บทที่ 9 - โปรแกรมโกงติดตัว

บทที่ 9 - โปรแกรมโกงติดตัว

มั่งรู้สึกเสียวสันหลังวาบ เมื่อกี้เขาเพิ่งจะนั่งวิเคราะห์พลังตัวเองเป็นคุ้งเป็นแควแล้วนึกว่าตัวเองเข้าใจมันดีแล้วแท้ๆ

แต่ผลที่ได้จากการ "ปรับตัว" เมื่อกี้ทำให้เขาถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียว

พลังนี้ไม่ใช่สิ่งที่ความหมายแค่ว่า "เข้าเป้าแน่นอนร้อยเปอร์เซ็นต์" จะสามารถอธิบายได้หมด มั่งได้แต่ลูบเหงื่อเย็นบนหน้าผากตัวเอง

"ทำไมในการทดลองก่อนหน้านี้ถึงไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นล่ะ?"

"อืม... การส่งข้อมูลจากคอมพิวเตอร์ไปมือถือโดยไม่ผ่านสายลิงก์ข้อมูล แต่ใช้พลังบังคับส่งไปตรงๆ มันจะเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นสินะ"

"จริงด้วยสิ นั่นหมายความว่าถ้าลูกธนูไม่ได้รับความเสียหายระหว่างทางแล้วไปถึงสถานที่ที่ไม่สามารถรองรับมันได้ในสภาพที่สมบูรณ์ มันก็จะเกิดปรากฏการณ์การปรับตัวที่แปลกประหลาดแบบนี้ขึ้นมาใช่ไหม?"

"แถมไม่ใช่ตัว 'ลูกธนู' ที่ต้องปรับตัวเข้ากับสถานที่นั้นนะ แต่มันกลายเป็นสถานที่นั้นต่างหากที่ต้องปรับตัวเข้าหา 'ลูกธนู'!"

"แม่งโคตรจะเผด็จการเลย!"

มั่งส่งข้อมูลถ้าใช้สายลิงก์หรือใช้ซอฟต์แวร์ช่วยส่ง มันก็ส่งไฟล์เข้ามือถือได้ตามปกติอยู่แล้ว

แต่เมื่อกี้เขาตั้งเป้าหมายไปที่หน้าจอโทรศัพท์โดยตรงเลย

มีที่ไหนกันล่ะที่อัปโหลดไฟล์ผ่านคลาวด์ไดรฟ์แล้วไฟล์จะไปโผล่ที่หน้าจอโทรศัพท์ได้เอง? มันไม่มีฟังก์ชันแบบนั้นอยู่บนโลกนี้หรอก

แต่ภายใต้พลังเข้าเป้าแน่นอน เรื่องนี้มันกลับเกิดขึ้นได้จริงๆ และมันก็นำไปสู่ปรากฏการณ์การปรับตัวที่แปลกประหลาดอย่างยิ่ง

มันเหมือนกับว่าโปรแกรมถูกอัปเดตและปรับให้เหมาะสมจนมันสามารถจัดการกับสิ่งที่เดิมทีมันจัดการไม่ได้ขึ้นมาได้เฉยเลย

"แต่มันไม่ถูกนะ ถ้าวิถีการบินมันจะพยายามไม่ให้ดูประหลาดเกินไป มันก็ควรจะเข้าไปในคลาวด์ไดรฟ์ก่อน แล้วระบบหลังบ้านของมือถือค่อยทำงานอัตโนมัติเพื่อเปิดคลาวด์ไดรฟ์ไปดาวน์โหลดไฟล์นั้นมาแสดงผลบนหน้าจอในรูปแบบของระบบมือถือสิ? ในกระบวนการนี้มันควรจะแปลงไฟล์ให้เข้ากันด้วยสิ ทำไมมันถึงกลายเป็นการปรับตัวเข้าหาไฟล์ระบบคอมพิวเตอร์แบบแปลกๆ แบบนี้ไปได้ล่ะ?"

ข้อสงสัยนี้มั่งคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เข้าใจ

ความเร็วแสงมันเร็วเกินไป วิถีการบินของมันจึงตรงไปตรงมาสุดๆ

เหมือนกับที่ความเร็วลูกธนูตอนออกจากสายธนูจะถูกรักษาไว้ตลอดโดยไม่ลดลงเลยนั่นแหละ

คลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าเดินทางด้วยความเร็วแสงพุ่งตรงเข้าสู่หน้าจอโทรศัพท์โดยตรง โดยไม่ต้องผ่านการถอดรหัสหรือผ่านสถานีทวนสัญญาณข้อมูลใดๆ ทั้งสิ้น!

แต่เรื่องการปรับตัวนี่เขายังคิดไม่ตกจริงๆ

ทำไมไฟล์ถึงไม่เสียล่ะนั่น?

มั่งเอาโทรศัพท์ไปต่อกับคอมพิวเตอร์แล้วใช้ซอฟต์แวร์ตรวจสอบระบบมือถือดูว่ามีความเปลี่ยนแปลงอะไรไหม

แต่ที่น่าประหลาดใจคือไม่มีความเปลี่ยนแปลงอะไรเลย

และที่แปลกยิ่งกว่านั้นก็คือ พอเขาลองกดเปิดโฟลเดอร์บนหน้าจออีกรอบ คราวนี้มันกลับเปิดไม่ได้แล้ว

"หือ? ตอนนี้ไฟล์เสียแล้วเหรอ?"

มั่งใจเต้นแรงแวบหนึ่ง พอวัตถุไปถึงเป้าหมายแล้วหลังจากนั้นมันจะดำเนินไปตามกฎธรรมชาติมันก็เป็นเรื่องปกติ

แต่ทำไมตอนแรกไฟล์ไม่เสีย แต่พอเขาเริ่มตรวจสอบความผิดปกติของระบบปุ๊บไฟล์มันถึงเสียทันทีล่ะ?

นี่มันดูเหมือนกับเรื่องของ "ควอนตัม" เลยแฮะ... สถานะของมันคือทั้งไฟล์คอมพิวเตอร์และไฟล์มือถือไปพร้อมๆ กัน หรือจะบอกว่ามือถือถูกปรับให้เหมาะสมจนเปิดไฟล์คอมพิวเตอร์ได้ก็ได้

แต่การอัปเดตปรับปรุงเหล่านั้นมันเกิดขึ้นจริงๆ ไหม? ก็เปล่าเลย มันคือสภาวะซ้อนทับกันระหว่างการปรับปรุงแล้วกับยังไม่ได้ปรับปรุง

พอเขาลองตรวจสอบดูว่าภายในมันมีตัวตนอยู่ในรูปแบบไหน เขาก็ได้ทำลายสภาวะซ้อนทับนั้นไปทันทีจนทำให้มันพังทลายลงกลายเป็นสถานะดั้งเดิมที่ยังไม่ได้ปรับปรุง ไฟล์ข้อมูลจึงกลายเป็นข้อมูลที่ผิดพลาดไปนั่นเอง

เรื่องนี้ทำให้เขานึกถึงนิยายเรื่องหนึ่งที่ชื่อ "ควอนตัมฟ้าผ่า" ที่พูดถึงปรากฏการณ์ควอนตัมในโลกมหภาค

ชิปของโน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งพังไปแล้วแต่มันยังสามารถเปิดเครื่องและทำงานได้ตามปกติ แต่พอคนเกิดความสงสัยแล้วแงะเครื่องออกมาดูเขาก็พบว่าข้างในไม่มีชิปอยู่เลย และหลังจากนั้นโน้ตบุ๊กเครื่องนั้นก็เปิดไม่ติดอีกเลย

"แปลกแฮะ หรือเป็นเพราะการใช้คอมพิวเตอร์ที่เป็นคันธนูที่ซับซ้อนมายิงวัตถุเสมือนจริงที่ประกอบด้วยแสงแล้วเข้าเป้าแน่นอน มันเลยเกิดปรากฏการณ์ควอนตัมที่ควรจะมีแค่ในโลกจุลภาคขึ้นมาได้?"

"หรือนี่จะเป็นสภาวะเฉพาะตัวของโลกข้อมูลเสมือนจริงกันแน่นะ?"

มั่งที่ยังคิดไม่ตกจึงเลือกเปิดเกมขึ้นมาเล่นแทน เรื่องนี้น่าจะช่วยพิสูจน์อะไรบางอย่างได้ชัดเจนกว่า

เริ่มจากเกมพับจี (PUBG) เขาเริ่มเล่นโหมดโซโล่และเข้าสู่แผนที่อย่างรวดเร็ว พอโดดลงมาถึงสนามบินเขาก็กวาดปืนพกมาได้กระบอกหนึ่งแล้วเริ่มการทดลองยิงเข้าเป้าแน่นอนในโลกเสมือนจริงทันที

คอมพิวเตอร์ของเขาสเปกห่วยแตกมาก หลายเกมในเครื่องนี่ก็เป็นเพราะแดงคะยั้นคะยอให้เขาโหลดมาเล่นด้วยกันทั้งนั้น

การรันเกมด้วยสเปกต่ำสุดยังทำเอาเครื่องกระตุกจนค้าง การขยับเมาส์บางครั้งก็หน่วงอย่างเห็นได้ชัด ดังนั้นทักษะการเล่นเกมต่างๆ ของเขาจึงเข้าขั้นกระจอกสุดๆ

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจผลแพ้ชนะในเกมเลยสักนิด มีแค่บางครั้งที่เขาไปทำให้แดงบ่นอุบเวลาเล่นด้วยกันเท่านั้น

ตามปกติแล้วการมีแค่ปืนพกอาร์ 1895 กระบอกเดียวน่ะ ในสนามบินมันคือการส่งคะแนนให้คนอื่นชัดๆ

"ปึ้ง!"

แค่เห็นเงาคนแวบๆ มั่งก็ยิงออกไปโดยไม่ต้องเล็งเลยสักนิด

ตายทันทีด้วยการยิงหัว...

"เฮ้ย... แบบนี้ก็ได้เหรอวะ?"

"ข้ายิงปืนใส่พื้นนะเว้ย!"

มั่งรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ปืนล็อกเป้าที่หัวแต่มันคือกราสุนล็อกเป้าที่หัวต่างหาก

นั่นหมายความว่าพลังเข้าเป้าแน่นอนของเขาในเกมนี้มันก็ทำงานเหมือนกัน แถมยังทำตัวเหมือนโปรแกรมโกงที่บังคับให้กระสุนเลี้ยวไปเจาะกะโหลกคู่แข่งได้ด้วยตัวเองเลยทีเดียว

ในวินาทีนี้นิ่งที่เขายิงออกไปไม่ใช่สัญญาณข้อมูลแล้ว แต่มันคือกระสุนในเกม การตัดสินพลังแบบนี้มันเหมือนกับเป็นเรื่องของมโนทัศน์ที่ขึ้นอยู่กับจิตใจล้วนๆ เลยแฮะ

"ตึกๆๆ..." มีคนได้ยินเสียงปืนแล้ววิ่งตรงมาทางนี้ เสียงฝีเท้าชัดเจนมาก

แน่นอนว่าอีกฝ่ายมีอุปกรณ์และอาวุธที่ดีกว่า พอได้ยินว่าเป็นเสียงปืนพกอยู่แถวนี้เขาก็ตั้งใจจะมาเก็บแต้มทันที

"ปึ้งๆ!"

พอมีเงาคนโผล่มาตรงหัวมุม เครื่องของมั่งจะค้างก็ช่างหัวมันขอแค่สมองเขาไม่ค้างก็พอ

ในจังหวะที่มองเห็นอีกฝ่ายแวบเดียวเขาก็ล็อกเป้าหมายของกระสุนไว้ที่หัวทันที

ถึงอีกฝ่ายจะใส่หมวกกันน็อกทำให้ปืนพกยิงนัดเดียวไม่ตาย แต่การยิงรัวสองนัดก็เพียงพอแล้ว

อีกฝ่ายยิงสวนมาโดนมั่งแค่นัดเดียวก็ต้องลงไปนอนคุยกับรากมะม่วงทันที

"ไอ้เชี้ยเอ๊ย ไอ้พวกเปิดโปรหน้าด้านๆ!" อีกฝ่ายโดนยิงหัวสองนัดซ้อนทั้งที่มั่งแค่โผล่หน้าออกมาแวบเดียว เขาจึงเริ่มด่ากราดออกมาทันที!

มั่งมองดูกล่องศพบนพื้นแล้วยิ้มแห้งๆ เขาเผลอกดไมค์ตอบไปว่า "ขอโทษทีนะเพื่อน พอดีเพิ่งหัดใช้โปรแกรมโกงเป็นครั้งแรกน่ะยังเนียนไม่ค่อยเก่ง"

"ไอ้แม่ง..." อีกฝ่ายโกรธจนแทบบ้าแต่เขาก็รู้ว่าเกมนี้พวกเปิดโปรมันเยอะขนาดไหน เขาเลยกดรายงานไปแบบไม่ต้องคิด

ส่วนมั่งก็บังคับตัวละครเดินหน้าทดสอบต่อไป

การใช้พลังในเกมมันสามารถเนียนว่าเป็นโปรแกรมโกงได้ ถึงเขาจะเกลียดพวกเปิดโปรก็เถอะแต่มันก็ยังดีกว่าให้คนอื่นสงสัยว่าเขามีพลังวิเศษล่ะนะ

"ไม่รู้เหมือนกันว่าถ้ารายงานไปแล้วระบบตรวจสอบข้อมูลหลังบ้านเขาจะเจอความผิดปกติของข้าไหมนะ หรือมันจะเหมือนกับมือถือที่วินาทีที่ตรวจสอบความผิดปกติ ข้อมูลเหล่านั้นจะดีดกลับเข้าสู่สภาวะปกติทันที?"

ในขณะที่เขากำลังคิด ทันใดนั้นก็มีเงาคนพุ่งผ่านตัวเขาไปด้วยความเร็วที่เหลือเชื่อ

นี่ไม่ใช่ความเร็วการเคลื่อนที่ปกติในเกมแน่นอน มันเหมือนกับสายฟ้าที่วาดผ่านหน้าเขาไปเลยทีเดียว

"พี่ชาย เอาโปรไหมครับ? เอาโปรไหม?"

"..." มั่งพูดไม่ออก เขาเล็งปืนกะจะสอยไอ้พวกรถด่วนสายฟ้าแลบนี้สักสองนัด

แต่ที่น่าประหลาดใจคือสองนัดนี้กลับยิงโดนแค่เงาร่างปลอมๆ เท่านั้น

"หือ?" มั่งเริ่มขบคิด

เสียงของไอ้สายฟ้าแลบเดี๋ยวก็ใกล้เดี๋ยวก็ไกล ร่างกายของเขามันดูเลือนลางไม่มั่นคง "เพื่อนเอ๊ย แกยิงข้าไม่โดนหรอก สนใจไหม โปรนี้คิดราคาเป็นรายชั่วโมงนะ ถ้ากลัวโดนแบนไอดีก็ซื้อไอดีรองได้ ข้าตุนไอดีราคาถูกไว้เพียบ รับรองราคามิตรภาพ..."

มันยังคงพล่ามไม่หยุดแต่มั่งกลับบังคับตัวละครไปเก็บปืน ยูเอ็มพีเก้า (UMP9) มาได้กระบอกหนึ่ง

"แกคิดว่าข้าจะฆ่าแกไม่ได้จริงๆ เหรอ?" มั่งพูดขึ้น เขารู้แล้วว่าทำไมเมื่อกี้ถึงยิงไม่โดน เพราะสิ่งที่เขาคิดในหัวคือเงาร่างที่เลือนลาง และพอไอ้สายฟ้าแลบนั่นเคลื่อนที่เร็วๆ มันจะมีเงาร่างแบบนี้เต็มไปหมด กระสุนเลยแค่พุ่งผ่านเงาปลอมๆ ไปก็ถือว่าจบภารกิจแล้ว

ถ้าอยากจะฆ่าไอ้สายฟ้าแลบที่มองไม่เห็นหน้าตาคนนี้ มั่งต้องรู้ว่ามันมีรูปร่างหน้าตายังไง ไม่อย่างนั้นเขาก็ต้องใช้วิธีที่ซื่อบื้อที่สุดแทน

"หือ? จะซื้อไหมล่ะ? ถ้าไม่ซื้อข้าจะฆ่าแกทิ้งแล้วนะ" ไอ้สายฟ้าแลบพูดเหมือนเป็นเรื่องปกติ

"รูปร่างหน้าตาตัวละครในเกมนี้มันก็มีจำกัดอยู่นะ..."

"หือ? แกพูดเรื่องอะไรของแกวะ?"

มั่งในโลกของเกมจะทำตัวตามใจปากมากกว่าในโลกความจริงเยอะ

ทันใดนั้นเขาก็ชูพึ่งขึ้นฟ้าแล้วเริ่มกราดยิงขึ้นไปบนอากาศ

"M-Yun ใช้ UMP9 ฆ่า CLQB..."

"M-Yun ใช้ UMP9 ฆ่า DR-flag..."

ข้อมูลการฆ่าเด้งขึ้นมาติดต่อกันนับสิบข้อความ จนกระทั่งเห็นชื่อไอ้สายฟ้าแลบนั่นล้มลงไปนอนกับพื้น มั่งถึงได้หยุดยิง

เขาไม่เห็นเป้าหมายเลยสักนิด แต่ในฐานะที่เป็นเกม รูปร่างหน้าตาตัวละครในเกมส่วนใหญ่มันก็คล้ายๆ กันไปหมด รวมถึงเครื่องแต่งกายหรือลักษณะเด่นอื่นๆ มันก็มีรูปแบบการผสมผสานไม่กี่อย่างหรอก

ไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ สีผิว เพศชายหรือหญิง อย่างมากก็เพิ่มเรื่องหมวกเข้าไป มันก็มีไม่กี่รูปแบบที่สลับกันไปมา

มั่งแค่ลองจินตนาการถึงรูปร่างหน้าตาตัวละครในเกมแบบมั่วๆ ขึ้นมานับร้อยรูปแบบ ทันใดนั้นในเกมนี้ก็มีคนซวยโดนลูกหลงตายไปเป็นสิบคนทันที

และทั้งหมดนี้เขาก็เพื่อที่จะฆ่าไอ้คนขายโปรสายฟ้าแลบนั่นให้ได้นั่นเอง

มันคือศึกระหว่างเทพเจ้าที่คนธรรมดาต้องพลอยโดนลูกหลงไปด้วย

วิธีการฆ่าคนด้วยการสุ่มรูปแบบให้ครบทุกความเป็นไปได้แบบนี้ มั่งไม่มีทางทำในโลกความจริงแน่นอน ดังนั้นเขาเลยลองทำในเกมดูเพื่อทดสอบผลลัพธ์ และดูเหมือนว่าตามทฤษฎีแล้วมันจะใช้งานได้จริงแฮะ

"ไอ้แม่งเปิดโปร!" กล่องศพของไอ้สายฟ้าแลบตะโกนด่าด้วยความโกรธ

มั่งขำ "ทำไมล่ะ? แกกะจะรายงานข้าเหรอ?"

"แกฆ่าผู้เล่นอื่นข้ามแผนที่แบบนี้ ไอดีแกโดนแบนแน่นอน" ไอ้สายฟ้าแลบพูด

"ต่อให้ทีมงานไม่แบน หลังจากวันนี้ไอดีนี้ข้าก็จะแบนตัวเองอยู่แล้วล่ะ" มั่งพูดจบก็กดออกจากเกมทันที

ปล่อยให้กล่องศพของไอ้สายฟ้าแลบยืนอึ้งไปเลย "อะไรนะ? กดออกเลยเหรอ? แกเปิดโปรเข้ามาเพื่อฆ่าไม่กี่คนแล้วก็กดออกเนี่ยนะ?"

แต่มั่งไม่ตอบคำถามนั้นแล้ว เพราะเขาออกจากเกมไปแล้วจริงๆ

ความจริงเมื่อกี้สิ่งที่เขาฆ่าไปไม่ใช่แค่เป็นสิบคนหรอกนะ เขาได้กราดยิงใส่รูปแบบตัวละครไปมากกว่าร้อยรูปแบบเลยทีเดียว

"จำนวนคนตายมันไม่ถูกต้องแฮะ นั่นหมายความว่านอกจากคนในเกมนี้แล้ว กระสุนบางนัดมันอาจจะลอยข้ามไปหาแมตช์การแข่งขันอื่นด้วยงั้นเหรอ? ไปโดนตัวละครของผู้เล่นที่ไม่ได้อยู่ในห้องเดียวกับข้าเลยเนี่ยนะ?"

มันก็ต้องคิดแบบนั้นแหละ มั่งมั่นใจว่าการกราดยิงเมื่อกี้ของเขาไม่ได้ฆ่าแค่คนสิบกว่าคนแน่นอน

จากที่เขารู้จักพลังของตัวเอง รูปร่างหน้าตาตัวละครที่เขาจินตนาการขึ้นมาอาจจะไม่มีใครที่ตรงตามนั้นในเกมห้องนี้ แต่มันอาจจะมีในห้องอื่น กระสุนจึงมีความเป็นไปได้สูงที่จะลอยข้ามแผนที่ที่ต่างกันไปแล้ว

"นี่มันจะไร้สาระเกินไปแล้วนะเนี่ย"

สิ่งที่มั่งไม่รู้ก็คือ เขาไม่ได้แค่ยิงกระสุนข้ามไปห้องอื่นเท่านั้น แต่มันยังทำให้แมตช์การแข่งขันหนึ่งที่โชคร้ายต้องจบลงในทันทีอีกด้วย

กระสุนจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าใส่ตัวละครผู้เล่นในห้องที่เหลือแค่ไม่กี่คนในตอนท้ายเกม

ในวงสุดท้ายของแมตช์นั้น ยังเหลือผู้เล่นอยู่ยี่สิบแปดคน และมีทีมหนึ่งที่เหลือครบสี่คนยึดพื้นที่ที่ดีที่สุดไว้ได้

"ตาเนี้นอนมาแล้ว ได้กินไก่แน่นอน"

"วงนี้โคตรสวยเลย... มีคนกำลังสู้กันในวงสีฟ้าด้วยแฮะ ฮ่าๆ"

พวกเขามองโลกในแง่ดีสุดๆ เพราะทีมยังอยู่ครบสี่คน อุปกรณ์พร้อม แถมยังยึดที่กำบังเดียวในวงสุดท้ายไว้ได้อีก การได้แชมป์แทบจะเป็นเรื่องที่นอนมาเลย

ทว่าในไม่ช้า ก็มีคนในทีมร้องลั่นออกมา "เฮ้ย! ดูข้อมูลการฆ่าดิ!"

"ห้าคนรวดเลย! หก... เจ็ด... แปด..."

"ปืน ยูเอ็มพีเก้า กระบอกเดียวล้างสนามเลย!"

ทั้งสี่คนจ้องมองข้อมูลการฆ่าที่เด้งขึ้นมาไม่หยุด ขณะเดียวกันจำนวนผู้เล่นที่เหลืออยู่ก็ลดลงอย่างรวดเร็ว

"สิบห้าคน... สิบหก... สิบเจ็ด..."

"นี่มันระดับเทพเจ้าจุติแล้ว!"

พวกเขานั่งนับจำนวนคนตายด้วยความรู้สึกสิ้นหวังจนหัวใจแทบจะพังทลาย

ฆ่าได้เร็วขนาดนี้แถมยิงหัวทุกนัด ใครที่ไหนมันจะมายิงหัวติดต่อกันได้ถึงสิบเจ็ดนัดรวดแบบนี้วะ?

"โธ่เอ๊ย มีเทพเจ้าทำไมไม่โผล่มาตั้งแต่แรก!"

"ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง!"

คนที่ซ่อนอยู่ในที่กำบังทั้งสี่คน ไม่นานนักก็มีคนหนึ่งล้มลงไป หมวกกันน็อกเลเวลสามก็ไม่มีความหมายเมื่อโดนยิงหัวติดต่อกันสามนัดซ้อน

"ข้าซ่อนอยู่ในที่กำบังนะเว้ย!"

"วิถีกระสุนมันจะเกินไปแล้วนะ!"

"เนียนหน่อยก็ไม่ได้เหรอวะ! โหย ใจสลายเลย"

ถ้าพวกเขารู้ว่าตาเน้มีเทพเจ้าอยู่ป่านนี้คงกดออกไปนานแล้ว อุตส่าห์เล่นมาจนถึงวงสุดท้ายแล้วแถมโอกาสชนะก็สดใสแท้ๆ แต่จู่ๆ ก็มีเทพเจ้าโผล่มาล้างสนามโชว์ ความสิ้นหวังนี้มันอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้จริงๆ

"ไม่ต้องมาชุบข้า! ปล่อยให้มันฆ่าล้างทีมไปเลยแล้วค่อยรายงานมัน!"

"ปึ้ง ปึ้ง ปึ้ง!"

ไม่นานนักก็มีคนล้มเพิ่มไปอีกคน ในที่กำบังที่ยอดเยี่ยมที่สุดตอนนี้เหลือคนยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยวแค่คนเดียว ส่วนเพื่อนร่วมทีมอีกสามคนกลายเป็นกล่องศพไปหมดแล้ว

"เหลือแค่สองคนแล้ว น่าจะมีแค่ข้ากับมันนี่แหละ" คนสุดท้ายหยิบระเบิดออกมาด้วยความสิ้นหวัง กะว่าจะระเบิดตัวเองตายไปให้มันจบๆ

ทว่าในขณะที่เขานึกว่าตัวเองจะตายในวินาทีถัดไป เขากลับเห็นข้อมูลการฆ่าเด้งขึ้นมาอีกครั้ง

เทพเจ้าคนนั้นฆ่าผู้เล่นคนที่ยี่สิบเจ็ดตายไป และจำนวนคนที่เหลืออยู่กลายเป็น 1

พร้อมกับข้อความ...

"ชนะแล้ววันนี้ ได้กินไก่"

ทีมที่เมื่อกี้ยังโกรธจนอยากจะตายถึงกับอึ้งกิมกี่ไปเลย วอยซ์แชตในทีมเงียบสนิทไปพักใหญ่

"????"

"หือ? พวกเราได้แชมป์เหรอ?"

"มันยิงตัวเองตายเหรอ?"

"ไม่ใช่ ข้อมูลการฆ่าอันสุดท้ายคือมันฆ่าอีกคนตายไป ไม่ใช่ฆ่าตัวตาย"

ทั้งสี่คนพากันงงเป็นไก่ตาแตก พวกเขาไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน แม้แต่จะได้ยินก็ยังไม่เคยเลยสักครั้ง

ในขณะที่พวกเขากำลังงงอยู่นั้น เรื่องที่น่ากลัวกว่าเดิมก็เกิดขึ้น

"ปึ้ง ปึ้ง..."

เพื่อนร่วมทีมคนที่ยังรอดชีวิตจนได้แชมป์ จู่ๆ ก็มีเลือดสีเขียวพุ่งออกมาจากหัวสองรอบ

นั่นแสดงว่าหลังจากที่เขาชนะไปแล้ว ในวินาทีไล่เลี่ยกันนั้น มีคนกดยิงใส่หัวเขาไปสองนัดซ้อน...

"เชี้ยเอ๊ย!"

"นี่มันเทพเจ้าขั้นไหนกันวะเนี่ย?"

"อยู่เหนือโลกมหาภพเลยเหรอ?"

เพื่อนซี้ทั้งสี่คนถึงกับขวัญกระเจิง โปรแกรมโกงนี้มันน่ากลัวเกินไปแล้ว

พวกเขาได้แชมป์แล้ว นั่นหมายความว่าพวกเขาคือทีมสุดท้ายที่รอดชีวิต และเพื่อนร่วมทีมสามคนตายไปแล้วเหลือแค่คนเดียวที่ยังยืนอยู่ นั่นหมายความว่าคนนี้คือคนที่รอดชีวิตเป็นคนสุดท้ายของทั้งแมตช์นี้แล้ว

แล้วในวินาทีนี้ ใครกันล่ะที่จะมายิงหัวเขาได้ถึงสองนัดซ้อน? ยิ่งคิดก็ยิ่งขนหัวลุก!

"นี่มันเกมสยองขวัญหรือเปล่าวะ?"

"ไม่นะ ข้าว่านี่มันคือโปรแกรมโกงรูปแบบใหม่: การฟื้นคืนชีพจากนรก!"

"อะไรนะ? มีโปรแบบนั้นด้วยเหรอ?"

เพื่อนคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีประสบการณ์โชกโชนในเกมนี้พูดขึ้นว่า "พวกโปรยิงไร้แรงดีดมันก็แค่ขั้นครึ่งเซียน พวกโปรล็อกหัวกับโปรสายฟ้าแลบมันก็แค่ขั้นเซียนฝึกหัด แต่เทพเจ้าตัวจริงน่ะสามารถเหาะเหินเดินอากาศหรือร่างกายเป็นอมตะได้! และเหนือกว่านั้นก็ยังมีเทพเจ้าที่แข็งแกร่งกว่าเดิมอยู่อีก"

"พวกที่มีโปรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ ฆ่าคนอย่างไร้ร่องรอย ใครก้าวเข้าวงก็ตาย"

"พวกที่มีโปรควบคุมดินฟ้าอากาศ สามารถเรียกกำแพงดินสูงร้อยเมตรขึ้นมาล้อมวงไว้ไม่ให้ใครข้ามไปได้ แล้วปล่อยให้คนนอกวงโดนสารเคมีพิษตายไปเอง"

"ยังมีพวกที่มีโปรหมื่นอาคมดึงดูดสารพัดสิ่ง เริ่มเกมมาก็ดูดของทุกอย่างเข้าหาตัว แล้วดึงทุกคนในแผนที่มาไว้ตรงหน้าเพื่อใช้อีโบ๊ะสังหารหมู่"

"แม้แต่พวกที่มีโปรเนตรสังหาร แค่จ้องตาก็ต้องตาย"

"เทพเจ้าสารพัดรูปแบบพวกนี้ ข้าเคยเจอมาหมดแล้ว..."

เขาถอนหายใจยาวด้วยน้ำเสียงของคนที่ผ่านโลกมาเยอะ การเปิดโปรถูกเรียกว่าเป็นเทพเจ้า และในหมู่เทพเจ้าก็ยังมีระดับความเก่งที่ต่างกันไป แต่เทพเจ้าที่แข็งแกร่งขนาดนั้นน่ะหาได้ยากมาก ไอ้หมอนี่ดันเคยเจอมาหมดทุกแบบแสดงว่ามันดวงซวยสุดๆ จริงๆ

เพื่อนรีบถาม "แล้วไอ้โปรการฟื้นคืนชีพจากนรกนี่ล่ะ?"

"มันก็แค่การคาดเดาของข้า เพราะเทพเจ้าเมื่อกี้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ถูกนับรวมว่าเป็นผู้เล่นในห้องนี้ พอเขาฆ่าคนรองสุดท้ายตายไป ระบบเลยตัดสินให้เราได้แชมป์ทันที" เขาอธิบายต่อ

"เชี้ย! หรือว่ามันจะยิงปืนจากเกมห้องอื่นเพื่อมาฆ่าคนในห้องเราวะ?" เพื่อนๆ พากันสยอง

เขาส่ายหัว "จะเป็นไปได้ยังไง ถ้าทำได้ขนาดนั้นน่ะมันไม่ใช่เทพเจ้าแล้วล่ะแต่มันคือพระเจ้าผู้สร้างโลกเลย! โปรแบบนั้นมันแก้ไขข้อมูลเกินเรื่องไปมาก มันน่ากลัวเกินไปและไม่ควรจะเกิดขึ้น บริษัทเกมคงไม่กระจอกขนาดนั้นหรอก"

"ดังนั้นข้าเลยเดาว่า เทพเจ้าคนนั้นน่าจะยังอยู่ในห้องนี้แหละแต่เขาเหมือนกับเป็นวิญญาณที่ระบบไม่ได้นับรวมอยู่ในรายชื่อผู้รอดชีวิต!"

"นั่นหมายความว่าเขาอาจจะตายไปตั้งแต่ต้นเกมแล้วและถูกกำหนดไว้แล้วว่าไม่ได้แชมป์แน่นอน แต่สาเหตุที่เขายังฆ่าคนได้อยู่เพราะเขาเหมือนกับฟื้นคืนชีพขึ้นมาเพื่อเล่นเกมนักฆ่าที่ไม่มีวันได้แชมป์เท่านั้นเอง"

"แบบนี้ถึงจะอธิบายได้ว่าทำไมหลังจากที่เราได้แชมป์ไปแล้ว เขายังสามารถยิงปืนใส่แกได้อยู่ เพราะตามระบบแล้วเขาคือคนตายไปนานแล้วนั่นเอง"

พอได้ฟังการวิเคราะห์นี้ ทุกคนก็พากันพยักหน้าเห็นด้วย

"ข้าว่าชื่อการฟื้นคืนชีพจากนรกมันไม่ค่อยเข้าค่ายนะ เรียกเขาว่าเทพสงครามอมตะน่าจะเหมาะกว่า แม่งเอ๊ย ศพยังฆ่าคนได้เนี่ย ความตายเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นจริงๆ" ทุกคนเริ่มจินตนาการและคาดเดาถึงโปรแกรมโกงนี้ไปต่างๆ นานา

โปรแกรมโกงในเกมนี้มันมีหลากหลายรูปแบบเหลือเกิน ขนาดโปรดำดิน โปรเรียกกำแพงดิน หรือแม้แต่โปรเนตรสังหารยังมีได้ งั้นโปรคนตายเดินได้แบบนี้ก็น่าจะสร้างขึ้นมาได้เหมือนกันแหละ

ต้องบอกเลยว่าพวกคนพัฒนาโปรนี่มันหัวใสจริงๆ ขนาดโปรแนวเน้นความบันเทิงที่ไม่สนแชมป์เอาแค่ยอดฆ่าสะใจแบบนี้ยังคิดค้นขึ้นมาได้

"เกมนี้มันมีเรื่องแปลกๆ เกิดขึ้นได้ตลอดจริงๆ ถึงเราจะชนะได้กินไก่ก็เถอะแต่มันกินแบบไม่ค่อยลงยังไงไม่รู้แฮะ..."

"ข้าไม่สนใจหรอกว่าเป็นเทพเจ้าขั้นไหน กดรายงานให้หมด!"

ไม่ใช่แค่พวกเขาหรอกนะ ผู้เล่นเกือบทุกคนที่โดนฆ่าไปเมื่อกี้ต่างก็อยากจะกดรายงานทั้งนั้น

ทว่าเรื่องที่น่ากลัวกว่านั้นก็ได้เกิดขึ้น มันไม่มีปุ่มให้กดรายงาน

"อะไรนะ? รายงานไม่ได้?"

เกมนี้ถ้าตายเพราะสภาพแวดล้อมมันจะไม่มีปุ่มรายงานขึ้นมาให้ อย่างเช่นการโดดตึกตาย การโดนสารเคมีพิษตาย การโดนระเบิดปูพรมตาย หรือการขับรถชนจนตัวเองตาย พวกนี้จะถือว่าไม่มีคู่กรณีให้กดรายงาน

โปรแกรมโกงที่แข็งแกร่งหลายอย่างสามารถสร้างสถานการณ์ให้กลายเป็นเทพเจ้าที่ "หลบหลีกการตรวจสอบของสวรรค์" ได้

อย่างเช่นไอ้โปรเขตแดนศักดิ์สิทธิ์ที่ใครเข้าวงมาก็ต้องโดนรถชนตาย นั่นเท่ากับว่าผู้ตายโดดลงจากรถมาตายเองแบบนั้นผู้ตายจะไม่มีปุ่มรายงานขึ้นมาให้ เพราะเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าใครเป็นคนทำให้เขาตาย

หรือกำแพงดินที่ล้อมวงไว้จนใครก็เข้าไม่ได้แล้วต้องมายืนสิ้นหวังโดนสารเคมีพิษตายอยู่หน้าหน้ากำแพง แบบนั้นก็รายงานไม่ได้เหมือนกันเพราะไม่รู้ว่าไอ้กำแพงเชี่ยนี่มันเป็นฝีมือของใคร

ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่การถูกคนฆ่าตายโดยตรงไงล่ะ

ทว่าเมื่อกี้พวกเขาเห็นชื่อไอดีของเทพเจ้าที่ฆ่าพวกเขาชัดๆ เลยนะ แถมยังรู้ด้วยว่าเทพเจ้าคนนั้นใช้ปืนอะไรยิง

แล้วทำไมตอนนี้ระบบถึงตัดสินว่าพวกเขาไม่ได้ถูกคนคนนั้นฆ่าตายล่ะนั่น?

"เชี้ยเอ๊ย นี่มันคือโปรแกรมโกงวิญญาณของจริงเลยนะเนี่ย"

...