอ”

“ฟื้นแล้วจะช่วยอะไรได้ ตอนนี้ให้ฉันขนมปังสักแผ่นได้ไหม?”

“ใช่เลย มาช่วยซ่อมบ้านฉันหน่อยได้ไหม”

“หรือจะมาช่วยฆ่ามอนสเตอร์ให้หน่อยได้ไหม?”

ในเกมที่การสื่อสารลำบากขนาดนี้ ถึงรัฐบาลจะออกหน้าก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก

จะให้เหมือนครั้งก่อนที่จีนเอาเสบียงออกมาแจกอีกหรือไง?

ฮึ ตลกสิ้นดี

แต่ไม่นาน เหตุการณ์ก็พลิกไปจากที่ทุกคนคาดคิด

“ทุกคนเตรียมจดไว้ให้ดี ต่อไปนี้จะประกาศเทคนิคการล่าครั้งนี้ รวมทั้งจุดอ่อนของสัตว์ประหลาดบางชนิด”

“เมื่อการแข่งขันล่าจบลง จะเปิดร้านค้าแลกคะแนน แต้มทั้งหมดสามารถแลกอาหาร วัสดุ อาวุธ และของใช้ต่าง ๆ ขอให้ทุกคนเข้าร่วมอย่างแข็งขัน สะสมเสบียงไว้รับมือภัยครั้งหน้า”

“มอนสเตอร์ในการล่าครั้งนี้มีทั้งหมด 10 ประเภท โปรดเลือกสู้ให้เหมาะกับกำลังของตน”

“1. สัตว์หลายมือ อาศัยในบึง กลัวไฟ สามารถใช้คบไฟล่าได้”

“2. สัตว์ขนยาว อาศัยอยู่บนต้นไม้สูง หนังหนา กลัวไฟ”

“3. สัตว์ทราย อยู่ตามทุ่งร้าง ชอบกินเนื้อ สามารถใช้เหยื่อล่อ”

“4. สัตว์ปลาหมึก อาศัยในทะเลและแม่น้ำ ชอบร้อนไม่ชอบเย็น พกน้ำแข็งไว้จะช่วยจำกัดการเคลื่อนไหวของมันได้”

“5. ——”

อวี๋ลี่สิงโพสต์ข้อความรัว ๆ หลายสิบบรรทัด ทั้งหมดเป็นข้อมูลเกี่ยวกับการแข่งขันล่า

โดยเฉพาะจุดอ่อนของมอนสเตอร์สิบชนิดนั้น ถือว่าเป็นข้อมูลล้ำค่าสำหรับผู้เล่นทั้งหลาย

รู้พื้นที่รอบตัวก็จะหาเจอมอนที่ตรงกันได้

เมื่อรู้จุดอ่อน ก็สามารถโจมตีได้ตรงเป้า ทำให้ง่ายขึ้นหลายเท่า

ประเทศอื่นเองก็ไม่คาดคิด ว่าจีนจะยอมเปิดเผยข้อมูลลับมีค่าเช่นนี้ในเวลานี้

แม้แต่เบ็กเคิลที่ปากแข็งที่สุดในพันธมิตรบลูสตาร์ ยังเอ่ยปากชมว่า “จีนช่างใจกว้างจริง ๆ”

แต่อวี๋ลี่สิงเพียงตอบว่า “นี่คือความจริงใจของจีน เพื่อพิสูจน์ว่าเรายืนอยู่ข้างทุกคน หวังว่าทุกประเทศจะทุ่มเทอย่างเต็มที่เช่นกัน”

ในช่องสนทนา ผู้เล่นที่เห็นข้อความเหล่านี้มือถึงกับสั่นด้วยความตื่นเต้น

“ซูซิน ลูกอยู่ม.6 จำเก่งใช่ไหม รีบจดไว้เร็ว!”

หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งถือกระดาษกับปากกา ยังไม่ทันจด ข้อความก็ถูกเลื่อนขึ้นไปแล้ว

เธอจึงต้องเรียกลูกสาวมาช่วยท่องจำ

เด็กสาวเผลอทำท่าจะดันแว่นเหมือนเคย แต่ตอนนี้ไม่มีแว่นให้ดันแล้ว

“แม่ มันเลื่อนไวเกิน หนูมองไม่ทัน!”

“อ้าว มาอีกแล้ว รีบเขียนสิลูก!”

เจ้าหน้าที่รัฐบาลจีนกลัวว่าคนจะอ่านไม่ทัน จึงคัดลอกข้อความซ้ำส่งต่อเนื่อง ยาวนานเกือบ 20 นาที ไม่หยุดพัก

รอบนี้เด็กสาวเบิกตากว้าง แย่งกระดาษกับปากกาจากแม่ แล้วเขียนอย่างรวดเร็ว เพียง 5 นาทีก็จดเสร็จ

คุณปู่ที่นั่งข้างๆ เห็นลายมือบนกระดาษก็ยิ้มปลื้ม “เด็กเตรียมเข้ามหาวิทยาลัยนี่สมองไวจริง เขียนก็เร็ว”

ในเวลาเดียวกัน ยังมีเด็กมัธยม นักศึกษา และคนทำงานรุ่นใหม่อีกนับไม่ถ้วน กำลังทำสิ่งเดียวกัน

ในหัวของทุกคนมีแต่ความคิดเดียว “มือเร็วเข้า จดเร็วเข้า!”

ต่อให้ฆ่ามอนสเตอร์ไม่ได้ แต่ก็ต้องจดไว้ก่อน อย่างน้อยได้ลองสู้บ้าง

ก็อย่างที่คนจีนชอบพูด ‘มาถึงแล้วก็ต้องลองตีสักไม้ มีหรือไม่มีผล ค่อยว่ากัน’

ข้อความในช่องสนทนา บางอย่างหนิงจวิ้นรู้แล้ว บางอย่างก็ไม่เคยรู้มาก่อน

เธอจึงตั้งใจจดไว้ทั้งหมด เผื่อวันหนึ่งรอบบ้านมีมอนอื่นนอกจากสัตว์หลายมือ จะได้ไม่มืดแปดด้าน

พอแน่ใจว่าข่าวใหญ่คืนนี้คงหมดแล้ว หนิงจวิ้นก็เริ่มนับผลลัพธ์ที่ได้ของวันนี้

(จบตอน)