ตอนที่ 572 การเปลี่ยนของปลาดึกดำบรรพ์

ร่างของถังเทียนโน้มมาข้างหน้าเล็กน้อย  เขาเป็นเหมือนหมีเงินดุร้ายกำลังหมอบเตรียมกระโจนตาที่หลับอยู่ครึ่งหนึ่งพลันเบิกกว้างและรังสีเยือกเย็นรุนแรงพุ่งออกมาเหมือนคมดาบขาว

ไม่ชัดเจนว่าเป็นเพราะความเหนื่อยล้าของเขา  แต่สภาพใจของถังเทียนสงบนิ่งไม่มีกระเพื่อม

ใบหน้าที่ชั่วร้ายของศัตรูของเขาทุกคนมีแววตาเปี่ยมไปด้วยความโลภสะท้อนอยู่ในดวงตา  เขาแทบมีจิตใจว่างเปล่าดูเหมือนจะเหลือแต่เพียงสัญชาตญาณ  เขาไม่ได้ตะโกนหรือคำรามมีแต่เสียงกระซิบแผ่วเบาเหมือนลมทะเลพัดพริ้ว สัญญาที่เขาสาบานอยู่ใต้ดวงดาว

ข้าต้องชนะ

ข้าต้องเป็นผู้ชนะ

ข้าต้องเอาชนะพวกมัน

คนแรกที่ตระหนักว่ามีบางอย่างที่ผิดปกติก็คือเสี่ยวเอ้อ

อันตราย!  ทั่วทั้งตัวของถังเทียนเปล่งพลังปราณที่อันตรายมาก  ปกติถังเทียนจะเผยกลิ่นอายเหมือนสัตว์ร้ายเป็นบางครั้ง  แต่ส่วนมากเป็นปราณที่ก้าวร้าว ห้าวหาญแต่ไม่ใช่ปราณอันตราย

“นี่เป็นเจ้าจริงๆ หรือว่าเจ้าแกล้งบ้ากันแน่?”

เสี่ยวเอ้อพึมพำกับตนเองเพราะเหตุผลบางอย่าง ความตื่นเต้นที่เขาไม่เคยประสบเริ่มปรากฏ แม้ว่าเจ้าเด็กโง่จะมีจุดแข็งหลายอย่างแต่เขาก็โง่งี่เง่าและไม่เคยทำให้เสี่ยวเอ้อสบายใจได้เลย  เขาแข็งแกร่งแต่เอาแน่นอนไม่ได้  บางคราก็มีความสามารถครอบงำเขาได้ แต่ส่ว่นใหญ่เขามักจะทำผิดได้ง่ายๆ

สำหรับคนที่มีความหยิ่งเป็นพิเศษ ถ้าความถือตัวจัดของเขาเปลี่ยนไปเป็นความหลงใหลและความกระตือรือร้นเหมือนดวงอาทิตย์สดใส  อย่างนั้นเขาคงเป็นดวงอาทิตย์ที่สมบูรณ์แบบใจดีไม่ใช่โง่เง่าขลาดเขลา

จนกระทั่งบัดนี้ทุกครั้งที่สภาวะพร้อมรบผุดขึ้นมาเสี่ยวเอ้อมักจะตื่นเต้น ในที่สุดเขาก็พบลักษณะร่วมกันระหว่างพวกเขาซึ่งนั่นเป็นวิธีสู้รบที่น่าร่วมกันได้ มันควรจะเป็นอันตรายกับการมีเจตนาฆ่าเพียงอย่างเดียว  แม่น้ำโลหิตจะไหลนอง เป็นความเยือกเย็นอำมหิตและไร้ความปราณี เลือดที่สาดกระจายก็คือดอกไม้ที่งดงามที่สุดในโลก

“ฆ่าฆ่า!” ตาของเสี่ยวเอ้อเปลี่ยนเป็นสีแดงในพริบตา และตะโกนเบาๆ

ถังเทียนไม่ได้ยินเสียงของเสี่ยวเอ้อ

ทันใดนั้นเขาปล่อยพลังที่ขาและพุ่งไปหาสือเซินราวกับกระสุนปืนใหญ่

สือเซินยิ้ม เป็นเวลานานแล้วตั้งแต่เขาพบคนโง่ที่กล้าพุ่งเข้ามาเพียงลำพัง

เป็นเพราะเจ้าหาที่ตายเอง  งั้นข้าจะส่งเสริมความต้องการของเจ้า

“ตาย!”

สือเซินแกว่งดาบยาวในมือเต็มแรง  ทหารข้างตัวเขาตวัดดาบทันที  ท้องฟ้าทั้งหมดเต็มไปด้วยรังสีดาบเหมือนกับฝูงผีเสื้อโบยบินตัดกันไปมาบนท้องฟ้า ดูคล่องแคล่วมีชีวิตชีวา

ทุกวิถีของดาบเป็นไปอย่างรวดเร็วและคาดเดาไม่ได้  ทั้งหมดล้อมถังเทียนไว้ทั่วทุกทิศ

ปิงลอยอยู่เหนือกำแพงเมืองมองดูฉากภาพที่เกิดขึ้น  ม่านตาเขาขยาย รังสีดาบนั่น...

ถึงตอนนี้สือเซินชี้ดาบมาข้างหน้าตรงๆ พลางพึมพำด้วยโทนเสียงแปลกประหลาด  “ระบำผีเสื้อ”

ชี่ ชี่ ชี่!

รังสีดาบทุกชิ้นกวาดผ่านอากาศเหมือนกับผีเสื้อกระพือปีกก่อให้เกิดระลอก ในตอนแรกอากาศรอบๆตัวถังเทียนปั่นป่วน คลื่นระลอกนับไม่ถ้วนที่ปะทะกันในอากาศ  ทุกระลอกก่อให้เกิดแรงบิดอ่อนๆ ในพริบตาเดียวสนามพลังที่มีขนาดใหญ่และซับซ้อนก็กักถังเทียนไว้เหมือนตาข่ายยักษ์

ถังเทียนไม่หลบเหมือนกับว่าเขามองไม่เห็น และวิ่งตรงใส่ข่ายที่เต็มไปด้วยพลังงานที่มองไม่เห็น

ซือเสินยินดีวิชาระบำผีเสื้อฝังวีรบุรุษมามากมายแล้ว สนามพลังที่มองไม่เห็นเต็มไปด้วยความอันตรายนับชั้นไม่ถ้วนที่น่าตื่นตะลึง  ครั้งหนึ่งเมื่อเขาลอบโจมตีก่อนนั้น  อาวุธจักรกลยักษ์ยี่สิบเครื่องถูกกักและบิดบดจนเหมือนแป้งทอด

เกราะเงินบนร่างของเขาก็ดูงดงามดีเหมือนกัน

สือเซินรู้สึกเสียใจเล็กน้อย

ชั่วเวลาขณะนั้นรังสีเงินยิงออกมาจากหลังของบุรุษคนนั้น ร่มเงินหนักปรากฏในสายตาของสือเซิน

ร่ม?

สือซินตะลึง  แต่หลังจากนั้นก็เริ่มหัวเราะ  ชุดเกราะที่ดูเหมือนกับหมีนี้กำยำและมีกล้ามเนื้อทรงพลัง ดูน่ากลัวและสง่างามมาก  แต่พอเอาร่มออกมาทันใด  มันกลายเป็นตัวตลกอย่างช่วยไม่ได้

หมีน้อยกับร่มใหญ่?  ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า....

ถังเทียนไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย  เหมือนกับว่าเขาไม่เห็นร่มเงินเลย

เกราะเบาร่มพญาหมีคือชุดเกราะจากกลุ่มดาวหมีใหญ่  และในขณะนี้ไม่มีใครชอบมันนักสู้จากกลุ่มดาวหมีใหญ่รวดเร็วดุร้ายและแข็งแรง แต่ร่มเป็นอาวุธที่สวยงาม  ดังนั้นพวกเขาจึงไม่ชอบ

แต่มรดกของกลุ่มดาวหมีใหญ่ก็คือร่มดวงดาวพญาหมี!

สิ่งที่สำคัญมากกว่าก็คือเสี่ยวเอ้อฝึกมากับร่มดวงดาวพญาหมี ดังนั้นพลังของเกราะเบาพญาหมีจึงถูกเขาควบคุมได้เต็มที่ในมือของเขา  ทุกครั้งที่เสี่ยวเอ้อใช้วิชาทางจิตของร่มดาราแห่งกลุ่มดาวหมีใหญ่จิตวิญญาณยุทธของเกราะเบาร่มพญาหมีก็จะตื่นเต้น

นอกจากเกราะทั้งเจ็ดแล้ว เกราะเบาร่มพญาหมีพัฒนาการเร็วที่สุดและนี่คือเหตุผล

แต่เราต้องให้พลังนี้กับพวกเขา  พลังของทหาร 51 คนที่ควบคุมโดยสือเซินสร้างสนามพลังผันผวนไว้มันดูเหมือนจะทรงพลังมาก  เพื่อให้สามารถดำเนินการใช้พลังงานของกองทัพของเขาด้วยวิธีการที่ทรงพลังขนาดนั้น  เห็นได้ชัดว่ามันสะท้อนพลังของสือเซิน แม้แต่ปิงก็อดแสดงความประหลาดใจและชื่นชมทางสายตามิได้

เสี่ยวเอ้อผู้ตกอยู่ในความตื่นเต้นก็รู้สึกปลาบปลื้มมาก  เป็นครั้งแรกที่เขาควบคุมพลังงานประหลาดมหาศาลนี้ได้ เหมือนกับว่าปราสาทดำข้างหลังยังคงถ่ายเทพลังงานมหาศาลมาให้

พลังงานที่บริสุทธิ์และกร้าวแกร่งคลุมไปทั้งตัวถังเทียนเหมือนชั้นของเหลวที่หนืด ดูดซึมผ่านผิวเข้าไปในร่างของถังเทียนแต่กลับถูกร่างพลังกายเป็นศูนย์ขับออก

เสี่ยวเอ้อตระหนักได้ก่อนหน้านั้นแล้วการแยกออกมาจากร่างพลังกายเป็นศูนย์ ความจริงช่วยให้เขาเพิ่มพลังควบคุมมากขึ้น เขามั่นใจว่าจะทำลายพลังงานบิดเบี้ยวซึ่งเกิดจากกระบวนยุทธที่เหมือนผีเสื้อนั้นได้

เข้ามาเลย!

เจอพลังของร่มดวงดาวของกลุ่มดาวหมีใหญ่..

โอเดี๋ยว!

หน้าของเสี่ยวเอ้อที่กำลังตื่นเต้นชะงักค้างทันที

ในกลางอากาศถังเทียนที่อยู่ในเกราะบิดเอวแล้วปล่อยหมัดออกไป

เจ้านี่....คิดจะทำอะไร....

สนามพลังที่สร้างขึ้นโดยพลังงานต้องได้ต้องถูกทำลาย  และนั่นเป็นเวลาที่ข้าต้องแสดงฝีมือแล้วเจ้าเด็กโง่นี่พยายามทำอะไร?  เหมือนกับว่าถูกน้ำเย็นราดศีรษะ  อาการตื่นเต้นของเสี่ยวเอ้อหายไป  หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวัง  เจ้ากำลังทำอะไรโง่ๆ อีกแล้ว  ข้าประเมินเจ้าสูงไปหรือเปล่า?

ร่างของถังเทียนเป็นเหมือนลูกธนูขนาดใหญ่  สายตาของเขาเพิ่มความเฉียบคมทันทีขณะระบายลมหายใจทางปาก เขาปล่อยหมัดออกไปทันที!

อะไรกัน!

ตาของเสี่ยวเอ้อเบิกกว้าง  เขามองดูหมัดของถังเทียนอย่างเหลือเชื่อ

หมัดนั้นไวกว่าสายฟ้า

ถังเทียนมีความชำนาญวิชาหมัดพื้นฐานเป็นพิเศษ  นอกจากมันไวแล้ว ก็ไม่มีอะไรอื่นเกิดขึ้น

ความเร็วของหมัดนั้นไวสุดขีดเหมือนกับจะผ่านชั้นพลังงานรอบๆตัวของเขาไป

แผ่นเกราะบนแขนของเขาชันพองขึ้น มันกวาดกระเพื่อมอย่างรวดเร็วผ่านพลังงานเข้มข้นรอบตัวเขาคล้ายกับริ้วระลอกน้ำ แผ่นเกราะสั่นสะเทือนพร้อมกันเกิดเป็นเสียงกระหึ่มโทนต่ำเหมือนกับเสียงหมีคำรามจากป่าลึก

พลังงานกายบริสุทธิ์ถูกถังเทียนใช้งานไปเพื่อให้เกิดสภาพอิ่มตัว  ไม่ว่าตรงไหนที่หมัดผ่านเข้าไป ไม่ว่าจะเป็นพลังงานหรือพลังอะไรก็ตามจะถูกทำลาย

การทำลายล้างที่รุนแรงก่อให้เกิดหลุมว่างเปล่า พลังงานบนผิวของร่างเขาจะถูกดูดอย่างบ้าคลั่งในอัตราความเร็วที่น่าตระหนกกลายเป็นพลังงานไปบรรจบที่หมัดของถังเทียน

สามารถทำได้แบบนี้ได้หรือ...นั่นไม่ใช่หลักการของพลังวังวนหรอกหรือ?

ผิดแล้วนั่นคือพลังงานเกลียว!

เสี่ยวเอ้อตกตะลึง สิ่งที่เขาไม่สามารถเข้าใจได้ก็คือพลังงานบนผิวตัวถังเทียนกำลังถูกฉีกและถูกดึงเข้ามาเป็นวังวนขนาดเล็ก

ทันใดนั้นหมัดของถังเทียนเปล่งประกายเจิดจ้าขนาดมหึมาเหมือนกับดวงอาทิตย์

พลังงานที่คล้ายๆกับเถาวัลย์เมื่ออยู่ต่อหน้าหมัดที่กร้าวแกร่งถูกทำลายเป็นผุยผง

สีหน้าของสือเซินเปลี่ยน  เขาไม่กล้าเชื่อสายตาตนเอง  เป็นไปได้อย่างไรที่คนเราจะปล่อยพลังหมัดที่น่ากลัวอย่างนั้นได้? เขากระพริบตามองดูรังสีดาบที่เต้นอยู่ในท้องฟ้าเหมือนผีเสื้อละลายสลายไปเหมือนกับหิมะ

รังสีหมัดเจิดจ้าทะลวงผ่านสนามพลังที่สับสนวุ่นวายและยังขยายขนาดขึ้นเมื่อเข้ามาใกล้เขา

ความรู้สึกถึงอันตรายที่ไม่เคยเกิดมาก่อนทำให้ผมขนในตัวของสือเซินลุกชูชันเขาชี้ดาบของเขาตรงมาข้างหน้าโดยไม่ได้ไตร่ตรองอะไรทั้งนั้นและตวาดลั่น "สายลม"

กองทัพรอบๆตัวเขาทั้งหมดปรากฏมีดาบเป็นชั้นๆ ก่อตัวเป็นม่านพลังดาบซึ่งหมุนปั่นด้วยความเร็วพายุหมุนรังสีดาบก่อตัวขึ้นป้องกันกองทัพไว้ภายใน

บึ้ม!

พลังเกลียวทั้งหมดผสานเข้ากับรังสีหมัดมีรูปร่างที่ไม่เหมือนกับรังสีหมัดธรรมดา แต่มันมีขนาดที่แตกต่าง มีพลังงานรูปทรงกรวยขนาดต่างๆหมุนปั่นด้วยความเร็วสูงยิงใส่พายุหมุนเหมือนกับกระสุนปืนใหญ่

ม่านพลังดาบถูกทะลวงทันที

สือเซินจ้องมองรังสีหมัดที่ผ่านเข้ามาห่างจากตัวเขาสองเมตรอย่างมึนงง  มันทะลุร่างบริวารของเขาสองคนและกระแทกใส่ม่านพลังดาบแตกกระจายเป็นชิ้น

แม้ว่าม่านพลังดาบจะถูกทะลวงแต่ก็ช่วยรบกวนสมาธิศัตรูได้ และรังสีหมัดเฉียดผ่านสือเซินไปเส้นยาแดงผ่าแปด

บึ้ม บึ้ม!

รังสีหมัดสองสายทำลายม่านพลังดาบอีกครั้ง  ครั้งเอาชีวิตคนไปอีกสามคนในพริบตาเขาเสียสมาชิกในกลุ่มไปถึงหนึ่งในสิบ

ตาของสือเซินแทบถลนจากเบ้า  อันตรายที่รุนแรงปลุกความดุร้ายในตัวเขาขึ้นมา

“ฆ่า!!”

สือเซินวิ่งนำหน้า ร่างพร้อมกับดาบของเขาสั่นสะท้านสมาธิของทหารคนอื่น พวกเขารู้ว่าเจ้านายของพวกเขากำลังจะเสี่ยงทุกอย่าง! พวกเขาวิ่งตามหลังมาอย่างกระชั้นชิดโดยไม่ลังเล

พวกเขาเป็นเหมือนฝูงปลาพุ่งเข้าหาศัตรูอย่างบ้าคลั่ง

ร่างของทุกคนสว่างขึ้นด้วยรัศมีเหมือนกับปลาขยายขนาด  และในทันใดนั้นพวกเขากระจายพลังงานพร้อมกันและวิ่งเข้าหาศัตรูโดยไม่คิดถอย

ทหารที่เปล่งรังสีกระจายไปในอากาศอย่างรวดเร็ว  เมื่อทหารทั้ง 46คนเปล่งแสงรังสีผสานพลังได้สำเร็จปราณที่ดุดันก็ทะลักออกมาเหมือนกับบางอย่างที่ผุดขึ้นมาจากทะเลลึก

ร่างแปลงปลาดึกดำบรรพ์

นี่คือไม้ตายสุดท้ายของสือเซิน  ฝูงของปลาจะแปลงเป็นปลาดึกดำบรรพ์ จุดที่ยากที่สุดของวิชานี้ก็คือจำเป็นต้องได้รับความไว้วางใจกันและกันอย่างไม่มีเงื่อนไข  ถ้าใครคนใดคนหนึ่งมีความระแวดระวังในใจ  ก็จะลดความน่ากลัวของพลังลงไปกว่าเดิมมาก

สือเซินผมกระเซิง  เขามองดูเหมือนกำลังจะเป็นบ้า  หน้าของเขามีแววเจ็บปวด  การสู้รบคราวนี้เขาแบกรับภาระมหาศาล

ความคิดของเขาถูกลากกลับไปไกลหลังถลำลึกไปในกลุ่มศัตรูปีนั้น เขาเผชิญหน้ากับความสิ้นหวัง เขาอาศัยกระบวนศึกปลาดึกดำบรรพ์ฆ่าฝ่าวงล้อมทหารข้าศึกนับพันคนกองทัพเกือบห้าร้อยคนของเขา เหลืออยู่เพียง 100 คน

หลังจากผ่านไปหลายปี คน 500 คน ลดลงเหลือเพียง 46 คนในตอนนี้

ทุกคนมองเขาเป็นวีรบุรุษและติดตามเขา พวกเขาสู้ด้วยกันมาหลายศึกและเดินทางจากปลายโลกหนึ่งไปยังอีกที่หนึ่ง  ทหารทั้ง 500 คนจากไปโดยไม่มีความเสียใจ

เมื่อคิดถึงพวกเขาแล้ว  หัวใจเขารู้สึกเหมือนถูกมีดแทง  เขาต้องการดินแดนของตนเองเขาต้องการสร้างความมั่งคั่งให้ทุกคน เขาต้องการสร้างหอความทรงจำและจุดธูปประทีปให้กับผู้เสียชีวิต  เขาต้องการให้วิญญาณผู้กล้า 454 ได้มีที่กลับและต้องการช่วยครอบครัวพวกเขาได้มีความปลอดภัย  นั่นคือสิ่งที่เขาสาบานไว้ในใจ  เมื่อเขาจับมือพวกเขาก่อนที่พวกเขาจะตายพวกในกลุ่มของเขาแต่ละคน

ข้าต้องการดินแดนของตนเอง!

สือเซินเชิดหน้า  ตาของเขามีประกายลุกโชนด้วยความโกรธ