Chapter 120: Flesh and Bones (1)
Chapter 120: Flesh and Bones (1)
Chapter 120: Flesh and Bones (1)
[TL Note: Please read this announcement post.]
ส่วนที่เหลือของการประมูลก็ยังคงเหมือนเดิม.
ผลก็คือยูป้าได้ผูกขาดไอเทมอื่นๆต่อไป แพนเดอโมเนียมไม่โลภและซื้อเพียงสิ่งของเล็กน้อยเท่านั้น ในขณะที่เอเรียลมีกลยุทธ์ซื้อแต่สกิล.
และ ผม...
ผมซื้ออะไรก็ตามที่ผมต้องการจะซื้อ โดยไม่มองว่ามันเป็นระยะสั้นหรือยาว ผมแสดงให้เห็นถึงความสามารถในการซื้อสูงกว่าปีแรกและปีที่สอง ผมจดจ่ออยู่กับปรโยชน์ของผม
อีกครั้งผมก็สามารถชนะการประมูลนี้ได้ ทุกคนก็มีท่าทางคล้ายๆกันเมื่อเปรียบเทียบกับ‘มาโก’
ก่อนอื่นเลย รายการทั้งหลายที่ผมซื้อมีต่อไปนี้
นักรบจากเคอแคน, ราชินีนากา, 5คาเค่นและ100อิเฟอโน.ถ้าผมเพิ่มมาโก, ราชาคนแคระและลิซ คาดว่าผมจะมีกองกำลังเพิ่มขึ้นเป็นอย่างมาก.
ผมยังได้เอาไอเทมบางรายการเพิ่มเข้ามาด้ววย.
‘ดี’
ผมยิ้มน้อยๆเมื่อผมซื้อไอเทมเพราะรายระเอียดของมัน
| - ชื่อ: เกราะมังกร (Ex U) |
| -ชื่อ : เชื่อมั่นอย่างแน่วแน่ (Ex U) |
| - ชื่อ: ดาบของอัศวินแฟร์รี่ (ปิดผนึก) |
| -ชื่อ: จิตวิญญาณฝาแฝด (Ex U) |
สิ่งเหล่านี้สามารถแยกให้คนอื่นสวมใส่ได้.
แต่มิเลเนี่ยมซิกม่าและลูกแก้วสายฟ้ามันเป็นประโยชน์กับผม.
จนถึงตอนนี้ผมใช้ไปแล้วกว่า20ล้านแต้ม และผมก็เหลือมันแค่1-2ล้านแต้มเท่านั้น สักพักหน้าต่างก็เด้งออกมา.
| - ความสำเร็จที่น่าทึ่ง! คุณเป็นคนแรกที่ใช้จ่ายเงินมากกว่า 20 ล้านคะแนนในโรงประมูลโลกปีศาจ |
เงินที่เหลือ2ล้านของผมเพิ่มเป็น3.5ล้านทันที.
ผมรู้สึกกังวลเล็กน้อย.
นี่เป็นช่วงครึ่งหลังการประมูล ยูป้ายังคงผูกขาดไอเทมต่อไป.
ไม่มีรายการใดๆที่ผมต้องการมันทันที แต่...มันจะดีถ้าป้องกันไม่ให้ยูฟ้าฟื้นตัวได้.
กำลังของเขาได้หายไปสามแล้ว แม้ว่าเป้าหมายได้ย้ายออกไปเป็นโอคูลอส แต่ยูป้าก็ยังเป็นศัตรูเหมือนเดิม นี่คือเหตุผลที่ผมไม่อยากให้เขาฟื้นตัวไว.
ผมยังคงใช้แต้มของเขาเพื่อขัดขวางยูป้า ดยุควินเซนที่ยั่งอยู่ข้างๆเขามีเส้อเลือดปูดออกมาด้วยความโกรธ.
“รัลดาล บิกิเซล! คุณมีเคล็ดลับอะไร?”
เคล็ดลับมันคงจะดีกว่าที่จะไม่ได้ยิน.
ผมเดาะลิ้นและพูดว่า.
“ไม่ได้ยินที่โอคูลอสพูด? ผมได้ข้ามเส้นไปแล้ว.”
ใช่ ผมข้ามเส้น คนที่ล่าดีม่อนเพื่อพวกมนุษย์ ผมเป็นคนที่ฉายานั้น.
ผมรู้สึกเกลียดที่ได้รับการกระทำแบบโอคูลอส แต่ความเข้าใจผิดดังกล่าวจะถูกยกขึ้นเมื่อเวลาผ่านไป พวกเขาจะตระหนักถึงความเข้าใจผิดก็สายเกินไปแล้ว.
ผมยิ้มและกอดอกและไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มอีก.
ไม่มีใครพอใจ แต่การประมูลก็ไม่สามารถที่จะถูกขัดจังหวะได้อีกครั้ง.
การประมูลสิ้นสุดลงแล้ว อย่างไรก็ตามยังมีงานที่ต้องทำ.
ผมได้พบกับโดบูลองหลังห้องโถง.
"อะไรทำให้คุณมาที่นี่?”
"ผมต้องการถามเกี่ยวกับการค้นพบเจ็ดบาป.”
ในการประมูลสองครั้งที่ผ่านมา ผมได้รับสินค้าเป็นเจ็ดบาป แต่ปีนี้ไม่มีมา ผมรู้ว่าแอบนอลมีทั้งหมด แต่ตอนนี้มันไม่ออกมาให้เห็น.
โดบูลองพยักหน้าเบา ๆ.
"เซ็ตเจ็ดบาปเป็นสิ่งที่ราชาดาร์กสปิริตหวงแหน เขาตั้งใจที่จะให้คุณอีกชิ้นหลังจากที่คุณสุรุยสุร่าย.”
"ผมไม่ได้คิดไปเองหรอกนะ ว่ามันเป็นเพราะสัญญา?”
วันก่อนที่ผมได้พบแอบนอลเขาคุยเกี่ยวกับสัญญา แต่ผมไม่เห็นด้วยนั่นคือเหตุผลที่ชัดเจน.
การแสดงออกของโดบูลองเปลี่ยนไปตามคำพูดที่ดักหน้าของผม.
“คุณกำลังจะกระโดดไปข้างหน้า คุณต้องรออีกนิดและมันจะเห็นผลในไม่ช้า.”
"ผมเคยได้รับพลังอันยิ่งใหญ่ไปแล้วครั้งนึงและความอดทนของผมก็หายไป เป็นธรรมชาติของผมที่จะต้องการสิ่งเหล่านั้น.”
"มันไม่สามารถช่วยได้ แม้ว่าจะมีการขายแยกต่างหาก..มันต้องมีการใช้จ่ายถึง20ล้านเลยหรอในการเอาไอเทมชิ้นเดียว.”
ฮึ ตอนนี้ผมมองออกแล้ว.
พวกเขาพยายามจะทำให้ผมเชื่อ แอบนอลจะให้อาหารผมเหมือนกับลูกแกะน้อยๆที่เชื่อฟัง ในท้ายที่สุดผมก็จะต้องทำสัญญา.
ในความเป็นจริงผมรู้สึกติดใจความสามารถของเจ็ดบาปที่อยู่บางอันบนตัวผม ผมรู้สึกมีความสุขมากที่ได้ลิ้มรสความแข็งแกร่งของพวกมันเจ็ดบาปทำให้ผมติดมันเหมือนกับยาเสพติดและมันไม่สามารถละความรู้สึกนั้นไปได้ง่ายๆ.
“20 ล้านแต้ม.มันโชคร้ายแต่ผมไม่มี.”
“อย่างงั้นก็ยากเล็กน้อย.”
“แล้วมันเกี่ยวกับอะไร? ผมสามารถเพิ่มขีดความสามารถของผมได้ คุณรู้ไหมว่านั่นหมายถึงอะไร?”
แต่ผมไม่ใช้อาวุธของผม.
แก่นแท้ดั้งเดิม!มันสามารถเพิ่มศักยภาพได้อย่างนึง.
นี่เป็นสิ่งที่ล่อใจที่แอบนอลไม่สามารถปฎิเสธได้ แม้ว่ะจะทะลุไปเพียงแค่1มันก็ทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้ วิธีการนี้นอกจากไอเทมหรือสกิล มันเป็นเหตุผลที่เขาต้องการแต้ม
ไอเทมที่สามารถเพิ่มให้ทะลุดขีดสำคัญมาก แต่มันไม่ได้ทำลายขีดจำกัด สำหรับแอบเนอลแล้วเขาไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากเพิ่มขีดความสามารถของเขา อย่างน้อยก็ครั้งนึง.
อย่างที่คิด การแสดงออกของโดบูลองเปลี่ยนไป.
เขาก้มหัวเหมือนกับกำลังคิดถึงเรื่องนี้่ แต่ความจริงเป็นเพราะเขาถูกคำพูดจี้ใจดำของผม.
"คุณกำลังสร้างเรื่องตลกอะไร? ใช้แต้ม หรือ...”
"แก่นแท้มันสามารถเพิ่มความสามารถของศักยภาพได้ บางทีแอบนอลอาจจะรู้จักแก่นแท้ดั้งเดิม.”
"......!"
ดวงตาของเขากระพริบ สีบนใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปมา.
ผมยิ้มละมุนแล้วพูดว่า.
"คุณได้ยินมั๊ยว่ามันขึ้นอยู่กับสัญญาณพื้นฐาน.”
"ผะ-ผมรู้สึกว่าแก่นแท้ของพระเจ้านั้นค่อนข้างหามาไม่ง่าย? ไม่,ผมรู้เพียงแค่ว่ามีแต่สวรรค์เท่านั้นที่มีต้นไม่ดั้งเดิม...!”
"งั้นคุณก็ต้องรู้ว่าเทวดาโจมตีเรา ผมได้มันมาตอนนั้น.”
ผมไม่สามารถบอกเขาได้ว่าผมมี ต้นไม้ดั้งเดิมในดันเจี้ยนของผม ผมต้องซ่อนความลับของผมให้มากที่สุด.
โดบูลองพยายามที่จะระงับความตื่นเต้นของเขาในขณะที่เขาพูด.
“...คุณต้องการอะไร? ขอให้จำไว้ด้วยว่ามันไม่สามารถแลกกับ7บาปได้ทั้งหมด นอกจากนี้เราไม่สามารถมอบมันให้ได้ทั้งหมดเพื่อแลกกับแก่นแท้.”
พวกเขาจะไม่ยอมให้มันทั้งหมด?
ผมผิดหวังเล็กน้อย ผมต้องการไอเทมทั้งหมด.
แต่ผมก็ไม่รีบมากนัก ผมได้รับไอเทมทดแทนจาก7บาปมาแล้ว7ชิ้นคือเกราะไม่หมด.
"ผมคิดว่าเพื่อแลกกับแก่นแท้ดั้งเดิม...”
ในขณะที่ผมกำลังจะพูด.
-มาสเตอร์! มีปัญหาใหญ่เกินขึ้น ซิกซิก ได้ส่งคำขอมาให้ยิฮิ! ให้ช่วยเหลือเธอด่วน! สิ่งมีชีวิตที่เหลือกำลังถูกโจมตีเป็นการยากที่จะปิดกั้นเขา!
"คุณคิดอะไรอยู่?”
โดบูลองไม่สามารถอดทนได้ถามขึ้น.
ผมขมวดคิ้วและส่ายหัว.
"เราไม่สามารถจะช้าได้ไปกว่านี้แล้ว มีดีม่อนที่เหลืออยู่ในประมูลอีกมั๊ย?”
"อ่า มีแค่ฝ่ายของโอคูลอสเท่านั้นที่ออกไป มีปัญหาอะไร?”
ดีม่อนจะไม่ทำอะไรเมื่อถึงเวลาที่ประมูล แน่นอนสิ่งมีชีวิตของพวกเขาไม่สามารถเคลื่อนไหวได้หากไม่รับคำสั่ง พวกเขาสามารถให้คำสั่งล่วงหน้าได้ แต่มันไม่น่าจะเป็นไปได้ที่พวกเขาจะไว้วางใจในการโจมตีดั้นเจี้ยนให้กับคนอื่น โดยเฉพาะอย่างยิ่งสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวยากมาก
ดันเจี้ยนที่จีนเติบโตขึ้นเป็นอย่างมาก แต่โครงสร้างต่างๆยังเหมือนเดิม พูดให้ชัดก็คือมีใครบางคนพยายามโจมตีเต็มรูปแบบ
‘โอคูลอส...!’
มันต้องเป็นโอคูลอสแน่ๆ.
เขาใช่ช่องว่างของผมเมื่อผมยังอยู่ในการประมูล ผมไม่รู้ว่าถ้าผมไม่สามารถคุยกับยิฮิได้.
ผมเคยพยายามแก้ปัญหานี้ในชีวิตที่แล้ว และได้มีการติดตั้งการแจ้งเดือนเวทย์มนตร์ การคุยกันมากมายในโรงประมูลไม่ได้มีตลอดเวลา แต่นี่เป็นเวลาแค่สามปีเท่านั้นที่ผมยังไม่ได้ติดตั้ง.
กรณีนี้.
'เขาเตรียมพร้อมมาแล้วว่าจะโจมตีผม?’
กรอดๆ!
ผมบดฟันผม.
พูดตามตรงเขาพยายามจะเล็งเป้ามาที่ผม เขายอมรับการปรากฎตัวของผมและนี่คือ ‘การประกาศสงคราม’
ตามความคิดมันคงเป็นโอคูลอสจริงๆ ผมไม่เข้าใจเพือนคนนั้นเลย.
"ผมจะไปก่อน.”
"แล้วผมจะติดต่อคุณต่างหาก?”
“ใช่ นั่นหล่ะที่ต้องการ.”
ผมหันกลับไปอย่างว่องไว.
รอยแตกปรากฎขึ้น.
เมื่อผมหันมาก็เห็นยิฮิด้วยตาเบิกกว้าง.
“มีปัญหาใหญ่! ปัญหาใหญ่! ดันเจี้ยนของซิกซิกกำลังตกอยู่ในอันตราย!”
"ไม่ต้องตกใจ.อย่างไร...ตอนนี้สถานการณ์เป็นอะไรบ้าง?”
"มีสิ่งมีชีวิตขั้นกลางกว่า2พันชนิด และขั้นสูงอีก50ชนิด ยิฮิคำนวนแล้วว่าซิกซิกไม่สามารถป้องกันมันไว้ได้ ฉันเกือบภาวนาให้เธอแล้ว.”
มันไม่ใช่ทั้งหมดของเขา อย่างไรก็ตามมันก็มีจำนวนมากเกินไป.
ทุกอย่างจะไร้ประโยชน์ถ้า แกนดันเจี้ยนของผมพัง ผมต้องหยุดก่อนที่จะเกิดขึ้น.
“คริสปี้?”
"ฉันได้เรียกเธอมาก่อนหน้านี้แล้ว ตอนนี้กำลังจะมาถึง”
"เธอรู้เรื่องไหม?”
"ในระดับหนึ่ง ยิฮิบอกเธอว่าเป็นส่วนสำคัญ.”
"ทำได้ดี."
"ยิฮิอะ...อ่า, นี่ไม่ใช่เวลามาหัวเราะ!”
ยิฮิกำลังที่จะควบคุมปากของเธอขณะที่แอบเหล่มองผม.
คริสปี้และคาซ่าที่มาถึงพร้อมกับสัตว์อีกหลายตัว เธอเข้าใจในสถานการณ์ก่อนหน้านี้และมาพร้อมกับสิ่งมีชีวิตที่เคลื่อนไหวได้ดี.
มันต้องใช้เวลานานกว่าสินค้าจากที่ประมูลจะมาถึง นี่เป็นครั้งแรกที่ผมจะต้องหยุดยั้งทุกสิ่งด้วยตัวของผมเอง.
คาซ่า, ยักษ์ทดสอบ, เจ้าขาว, เจ้าดำและเสื้อเขี้ยวดาบ! มีทั้งลิซและโกเลมขั้นสูงก็อยู่ที่นี่ด้วย.
"ยินดีที่ได้พบดันเจี้ยนมาสเตอร์.”
เขาคุกเข่าลงพร้อมเพรียง อย่างไรก็ตามมีเวลาไม่มากนัก.
“ลุกขึ้น. เราจะเคลื่อนไหวทันที. ยิฮิ! เปิดวาป.”
"กรุณารอสักครู่!”
ยิฮิหลับตาลงและแกนดันเจี้ยนก็สั่นไหว.
วิ้ง!
แกนดันเจี้ยนสั่นสพเทือน เกิดวงคลื่นสั่นไหวอย่างรุนแรง.
แต่ผมไม่ได้สั่งให้เขาเคลื่อนไหวทันที.
“คริสปี้ เธอนำเสือเขี้ยวดาบไปต่างหาก คุณรู้ตำแหน่งดันเจี้ยนของจีนหรือไม่?”
"ฉันรู้."
"กันไม่ให้มันหนีออกไปได้ เป้าหมายของเราคือการทำร้ายไอ้พวกเลวนั่นทั้งหมด!”
“ฉันจะทำตามคุณสั่ง ดันเจี้ยนมาสเตอร์ของฉัน.”
ผมเสร็จสิ้นการแบ่งกลุ่มของสิ่งมีชีวิตและหันหน้าไป.
"ส่วนที่เหลือมากับผม จากช่วงเวลานี้เราจะไปอาบเลือดของศัตรู ทำตามผม!"
ผมกำหมัด.
โอคูลอส!
ศัตรูทางคับแคบ.
แต่ผมก็ไม่คิดจะเชื่อเขาหากเขาจะให้มันจบตรงนี้.
ผมจะไม่หลีกเลี่ยง.
ถ้าเขาต้องการกินเนื้องั้นผมจะโยนกระดูกให้เขา.