บทที่ 45 ทูตเมืองเสือขาว

บทที่ 45 ทูตเมืองเสือขาว

เจิ้งอี้ไม่เข้าใจความหมายของคำว่า "เป็นคนของพวกเรา" สักเท่าไหร่ เพราะหากนับตามความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์กับซุนซือเจ๋อ เจิ้งอี้ก็น่าจะนับเป็นคนกันเองตั้งนานแล้ว

"เป็นคนของพวกท่าน? แล้วตอนนี้ผมไม่ใช่เหรอครับ?" เจิ้งอี้ถามด้วยความสงสัย

อู๋ฮานส่ายหน้าแล้วอธิบาย "ทวีปแดนศักดิ์สิทธิ์มีเมืองใหญ่สี่เมือง เป็นสัญลักษณ์ของสัตว์เทพทั้งสี่ที่คอยพิทักษ์ทิศต่างๆ ตรงใจกลางยังมีเมืองหลักอีกแห่งเรียกว่าเมืองศักดิ์สิทธิ์ ซึ่งมีเทพผู้รอบรู้ทุกสรรพสิ่งสถิตอยู่"

อู๋ฮานอธิบายโครงสร้างเมืองในแดนศักดิ์สิทธิ์คร่าวๆ ก่อนจะพูดต่อ "เรื่องพวกนี้เจ้าคงรู้อยู่แล้ว แม้เมืองศักดิ์สิทธิ์จะยังไม่เปิดให้คนภายนอกเข้า แต่ก็คงอีกไม่นาน หน้าที่หลักของเมืองใหญ่ทั้งสี่คือการปกป้องทวีปแดนศักดิ์สิทธิ์ ทุกๆ หนึ่งพันปีผนึกเผ่ามารจะคลายออก สัตว์อสูรจำนวนมหาศาลจะปรากฏตัว เทพในเมืองศักดิ์สิทธิ์จึงเรียกพวกเจ้าเหล่า 'ผู้เป็นอมตะ' มาเพื่อเป็นกำลังหลักในสงครามครั้งนี้"

"แต่ไม่ใช่ผู้เป็นอมตะทุกคนจะมีคุณสมบัติเป็นคนของพวกเรา แต่เพราะตาเฒ่าซุนรับรองเจ้าสุดตัว บวกกับเจ้าบังเอิญเรียนรู้วิธีการร่ายเวทแบบท่องคาถาได้ ข้าเลยจะแต่งตั้งเจ้าเป็นกรณีพิเศษให้เป็น 'ทูตเมืองเสือขาว' เจ้าสนใจไหม?"

"ทูตเมืองเสือขาว? ฟังดูยิ่งใหญ่จังแฮะ!" เดิมทีเจิ้งอี้กังวลเรื่องซุนซือเจ๋อ แต่ฟังไปฟังมาทำไมรู้สึกเหมือนกำลังจะโดนหลอกลงหลุมยังไงชอบกล

"แค่ฉายามันไม่ได้ช่วยให้เก่งขึ้นหรอก แต่สถานะนี้จะมอบผลประโยชน์ให้เจ้าไม่น้อย" อู๋ฮานพูดต่อ

"แล้วผมต้องจ่ายค่าตอบแทนอะไรบ้าง?" เจิ้งอี้ไม่เชื่อว่าจะมีของฟรีในโลก

"ทำงานให้เมืองเสือขาว เรื่องบางอย่างที่ทางการออกหน้าไม่ได้ ก็จะมอบหมายให้เจ้าทำ เพราะพวกผู้เป็นอมตะถูก 'เทพ' อัญเชิญมา มีหลายเรื่องที่เราไม่สะดวกจะลงมือเอง" อู๋ฮานตอบอย่างใจเย็น

เจิ้งอี้ย่อมรู้เรื่องพวกนี้ดี ทั้งสงครามเทพมารช่วงท้ายเกม และเทพในเมืองศักดิ์สิทธิ์ที่ความจริงก็เป็นแค่ NPC เลเวลตัน ส่วนเรื่องที่บอกว่าผู้เป็นอมตะถูกเทพอัญเชิญมา ก็คงเป็นแค่การตั้งค่าระบบเกมเท่านั้น

ในชาติก่อน เจิ้งอี้ไม่มีโอกาสได้สร้างเส้นสายกับ NPC ระดับสูงแบบนี้ แถม NPC ในชาติก่อนก็ดูไม่ค่อยฉลาดเท่าไหร่ วันๆ เอาแต่ทำหน้าบูดบึ้ง ใครจะมาเชิญผู้เล่นเป็น 'ทูต' แบบนี้

แต่ต่อให้โง่แค่ไหนก็ฟังออกว่าเป็นเรื่องดี กิลด์ต่อให้ใหญ่แค่ไหนก็ต้องเกรงใจเจ้าเมือง การได้ทำงานให้ NPC ย่อมมีสถานะเหนือกว่าคนทั่วไป แถมยังช่วยล้างมลทินให้อาจารย์ได้ด้วย

"จริงๆ ไม่ต้องเอาอาจารย์มาขู่ ผมก็ตกลงครับ ผมยอมรับข้อเสนอ ช่วยปล่อยอาจารย์ผมด้วย" เจิ้งอี้พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"อาจารย์เจ้าล้ำเส้น ต่อให้เจ้าเป็นคนกันเอง เขาก็ต้องรับโทษตามกฎ แต่เขาเป็นคนกว้างขวาง คงไม่ลำบากอะไรนักหรอก" อู๋ฮานตอบ

"แล้วเมื่อกี้ท่านยังจะหัวเราะอีก เพื่อนรักท่านเกิดเรื่องทั้งคน ท่านยังขำออก" เจิ้งอี้บ่นอุบ

"ข้าแค่ขำที่เจ้าเป็นเด็กช่างสังเกตเฉยๆ ในฐานะนักเวท การสังเกตและไหวพริบเป็นเรื่องสำคัญ ตาเฒ่าซุนมองคนไม่ผิดจริงๆ เอาล่ะ ไปทำธุระของเจ้าเถอะ เรื่องเฟิงหลิงข้าจะจัดการเอง ถ้ามีงานข้าจะเรียกเจ้าเอง" อู๋ฮานพูดตัดบทง่ายๆ

"แค่นี้เหรอครับ?"

เจิ้งอี้ตกใจกับความเรียบง่าย พิธีการเข้าสังกัดไม่มีเลยหรือไง ดูลวกๆ ไปหน่อยไหม

"แล้วเจ้าจะเอาอะไรอีก? ต้องกรีดเลือดสาบานเป็นพี่น้อง? หรือต้องหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของ?" อู๋ฮานกลับมาทำหน้าเย็นชา โบกมือไล่เจิ้งอี้อย่างรำคาญ

โดนไล่ตะเพิดขนาดนี้ เจิ้งอี้ก็ไม่อยากอยู่ต่อ เขาคิดว่าจะแวะไปบอกข่าวเฟิงหลิงสักหน่อย กลัวเธอยังเป็นห่วงปู่

พอเจิ้งอี้เดินพ้นประตูบ้านอู๋ฮาน เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้น

[ติ๊ง~ ยินดีด้วย ท่านได้รับการยอมรับจากเมืองเสือขาว ได้รับตำแหน่ง 'ทูตเมืองเสือขาว']

แจ้งเตือนมาแบบห้วนๆ อู๋ฮานก็ไม่อธิบายว่าทูตเมืองเสือขาวมีสิทธิพิเศษอะไร เจิ้งอี้เลยเหมาเอาเองว่าคงเหมือนเป็นเบ๊ของเมืองเสือขาว มีหน้าที่คอยวิ่งซื้อของส่งของ

"เฮ้อ นึกว่าจะได้ลืมตาอ้าปากเป็นเจ้าคนนายคน ที่แท้ก็แค่เด็กวิ่งขาให้เมืองเสือขาว นี่แหละหนาชีวิต" เจิ้งอี้บ่นกระปอดกระแปด

โดยที่เจ้าตัวไม่ทันสังเกตว่าหน้าชื่อ ID ของเขามีตราสัญลักษณ์รูปหัวเสือปรากฏขึ้นมา ซึ่งตรานี้ต่อให้มีเงินเป็นล้านก็หาซื้อไม่ได้

เจิ้งอี้กลับไปที่บ้านซุนซือเจ๋อ พบว่าทั้งเฟิงหลิงและเจ้าฮันนี่ไม่อยู่แล้ว ไม่รู้ว่าออกไปตามหาซุนซือเจ๋อ หรือคนของอู๋ฮานมารับตัวไปแล้ว

เขาทำได้แค่เขียนโน้ตแปะไว้ บอกเฟิงหลิงว่าไม่ต้องห่วง มีอะไรให้ไปหาอู๋ฮาน

เสร็จธุระทุกอย่าง เจิ้งอี้ถึงมีเวลามาจัดการเรื่องตัวเอง ออนไลน์มา 3-4 ชั่วโมงยังไม่ได้ตีมอนสเตอร์สักตัว บวกกับเมื่อคืนสลบเหมือดไปหลายชั่วโมง

แม้เจิ้งอี้จะยังติดท็อป 10 ในตารางอันดับ แต่ก็ร่วงจากที่ 1 มาอยู่ที่ 5 การแข่งขันดุเดือดเลือดพล่านจริงๆ

เลเวล 30 คือจุดเปลี่ยนสำคัญ เพราะจะมีดันเจี้ยน 'ร่วมสาบาน' เปิดให้เข้า บอสตัวสุดท้ายในนั้นมีโอกาสดรอป 'ป้ายสร้างกิลด์'

ทุกขั้วอำนาจต่างรอคอยป้ายสร้างกิลด์ เพื่อจะได้รวมตัวเป็นกลุ่มก้อนอย่างเป็นทางการ กิลด์แรกที่ก่อตั้งย่อมได้รับผลประโยชน์มหาศาล ทั้งชื่อเสียงและของรางวัลต่างๆ ที่ช่วยในการพัฒนากิลด์

นี่คือเหตุผลว่าทำไมการแข่งขันเก็บเลเวลถึงดุเดือดนัก ใครแตะเลเวล 30 ก่อน ก็มีโอกาสศึกษาดันเจี้ยนก่อน โอกาสเคลียร์ดันเจี้ยนได้ก็สูงกว่า เพราะการเคลียร์ครั้งแรกจะมีอัตราดรอปของสูงสุด

"ดูท่าคงอีกนานกว่าจะได้เจออาจารย์ รีบไปปั่นเลเวลดีกว่า!" เจิ้งอี้พึมพำขณะเดินไปร้านยา

เจ้าของร้านยาเห็นเจิ้งอี้แต่ไกล ก็รีบวิ่งออกมาต้อนรับถึงหน้าร้านด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม "ท่านทูตมาเยือนร้านเรา ต้องการยาอะไรหรือครับ?"

เจิ้งอี้สะดุ้ง ตำแหน่งทูตยังไม่ทันจะอุ่น ทำไมเถ้าแก่ร้านยารู้เร็วนัก

แม้จะตกใจ แต่เขาก็แกล้งทำขรึม พยักหน้าตอบ "ถ้าจะซื้ออาวุธ ฉันก็คงไปร้านอาวุธแล้วสิ จริงไหม?"

เถ้าแก่ร้านยาไม่ถือสาคำกวนๆ ของเจิ้งอี้ หันไปตะโกนสั่งลูกน้องเสียงดัง "ท่านทูตให้เกียรติมาร้านเรา ยาทุกชนิดลดราคาพิเศษ 40%!"

เจิ้งอี้ไม่นึกว่าตำแหน่งทูตเมืองเสือขาวจะมีอิทธิฤทธิ์ขนาดนี้ แค่ซื้อยาเต็มกระเป๋า การได้ส่วนลด 40% ช่วยประหยัดเงินไปได้โข

เรื่องดีๆ แบบนี้มีหรือจะพลาด เจิ้งอี้เหมายาระดับสูงมาเพียบ ก่อนจะเดินทอดน่องสำรวจเมืองเสือขาวอย่างสบายใจ

เจิ้งอี้ประหลาดใจที่พบว่า NPC ในเมืองเสือขาวดูเหมือนจะรู้สถานะทูตของเขาหมด พ่อค้าลดราคา ชาวบ้านแสดงความเคารพ แม้แต่ทหารยามหน้าดุก็ยังทำวันทยหัตถ์ให้

เจิ้งอี้ย่อมรู้ดีว่าทหารยามพวกนี้ฝีมือระดับไหน ทหารรอบนอกเลเวล 50-60 ส่วนองครักษ์ชั้นในเลเวล 80 ขึ้นไป ปกติพวกนี้หน้าตึงเปรี้ยะอย่างกับใครไปเผาบ้าน แต่นี่กลับเคารพเขาอย่างนอบน้อม

"ภารกิจทูตเมืองเสือขาวคงไม่ใช่ให้ไปตายหรอกนะ?" จู่ๆ ได้รับเกียรติมากขนาดนี้ เจิ้งอี้ชักเริ่มใจคอไม่ดีขึ้นมาตงิดๆ