บทที่ 12 น้ำเต้ายาที่หลอกเอามาจากไป๋ลู่

บทที่ 12 น้ำเต้ายาที่หลอกเอามาจากไป๋ลู่

"ฮ่าฮ่าฮ่า~ ฟู่ชิงประสบการณ์ยังน้อยอยู่ แต่ถ้าให้เวลานาง นางจะต้องมีความสามารถแน่นอน"

จิงหยวนพูดกลั้วหัวเราะ ประกายตาเจ้าเล่ห์วาบผ่านแววตาขณะแสร้งทำสีหน้าลำบากใจ

"น่าเสียดายที่ตอนนี้ทั้งหลัวฝูและหวังซูถูกศัตรูล้อมรอบด้าน นายพลผู้นี้ปวดหัวเหลือเกิน ให้ฟู่ชิงทำหน้าที่นายพล สั่งการกองทัพ วางแผนกลยุทธ์ และขับไล่พวกเศษเดนแห่งความเฟื่องฟูที่ซ่อนอยู่ในเงามืดดีหรือไม่?"

"ท่านนายพล ท่านห้ามคืนคำนะ!"

ปากเล็กๆ ของฟู่ซวนเผยอออกเล็กน้อย จากนั้นนางก็ข่มความตื่นเต้นเอาไว้แล้วจ้องมองจิงหยวนเขม็ง

"แน่นอน ข้าย่อมไม่คืนคำ เดี๋ยวข้าจะนำทัพไปกับเคียน่าเพื่อประจำการที่หวังซู เรื่องของหลัวฝูข้าขอฝากไว้กับฟู่ชิงและยู่กงด้วย"

"ฮึ่ม~ ฟู่ซวนน้อมรับคำสั่ง!"

ฟู่ซวนกลั้นยิ้มไว้ไม่อยู่ นางทำความเคารพเล็กน้อยแล้วรีบออกจากจวนนายพลไปอย่างรวดเร็ว

"เป็นนักพยากรณ์ที่น่ารักจริงๆ..."

"ใช่ไหมล่ะ? ฮ่าฮ่าฮ่า!"

"แล้วถ้า... ให้ท่านนักพยากรณ์ฟู่มาทำงานที่หวังซูตั้งแต่นี้ไปเลยล่ะ!"

"เอ๊ะ~ นั่นคงไม่เหมาะ หลัวฝูขาดฟู่ชิงไม่ได้หรอก~"

จิงหยวนส่ายหน้าปฏิเสธข้อเสนอ

ตอนนี้หลัวฝูกำลังขาดแคลนคนเก่ง หากฟู่ซวนถูกย้ายไป เขาอาจจะตายเพราะทำงานหนักจนเข้าสู่ภาวะมารแตกซ่านก่อนกำหนดก็ได้~

"ขี้งก..."

เคียน่าทำปากยื่น

สิบนาทีต่อมา เหยียนชิงก็มาถึงจวนนายพล พร้อมกับพาไป๋ลู่ ท่านมังกรหญิงคนใหม่แห่งหลัวฝูและผู้สืบสายเลือดมังกรมาด้วย

ไป๋ลู่มีรูปร่างเหมือนเด็กเล็ก ผมยาวสีน้ำเงินเข้มถักเปียคู่เหมือนกับเคียน่า

เขามังกรเล็กๆ บนหัวและหางมังกรที่ส่ายไปมาด้านหลังบ่งบอกว่าเด็กหญิงตัวน้อยผู้นี้คือท่านมังกรหญิงเผ่าวิทยาดารา

"ท่านนายพลจิงหยวนดูหน้าตาอิ่มเอิบมีชีวิตชีวา ไม่เหมือนคนป่วยเลยสักนิด แต่คนนี้สิ... หน้าซีดเผือด เห็นชัดๆ ว่ากำลังฝืนทนอยู่"

หลังจากมองจิงหยวนแวบหนึ่ง ไป๋ลู่ก็เดินเข้าไปหาเคียน่าแล้วพูดขึ้นลอยๆ

จากนั้นไป๋ลู่ก็คว้าแขนเคียน่า ใช้นิ้วชี้และนิ้วกลางกดชีพจรที่ข้อมือของเธอเบาๆ

ครู่ต่อมา ไป๋ลู่ปล่อยมือเคียน่า พยักหน้าอย่างเข้าใจ แล้วปลดน้ำเต้าที่ห้อยอยู่ที่เอวออกมา

"เอ้านี่ จิบแค่นิดเดียวแล้วเจ้าจะหายดี"

พูดจบ ไป๋ลู่ก็ยื่นน้ำเต้าให้เคียน่า

"ขอบใจนะ น้องสาวตัวน้อย"

เคียน่ารับน้ำเต้ามาแล้วจิบไปนิดหน่อย

สีหน้าซีดเซียวของเคียน่ากลับมามีเลือดฝาดอย่างรวดเร็ว และความรู้สึกอ่อนเพลียก็หายไปจากร่างกาย

"นี่เป็นของดีจริงๆ ท่านมังกรหญิง ข้าขออันนี้ได้ไหม?"

"ไม่มีทาง! เจ้ารู้ไหมว่ากว่าจะทำน้ำเต้านี้ขึ้นมาสักอันต้องใช้เวลานานแค่ไหน!"

ไป๋ลู่ส่ายหน้าเหมือนกลองป๋องแป๋ง

เมื่อเห็นไป๋ลู่ไม่ยอม เคียน่าก็เดินวนเล็กน้อยแล้วโน้มตัวไปกระซิบข้างหูไป๋ลู่

"เอาอย่างนี้ไหม พี่สาวจะพาเจ้าไปกินของอร่อยๆ แล้วก็พาแอบหนีไปเที่ยวบ่อยๆ ตกลงไหม?"

แม้เสียงของเคียน่าจะเบามาก แต่จิงหยวนก็ยังได้ยิน เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างจนปัญญาให้กับสถานการณ์นี้

เขาตัดสินใจทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น แสร้งทำเป็นไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น

เขาก็หวังว่าผู้กลับชาติมาเกิดของเพื่อนเขาจะได้ใช้ชีวิตที่อิสระบ้าง แต่ในฐานะนายพล มีบางสิ่งที่เขาทำไม่ได้จริงๆ

ในตำแหน่งนี้ มีคำพูดและการกระทำบางอย่างที่ต้องหลีกเลี่ยง~ เฮ้อ~

เมื่อไป๋ลู่ได้ยินเสียงกระซิบของปิศาจจากเคียน่า หางของนางก็เริ่มส่ายไปมาอย่างมีความสุข และพยักหน้าตกลงทันที

ยาทำใหม่เมื่อไหร่ก็ได้ แต่โอกาสหนีเที่ยวเนี่ยสิหายาก!

เคียน่ายิ้มกว้าง ผูกน้ำเต้ายาไว้ที่เอว แล้วลูบผมม นุ่มๆ ของไป๋ลู่

สักพัก เมื่อทุกอย่างพร้อม เคียน่าและจิงหยวนก็ออกจากจวนนายพล

จิงหยวนระดมพลอัศวินเมฆาจำนวนหนึ่งแล้วออกเดินทางไปพร้อมกับเคียน่ามุ่งหน้าสู่เรือเซียนโจวหวังซู... โรงเรียนเซนต์เฟรย่า

หลังจากเมย์และโบรเนียที่หมดสติกลับมา เทเรซ่าก็รีบมาทันทีพร้อมกับฮิเมโกะ

"ไรเดน เมย์, โบรเนีย, เคียน่าอยู่ไหน? หลานไปไหนแล้ว?"

เทเรซ่ามองโบรเนียอย่างดุดัน พลางกอดอก

ทั้งสามคนหายตัวไปกว่าสิบชั่วโมงแล้ว ภาพจากกล้องวงจรปิดแสดงให้เห็นว่าเด็กสาวทั้งสามคนหายตัวไปเฉยๆ จากห้องพยาบาล!

ตอนนี้เมย์และโบรเนียกลับมาแล้ว แต่หลานสาวของเธออยู่ไหน?!

ยิ่งไปกว่านั้น ไรเดน เมย์ ก็หมดสติ และด้วยภูมิหลังของโบรเนียที่มาจากแอนติ-เอนโทรปี เทเรซ่าอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล

"อาจารย์ใหญ่ สถานการณ์เป็นแบบนี้ค่ะ..."

จากนั้นโบรเนียก็เล่าทุกอย่างที่เห็นและได้ยินให้เทเรซ่าฟังโดยไม่ปิดบัง

เนื่องจากโปรเจกต์บันนี่มีฟังก์ชันบันทึกภาพ และด้วยหลักฐานที่เป็นภาพประกอบ เทเรซ่าจึงค่อยๆ เริ่มเชื่อความจริงอันเหลือเชื่อนี้

"อารยธรรมในอวกาศ... เคียน่ามียานอวกาศขนาดเท่าดาวเคราะห์น้อย...? นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว..."

เทเรซ่ามองภาพที่ฉายโดยโปรเจกต์บันนี่ สีหน้าบ่งบอกว่าโลกทัศน์ของเธอเพิ่งพังทลายลง

แต่เธอก็ตั้งสติได้อย่างรวดเร็ว โบรเนียบอกว่าตอนนี้เคียน่ากำลังตกอยู่ในอันตรายใหญ่หลวง!

"โบรเนีย เธอไปที่นั่นได้ยังไง? ฉันจะระดมทั้งสาขาตะวันออกไกลเดี๋ยวนี้เพื่อไปช่วยเคียน่า!"

เทเรซ่าถามด้วยสีหน้าวิตกกังวล

แต่คำตอบเดียวที่เทเรซ่าได้รับประกอบด้วยสามคำ

"หนูไม่รู้ค่ะ..."

โบรเนียส่ายหน้า ก้มมองพื้น

โปรเจกต์บันนี่ตรวจจับไม่ได้เลย

"ฮิเมโกะ เรียกทีมเทคนิคสาขาตะวันออกไกลมา!"

เธอไม่เชื่อว่าชิคซัลที่มีทรัพยากรและองค์กรขนาดใหญ่ จะจัดการกับเทคโนโลยีเทเลพอร์ตง่ายๆ ไม่ได้!

หลังจากนั้น เทเรซ่าก็ตรวจสอบระเบิดในหัวใจของเมย์เพื่อให้แน่ใจว่ามันปกติดี หลังจากจัดการเรื่องเด็กสาวทั้งสองเรียบร้อยแล้ว เธอก็จากไป

ขณะเดียวกัน ในห้องทำงานของผู้คุมกฎที่ศูนย์บัญชาการชิคซัล

"ออตโต ออตโต ตัวทดลองหายไปแล้ว นี่เป็นส่วนหนึ่งในแผนของแกด้วยหรือเปล่า?"

หอสมุดแห่งความว่างเปล่า (Void Archives) มองออตโตด้วยสายตาเย้ยหยันเล็กน้อย

"หอสมุดแห่งความว่างเปล่า นายยังคงประเมินอารมณ์และสายใยของมนุษย์ต่ำไป K423... เธอจะกลับมา"

ออตโตแกว่งไวน์แดงในแก้ว นั่งไขว่ห้าง แล้วพูดอย่างสบายอารมณ์

บนหน้าจอฉายภาพตรงหน้าเขา ภาพของไรเดน เมย์ ที่หมดสติกำลังถูกแสดงอยู่... เรือเซียนโจวหวังซู, จวนไท่อิน

จิงหยวนได้รับข้อความจากจอมพล

"นี่... สถานการณ์ไม่สู้ดีจริงๆ..."

"เกิดอะไรขึ้น?"

เคียน่ามองไม่เห็นเนื้อหาในข้อความหยก จึงถามด้วยความอยากรู้

แต่เมื่อเห็นคิ้วที่ขมวดแน่นของเขา เธอก็รู้ว่าคงไม่ใช่ข่าวดีแน่

"เรือเย้าชิง ที่เดิมกำหนดจะมาสนับสนุน ถูกพวกเศษเดนแห่งความเฟื่องฟูสกัดกั้น และต้องใช้เวลาสักพักกว่าจะมาถึง"

"ส่วนเรือเซียนโจวอีกสี่ลำ ก็ถูกปิดล้อมเช่นกัน แม้จะไม่ใช่กองกำลังหลักของพวกเศษเดนแห่งความเฟื่องฟู ดูเหมือนพวกมันแค่ต้องการถ่วงเวลาการเคลื่อนไหวของเซียนโจวเท่านั้น"

คิ้วของจิงหยวนขมวดแน่น และความหม่นหมองที่ไม่อาจสลัดออกได้ปกคลุมระหว่างดวงตา

นี่เป็นปัญหาใหญ่ หากจัดการไม่ดี ความสูญเสียอาจรุนแรง

เคียน่าขมวดคิ้วเช่นกัน

เธอเข้าใจความหมายของจิงหยวน: จนกว่าเรือเซียนโจวลำอื่นจะกำจัดอุปสรรคได้ พวกเขาจะถูกโดดเดี่ยวและไร้ความช่วยเหลือ

ขณะที่ทั้งสองกำลังครุ่นคิดหากลยุทธ์เพื่อฝ่าทางตัน จิงหยวนก็ได้รับข้อความจากองค์กรสันติภาพแห่งดวงดาว

ไดมอนด์: ได้ยินว่าพันธมิตรของเรากำลังตกที่นั่งลำบาก ทางองค์กรย่อมให้การสนับสนุนอย่างเต็มที่แน่นอน

จิงหยวน: ข้ารู้สึกซาบซึ้งยิ่งนัก และวันหลังข้าจะไปขอบคุณด้วยตัวเอง

ในเวลาเดียวกัน แสงสีขาวหลายสายก็วาบผ่านแถบดาวเคราะห์น้อยอันรกร้าง

หลังจากแสงสีขาวจางหายไป ยานรบระดับดาวเคราะห์และยานพิฆาตดาราหลายสิบลำ ทั้งหมดมีตราสัญลักษณ์ขององค์กรสันติภาพแห่งดวงดาว ก็ปรากฏขึ้นอย่างเป็นระเบียบในแถบดาวเคราะห์น้อย

ริซ่า ที่กำลังถือศพของหน่วยสอดแนมอัศวินเมฆา เงยหน้าขึ้นมองเห็นฉากนี้ ก็โยนศพทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ แล้วคำรามกึกก้องสู่ท้องฟ้า

ทันทีหลังจากนั้น เสียงหอนของหมาป่าก็ดังระงมไปทั่วดาวเคราะห์ที่แห้งแล้งนั้น