ตอนที่ 38 เสี่ยวไป๋ที่แปลกไป

ตรงนี้มันประหลาดจริง ๆ หญ้าขึ้นสูงเกือบถึงเอวหนิงจวิ้น พื้นดินชื้นแฉะ แค่เหยียบลงไปก็เต็มไปด้วยดินเลน

เธอแหวกหญ้าออกไป จึงเห็นว่ามี “โพรงเล็ก ๆ” ซ่อนอยู่ ช่องไม่ใหญ่นัก แต่ขนาดพอที่เสี่ยวไป๋จะมุดเข้าไปได้แน่

“เสี่ยวไป๋?” เธอเรียกลองดู

จริงอย่างที่คิด เสียง “อ๊าวว~” ก็ดังลอดออกมาจากข้างใน

แต่ช่องนี้เล็กเกิน เธอไม่อาจตามลงไปได้ แถมไม่รู้ด้วยว่าเสี่ยวไป๋เจออะไรอยู่ในนั้น

ทำได้แค่ก้มหน้าลงไปเรียกซ้ำ ๆ “เสี่ยวไป๋ ออกมาสิ เร็วเข้า!”

ถ้าเกิดมันเป็นอะไรขึ้นมาอีก ทีนี้เธอก็เหลือตัวคนเดียวจริง ๆ แล้วนะ!

หนิงจวิ้นแทบหมอบราบลงไป เฝ้ามองปากโพรงด้วยใจร้อนรน

ทันใดนั้น เสียง ซู่ซ่า ดังมาจากข้างใน เหมือนมีอะไรสักอย่างกำลังจะออกมา!

เธอสะดุ้งเฮือก รีบยกหน้าไม้ขึ้นเล็งตรงโพรง ตาไม่กระพริบ ร่างทั้งร่างเกร็งตึงเต็มที่

แล้วหัวกลมขาว ๆ ก็โผล่มาพรวด—

พอเห็นหนิงจวิ้น ดวงตากลมโตคู่นั้นก็ส่องแสงวิบวับ พลางร้อง “อ๊าวว~”

ใช่แล้ว มันคือเสี่ยวไป๋จริง ๆ!

เธอโล่งอกทันที กำลังจะเอื้อมไปอุ้มมันขึ้นมา ทว่ามันกลับถอยห่างร้อง “อ๊าวว~~”

เสี่ยวไป๋หันหลังเล็กน้อย แต่ก็หันหน้ากลับมาเหมือนอยากชวนให้เจ้าของตามไป

“โพรงมันเล็กไป ฉันเข้าไม่ได้หรอกนะ” หนิงจวิ้นถอนหายใจ โบกไม้โบกมือประกอบ “ดูสิ เข้าไม่ได้จริง ๆ”

เสี่ยวไป๋เอียงคอทำหน้างง ก่อนจะวิ่งมาหาเธอ แล้วก็วิ่งกลับไปที่โพรง หยุดยืนงง ๆ อยู่ตรงนั้น

สมองเล็ก ๆ ของมันเหมือนประมวลผลอะไรบางอย่าง…แล้วในที่สุดก็เข้าใจ!

“ฟึ่บ!” มันมุดหายกลับเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้หนิงจวิ้นเรียกยังไงก็ไม่ยอมโผล่มาอีก

ทำไงดีล่ะนี่?

โพรงนี้ลึกลงไปใต้ดิน มองจากข้างนอกไม่มีทางรู้เลยว่ามันเชื่อมไปไหน

เธอจึงไม่กล้าเดินไปไหนไกล ได้แต่ยืนรออยู่ตรงนั้น เพราะปกติเสี่ยวไป๋ไม่เคยหายไปเฉย ๆ แบบนี้แน่ ๆ …มันต้องเจออะไรสักอย่างแล้วล่ะ

หนิงจวิ้นยืนรออย่างกังวล แต่ก็ไม่อาจยืนนิ่งเฉย จึงเปิดหน้าต่างข้อความส่งไปหาเซียวฉีเฉิน

“เสี่ยวไป๋เหมือนเจออะไรบางอย่าง แต่มุดเข้าไปในโพรงเล็ก ๆ ฉันเข้าไม่ได้ เกมนี้มีไอเท็มทำให้คนตัวเล็กลงบ้างไหม?”

ในโลกจริงไม่มีทางหดตัวได้แน่ แต่ที่นี่มันคือเกมอะนะ—ใครจะรู้ เผื่อมีจริง?

อีกฟาก เซียวฉีเฉินกำลังฟัดกับ “วัวเขาดำ” ตัวมหึมา เขาของมันคมจนแค่พลาดนิดเดียวก็โดนแทงทะลุ แถมมันยังเป็นจ่าฝูงครองพื้นที่อย่างแท้จริง

แต่ชายร่างสูงคนนั้นกลับไม่สน พุ่งเข้าฟาดดาบใส่แบบไม่ลังเล—แรงปะทะสะเทือนจนสัตว์ร้ายสะดุ้งโหยง

วัวเขาดำรู้ตัวทันทีว่าคงไม่ใช่คู่มือ มันคิดจะหนี แต่ก็สายเกินไป

เพียงสองฟันใหญ่เต็มแรง—บาดแผลผุดขึ้นทั่วร่าง

กำลังสิ้นใจอยู่แล้ว ทันใดนั้นชายหนุ่มกลับหยุดลงชั่วคราว ทำให้มันนึกว่ามีโอกาสรอด รีบเผ่นไปไม่กี่ก้าว…แต่ดาบที่ขว้างตามมาก็ปักตรงคอเต็มแรง

【คริติคอล -6597】

บอสถูกกำจัด วัวเขาดำทิ้งร่างลงกับพื้น ก่อนหายวับกลายเป็นกองแสงวาววับ

เซียวฉีเฉินเพียงสะบัดมือ เก็บของทั้งหมดเข้ากระเป๋าโดยไม่แม้แต่จะมอง—เพราะสิ่งสำคัญกว่าคือข้อความจากหนิงจวิ้น

【ไม่มีไอเท็มเปลี่ยนขนาดร่างกาย อย่างน้อยฉันไม่เคยเจอ】

คำตอบนี้ไม่ทำให้หนิงจวิ้นผิดหวังนัก เพราะเดาไว้แล้ว แต่สีหน้าของเสี่ยวไป๋ก่อนหายไปนั้น มันต้องมีอะไรบางอย่างอยู่ในโพรงแน่ ๆ

อีกข้อความเด้งขึ้นมา—

【รอให้ระบบเปิด “รับสมัคร NPC” ก่อนก็ได้ จะมีเผ่าแคระ สูงแค่ 40–50 เซนต์ พวกนั้นมุดไปได้】

หนิงจวิ้นอ่านแล้วแทบอ้าปากค้าง

“มี NPC ด้วยเหรอ? ฉันนึกว่ามีแต่ผู้เล่นกับมอนสเตอร์สิ”

เกมนี้จะมี NPC แบบไหนกัน? พวกเขามีสติปัญญาเหมือนชาวบลูสตาร์ไหม?

แต่เซียวฉีเฉินก็ไม่พูดอะไรเพิ่ม เพียงตอบสั้น ๆ

【ฟีเจอร์นั้นยังอีกนานกว่าจะเปิด】

โอเค…อยากรู้ก็เก็บไว้ก่อน ตอนนี้รีบดูแลเสี่ยวไป๋ก่อนดีกว่า

“งั้นฉันไม่ถามแล้ว นายลุยต่อเถอะ ฉันจะรอตรงนี้”

เขาไม่ตอบกลับมาอีก คงกำลังรีบฆ่าบอสตัดหน้าใครอยู่

หนิงจวิ้นเองก็ไม่ปล่อยเวลาเปล่า เริ่มเดินหากล่องสมบัติในพุ่มหญ้ารอบ ๆ

ผลคือเจอกล่องธรรมดาใบหนึ่งซ่อนอยู่ สีซีด ๆ แถมกลืนไปกับหญ้า โคตรหายาก

【ติ๊ง! คุณกระตุ้นพรสวรรค์ คริติคอล 100%】

【ยินดีด้วย คุณได้รับ เหรียญทองแดง 40 เหรียญ, เศษดันเจี้ยนเดี่ยว 4 ชิ้น】

“โอ้โห ใจกว้างไม่เบาเลยนะ”

เธอเริ่มสังเกตเห็นกฎเกณฑ์บางอย่างแล้ว—

กล่องธรรมดา ส่วนใหญ่จะออกอาหารหรือวัตถุดิบพื้นฐาน

กล่องทองแดง มีของใช้ที่จับต้องได้จริง หรืออาวุธ

กล่องเงิน มีพิมพ์เขียวกับไอเท็มพิเศษ รวมถึงสิ่งปลูกสร้างชิ้นโต

แต่คราวนี้ แค่กล่องธรรมดาก็ให้เศษดันเจี้ยนมาตั้ง 4 ชิ้น!

【เศษดันเจี้ยนเดี่ยว : เศษชิ้นส่วนปริศนา เก็บครบ 10 ชิ้น จะได้รับเซอร์ไพรส์】

พูดง่าย ๆ คือ ถ้าเก็บครบสิบชิ้น ก็รวมเป็น “ตั๋วดันเจี้ยนเดี่ยว” ได้

หนิงจวิ้นเหลืออีก 6 ชิ้นก็ครบแล้ว—ถึงตอนนั้นก็จะได้ลงดันอีกครั้ง ซึ่งเธอรู้อยู่เต็มอกว่ารางวัลในดันนั้นคุ้มค่าเกินบรรยาย ยิ่งได้แต้มคุณสมบัติอิสระเพิ่ม ยิ่งทำให้ความต่างชัดเจนขึ้น

ตั้งแต่ที่ได้ +3 พลังมา เธอสัมผัสได้เลยว่าตัวเองเปลี่ยนไปแค่ไหน

ส่วนเซียวฉีเฉินที่ลุยบอสเดี่ยวได้เรื่อย ๆ…แต้มของเขาต้องสูงลิบแน่นอน

หลังเก็บกล่องเสร็จ เธอก็เหลือบไปเห็นรังนกบนต้นไม้สองต้นพอดี โชคดีที่มีกรงเล็บแมวติดตัวอยู่

สวมเสร็จ ปีนปรู๊ดขึ้นไปง่ายดาย แต่รังแรกกลับว่างเปล่า

“ซวยละ ของเก่าแน่ ๆ”

กำลังจะปีนลง เสียง “อ๊าวว~~” อันคุ้นเคยก็ดังมาอีก

“เสี่ยวไป๋! ฉันอยู่นี่!”

เธอรีบไต่ลงมา—ทันใดนั้นก้อนขาว ๆ ก็พุ่งเข้าหาเต็มแรง

หนิงจวิ้นอยากจะอุ้มมัน แต่พอเห็นอุ้งเท้าดำปี๋เปื้อนดินก็ชะงัก เลยเปลี่ยนเป็นลูบหัวแทน

“เสี่ยวไป๋ เจออะไรมาอีกล่ะ?”

ลูกเสือขาวไม่ตอบ แต่กัดชายกางเกงเธอแล้วดึงไปทางหนึ่ง ชัดเจนว่าอยากให้เธอตามไป

อะไรกันนะ…เสี่ยวไป๋ไปเจอเรื่องอะไรอีกแล้ว?

(จบตอน)