ตอนที่ 421 หลั่งน้ำตาคว้าชัย

หรงโหรวหอบหายใจจ้องมองหลิงซิ่วที่อยู่ข้างหน้าเขา

ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่กันที่ข้ารู้สึกเหนื่อยขนาดนี้?

เขาไม่รู้จักเหนื่อยบ้างหรือ?

หลิงซิ่วดูเหมือนตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากมากกว่า  ชุดยาวขาวของเขาขาดรุ่งริ่ง  หน้าและตัวของเขาเต็มไปด้วยร่องรอยสกปรก  หรงโหรวเพียวแต่หายใจหนัก  แต่หลิงซิ่วก็หายใจหนักหน่วงราวกับสูบลม

จากที่มองเห็นหลิงซิ่วอาจจะล้มได้ทุกเมื่อ แต่ในห้าสิบท่า หลิงซิ่วก็ยังเป็นเช่นนั้น หลังจากผ่านไปสองร้อยท่า เขาก็ยังคงเป็นเช่นนั้น

หรงโหรวจ้องมองตาของหลิงซิ่วตาสีส้มเหมือนมีลูกไฟลุกไหม้ เต็มไปด้วยความตั้งใจต่อสู้  ตั้งแต่เริ่มสู้ก็ยังไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด แม้ภายใต้แรงกดดันที่รุนแรงที่สุด แต่ดวงตาสีส้มเพลิงก็ยังแสดงความปรารถนาจะสู้ต่อเหมือนกับมันจะแผดเผาโลกไว้ในเปลวไฟไม่ว่ายังไงก็ตาม

แววนับถือยกย่องปรากฏอยู่ในใจของหรงโหรว

วิชาหอกของหลิงซิ่วโดดเด่นมากและมีความแปลกเฉพาะตัวมาก สามารถเข้าถึงสนามพลังวิญญาณได้ทั้งที่อายุเยาว์ขนาดนั้น เขาย่อมไม่ใช่มือธรรมดาแน่นอน  ในดวงตาของหรงโหรว แม้ว่าเขาจะทรงพลังแต่ว่ายังขัดเกลาตนเองไม่มากพอ มีแต่เพียงวิชาโดดเด่นเฉพาะและความตั้งใจต่อสู้เป็นสิ่งที่เขาไม่เคยเห็นจากใครมาก่อน

เด็กหนุ่มคนนี้แข็งแกร่งมาก....

แววชื่นชมปรากฏอยู่ในดวงตาของหรงโหรว

หลิงซิ่วหอบหายใจหนัก  พลังของหรงโหรวแข็งแกร่งกว่าเขาแน่นอน  แต่เขาไม่กลัวเลยแม้แต่น้อย มีแต่นักสู้ที่แข็งแกร่งขนาดนั้นจึงจะสามารถฝนวิชาหอกของเขาให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้น

หลิงซิ่วจะไม่มีทางถอยแน่

หลิงซิ่วคำรามก้าวออกไปหนึ่งก้าวหอกเงินในมือเริ่มหมุนควงเกิดเสียงวู่..และรังสีเยือกเย็นเบาบางที่ตามแสงมาก็เป็นแสงระยิบระยับเหมือนกับดาวและเริ่มสว่างขึ้นสว่างมากขึ้นทุกที

ตาของหรงโหรววูบเป็นประกาย  หอกของหลิงซิ่วเทียบกับเมื่อก่อนมีความบริสุทธิ์และน่าทึ่งยิ่งขึ้น

นิ้วของเขาเริ่มเคลื่อนไหวเป็นระลอกคลื่นระลอกแล้วระลอกเล่าอย่างต่อเนื่องแล้วยิงรังสีเย็นออกมาจากหอกของหลิงซิ่ว

ชี่ชี่ ชี่!

เสียงอู้อี้ดังออกมา หลิงซิ่วรู้สึกเหมือนกับว่าปลายหอกของเขาถูกหั่นทีละชั้นๆ พลังอ่อนโทรมลงทุกที ระลอกพลังจากมือของหรงโหรวอ่อนแต่หนักแน่นเหมือนกับใยแมงมุมที่เหนียวทน

ข้าน่าจะรู้เร็วขึ้น  มันน่าจะเป็นเหมือนเดิม

แววเคร่งขรึมวาบผ่านในดวงตาของเขา  ปราณแท้ในร่างกายเขาโพลงขึ้นทันที  เขาจับหอกเงินที่กำลังสั่นในรูปแบบพร้อมรุกด้วยหอกยาวของเขา เขาสาวเท้าก้าวยาว

ปง!

ฝีเท้าของเขาหนักหน่วงทำให้เกิดเสียงทึบ

ปงปง ปง!

ราวกับว่าเขาก้าวเสียงทึบหลิงซิ่วย่อเอวลง หอกเงินในมือที่เขาถือฟาดกวาดในแนวราบดวงตาของเขามีแววระห่ำ  หน้าของเขาเคร่งขรึมจริงจังเหมือนกับอัศวินโบราณ  เขาเร่งฝีเท้าขึ้นไปข้างหน้า

เพลงศึกของกองกำลังพาหนะน้ำแข็งเงินดังก้องในหูของเขา

“หอกเงินเหมือนหิมะที่อ่อนนุ่ม และบริสุทธิ์เหมือนเมฆพลิ้วกระพรวนลมเขาแกะ สายลมเย็นโชย จะไม่มีทางจับเสียงของเจ้า....”

เหมือนกับมีบางอย่างหลากเข้ามาในใจของเขาหลิงซิ่วไม่ถอย ขณะที่เขาตะโกนลั่น “ฆ่า”

หน้าของหรงโหรวเปลี่ยน

ในห้องโถงใหญ่อาเดรียนมองดูอย่างตกตะลึง สถานการณ์การต่อสู้ไม่ใช่สิ่งที่เขาเคยคาดคิดมาก่อน

ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันถึงระดับบ้าคลั่ง

ความเคลื่อนไหวของคนทั้งสองรวดเร็วมาก พลังงานที่น่าประหลาดของพวกเขายิงออกมากว้างและไกลพื้นและผนังโดยรอบมีรูและรอยกระแทกเต็มไปหมด

บ้านที่มั่นคงยุบพังทลาย  หลังคาปลิวกระเด็นว่อน

พลังงานที่แข็งแกร่งทำให้เกิดเสียงที่ชัดและต่ำพร้อมกับเสียงคมชัดดังสลับกันไปเมื่อใครได้ยินจะรู้สึกหัวใจสั่นรัว

เยี่ยนถูตอบโต้อย่างบ้าคลั่งไม่ว่าจะเป็นพลังปราณหรือพลังโจมตีของเขา  เขาทุ่มเทใช้ทั้งหมดเหมือนกับว่าไม่ต้องมีชีวิตเขาเป็นเหมือนหมีที่โกรธเกรี้ยวโจมตีซ้ายตวัดฟันขวา  เขาโจมตีไปโดยไม่รู้ตัว แม้แต่อาเดรียนที่ยืนชมอยู่ด้านข้างก็ต้องยอมรับว่าวิธีสู้อย่างบ้าคลั่งนั้นถ้าเป็นเขา ก็คงไม่สามารถป้องกันได้แน่

เมื่อคิดถึงเรื่องแผนการของเขาก่อนหน้านั้น  อาเดรียนตระหนักว่าเขาทำความผิดพลาดมหันต์  เยี่ยนถูแข็งแกร่งมากกว่าที่เขาคาดไว้มากไม่เพียงแต่พลังของเยี่ยนถูเท่านั้น แต่การโจมตีอย่างบ้าคลั่ง  ไม่สนใจทุกอย่างที่จะเกิดขึ้นกับเขา  ไม่สนใจอาการบาดเจ็บ ไม่สนใจป้องกัน ทั้งหมดที่เขาให้ความสนใจก็คือพลังและเป้าหมายประการเดียวก็คือฉีกคู่ต่อสู้ให้ขาดเป็นชิ้นๆ

น่ากลัวเกินไป

โกรธเหมือนสัตว์ป่าตอบโต้เหมือนสัตว์ป่า เลินเล่อเหมือนสัตว์ป่า เยี่ยนถูเป็นเหมือนสัตว์ป่าไม่กลัวตาย

การโจมตีที่ดุร้ายและโดดเด่นขนาดนั้นถ้าเขาไม่เห็นด้วยตัวเองอาเดรียนคงไม่เชื่อเลยว่าจะมีคนสามารถต้านทานได้หรืออย่างน้อยนักสู้ที่ต่ำกว่าระดับเซียนคงไม่สามารถป้องกันการโจมตีเช่นนั้นได้  การเผชิญหน้ากับเยี่ยนถู มีวิธีเดียวคือหลีกเลี่ยงการโจมตีช้าวางแผนช้าและบั่นทอนพลังภายนอกและพลังภายใน...

แต่ถังเทียนป้องกันได้หมด

ทุกวิธีอย่างน้อยก็คาดไม่ถึง

มือที่เหมือนกับมีเวทมนตร์ภายใต้การโจมตีที่บ้าคลั่งโดดเด่นและทรงพลังไม่มีถอนถอยย่อท้อเลยแม้แต่นิด

เจ้าผู้นี้..ไม่กลัวแม้แต่น้อยเลยจริงๆ...

สีหน้าของถังเทียนไม่เปลี่ยนไปแม้แต่น้อย  เยี่ยนถูดุร้ายและบ้าคลั่งแต่ในสายตาถังเทียนไม่ได้เกิดความหวั่นไหวแม้แต่น้อย  สมาธิของเขาหนักแน่นเหมือนศิลาพลังงานแหลมคมเฉียดผ่านแก้มของเขา ทำให้เลือดไหลหยดออกมา  แต่ดูเหมือนเขาจะไม่รู้สึกเลย  อากาศไหลเวียนผ่านขนตาเขารุนแรง  แต่เขาไม่มีปฏิกิริยาแม้แต่น้อย

สายตาเขาจ้องอยู่ที่รังสีน้ำตาลของปราณแท้

เขาไม่หวั่นเกรงแม้แต่น้อย

เพราะชัยชนะของการต่อสู้ก็เพื่อมารดาของเขา

ทุกครั้งที่เยี่ยนถูโจมตี  เขายินดีต้านรับโดยไม่ลังเล เขาต้องการให้มารดาเขาในสวรรค์เห็นความก้าวหน้าของเขาให้นางได้เห็นว่าบุตรของนางเติบใหญ่กล้าแข็งเพียงไหน

เขาต้องการให้มารดาของเขาเห็นเด็กหนุ่มผู้ร้องไห้ในยามราตรีนั้นกลับกลายเป็นคนอดทนและแข็งแกร่ง เด็กหนุ่มผู้หาเรื่องร้อนใจให้นางตอนนี้แบกภาระดูแลกลุ่มดาวอยู่บนไหล่

หึหึเขาเป็นลูกผู้ชายชาตรีคนหนึ่งที่เย้ยฟ้าท้าดินได้

ทำไมเขาต้องถอย?  ทำไมเขาต้องหลบด้วยเล่า?

เขาแค่ต้องการเอาชนะผ่านการแสดงความเข้มแข็งและความมีวินัยของเขา  เขาต้องการเอาชนะทุกท่วงท่าด้วยตัวเขาเอง และจะทำให้เจ้าคนใจดำนั่นพูดไม่ออก!

ตาของถังเทียนเป็นเหมือนดวงดาวยามราตรีฉายแสงระยิบระยับ  ความเคลื่อนไหวของเขาเร็วขึ้นทุกขณะสัญชาตญาณของเขาและการตัดสินใจของเขาชาญฉลาดและเด่นชัดขึ้นมือปีศาจพันแปลงยิ่งน่ากลัวขึ้นทุกที

เสียงตวาดและคำรามของเยี่ยนถูอ่อนจางลงเรื่อย  ขณะที่ความกลัวค่อยๆ คืบคลานเข้ามาในใจ

คู่ต่อสู้ดูเหมือนจะเข้าใจเจตนาการโจมตีของเขามากขึ้นและกระจ่างยิ่งขึ้น

จากตั้งแต่แรกถังเทียนกำลังปลดปล่อยวิชาของเขา และหลังจากผ่านไปร้อยกระบวนท่า  เขาต้องตกใจเมื่อได้รู้  เมื่อเขาแค่คิดหาวิธีรูปแบบวิธีที่มีอยู่ซึ่งยังไม่ลงตัวดีนักกลับปลดปล่อยพลังมือที่น่ากลัวออกมาได้

ดวงตาที่มั่นคงแน่วแน่ของถังเทียนดูเหมือนจะมองทะลุเห็นทุกอย่าง

เขาไม่สามารถสร้างแม้กระทั่งรังสีปราณแท้ของเขา...

ข่ายใยที่มองไม่เห็นเริ่มหนาแน่นอย่างช้าๆ

เป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร..

สายตาของเขามองดูหน้าถังเทียนหัวใจของเขาเต็มไปด้วยความกลัวและความไม่มั่นใจ ถังเทียนใช้วิทยายุทธแบบไหนกันแน่

การไหลของอากาศปั่นป่วนและรุนแรงกวาดผ่านเข้ามา  หน้าของเขากลายเป็นเลือนราง  แต่ใบหน้าที่อ่อนเยาว์นั้นกลับดุร้ายและจริงจัง

อากาศปั่นป่วนรุนแรงผ่านหน้าเขา  แต่ถังเทียนดูเหมือนไม่รู้ตัว ความรู้สึกของเขาทุกส่วนเจาะจงอยู่ที่เยี่ยนถู

การเพ่งสมาธิต่อสู้ดูเหมือนจะเปลี่ยนเขาเป็นอีกคนหนึ่งรอยยิ้มของเขาหายไป ริมฝีปากเม้มแน่นใบหน้าของเขามีสีหน้าหนักแน่นมั่นคงราวกับสลักจากเนื้อเหล็ก

ในที่สุดเยี่ยนถูก็รู้สึกกลัว  การโจมตีของถังเทียนมีอยู่ทุกส่วน เขารู้สึกราวกับว่าตกลงไปในใยแมงมุมที่มองไม่เห็น  ไม่ว่าเขาจะดิ้นรนมากเพียงใดเขาก็ไม่สามารถหนีออกมาได้ และใยแมงมุมนั้นค่อยๆ รัดแน่น ความรู้อึดอัดแทบสำลักเป็นสิ่งที่เขาได้รับรู้เป็นครั้งแรก  ความตายกรายเข้ามาใกล้มาก ใกล้เสียจนเขาสามารถเห็นรอยยิ้มมัจจุราชกำลังยิ้มให้เขามองเห็นฟันที่น่ากลัว

ไม่,ข้าคือผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของกลุ่มดาวหมีใหญ่ แล้วข้าจะตายที่นี่ได้อย่างไร

ข้าจะตายอย่างสวะได้ยังไง!

เป็นไปได้อย่างไร!

เยี่ยนถูรู้ตัวในช่วงสุดท้าย ถ้าเขาไม่ใช้มันออกมา เขาจะตาย!

ไม่,ข้าจะตายที่นี่ไม่ได้ ข้าไม่ยอมตายในเงื้อมมือของเจ้าผู้นี้แน่นอน, ข้าไม่ยอม, ข้าเยี่ยนถูต้องการเป็นจ้าวนักสู้ในสวรรค์วิถีข้า..เยี่ยนถู...

เยี่ยนถูยังคงร่ำร้องในใจมือขวาของเขาระเบิดรัศมีแสงยิงขึ้นไปในท้องฟ้าทันที

พลังงานที่น่าตระหนกผันผวนรุนแรงปล่อยออกมาจากแขนของเขาทำให้เขามองดูเหมือนกับว่ากำลังสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวอยู่ในตัวของเขา  พลังงานปั่นป่วนรุนแรงกวาดอากาศรอบๆตัวเยี่ยนถู  กระแสอากาศคลุ้มคลั่งรุนแรง  อากาศที่ไหลเวียนอยู่รอบตัวเยี่ยนถูเป็นเหมือนดาบปั่นหมุนอยู่รอบๆ

หัวใจเยี่ยนถูสงบลง  แรงกดดันทั้งหมดดูเหมือนจะหายไป  เขามั่นใจตัวเองว่าร่างของเขาสามารถกลับคืนสู่สภาพปกติได้ความรู้สึกว่าโลกทั้งใบอยู่ในมือของเขา ทำให้เขายิ้มอีกครั้ง

ผู้ชนะในที่สุดก็คือข้า!  มีแต่ข้าที่เหมาะกับชัยชนะ

ทันใดนั้นร่างๆหนึ่งเหมือนกับสายลมผุดเข้ามาในสายตาของเขา เข้ามาในลำแสง

อากาศที่หนาแน่นไหลเวียนรุนแรงทั้งยังแฝงด้วยพลังงานที่ผันผวนชวนให้ผู้คนสั่นสะท้านพัดใส่ถังเทียนจนเขาลืมตาไม่ขึ้นทั่วทั้งร่างของเขารู้สึกเจ็บปวดเหมือนโดนเข็มทิ่มแทง  พลังงานที่ปั่นป่วนนี้ทำให้สัญชาตญาณของเขารู้สึกได้ถึงอันตรายรุนแรง ตอนนี้ตัวเลือกที่ปลอดภัยก็คือถอย

แต่..

ถังเทียนพยายามลืมตาต่อไป  หน้าของเขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ  เขาไม่สนใจเกี่ยวกับพลังงานปั่นป่วนน่ากลัวที่ให้ความรู้สึกที่อันตรายต่อเขา

อากาศที่ปั่นป่วนนั้นไม่สามารถดับเปลวเพลิงในดวงตาของเขาได้

ทุกอย่างที่เจ้าเยาะเย้ยนั่นคือสิ่งที่ข้าหวงแหน ทุกอย่างที่เจ้าด่าทอนั่นคือทุกอย่างที่ข้ามองหา  ทุกอย่างที่เจ้าทอดทิ้งหรือย่ำยีนั่นคือสิ่งที่ข้าใฝ่หาแต่ไม่เคยได้รับ สิ่งที่เจ้าคิดว่ามันเป็นเรื่องไร้เดียงสาและเพ้อเจ้อนั่นคือศรัทธาและความเชื่อมั่นของข้า

ถังเทียนเป็นเหมือนธนูกราดเกรี้ยวพุ่งตรงเข้าหาพายุหมุนที่รุนแรง

เวลาดูเหมือนกับหยุดนิ่ง

ถังเทียนโถมตัวเข้ามาดวงตาของเขาแสดงถึงความตั้งใจแน่วแน่เหมือนกับเหล็กอากาศที่แหลมคมปกคลุมอยู่ทั่วตัวเขา รอยเลือดปรากฏอยู่ทั่วร่างเขา  แต่หน้าของเขาไม่เปลี่ยนแปลง

ข้า...ไม่ว่าจะเป็นอะไร ไม่ว่าจะใช้วิธีไหน ข้าก็ต้องชนะ!

คมมีดอากาศที่กำลังลอยไปมาสร้างรอยแผลให้นับไม่ถ้วน  ถังเทียนเหยียดแขนอย่างนุ่มนวลยืดนิ้วทั้งสิบออกมา  เหมือนกับเถาองุ่นในวันแรกของฤดูใบไม้ผลิ เต็มไปด้วยพลังงานชีวิต

พวกมันหายไปในอากาศ

ชี่!

มือข้างหนึ่งกระเด็นห่างออกไปพร้อมกับแสงรังสีแพรวพราวเปลวเพลิงที่น่ากลัวลุกพรึ่บเพราะมัน

เยี่ยนถูยืนอยู่กับที่ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อแขนขวาของเขาหายไป เกิดบาดแผลใหญ่แทนพร้อมกับเลือดที่ฉีดพุ่งออกมา

“ไม่!”

เยี่ยนถูเจ็บปวดใจร้องโหยหวนกึกก้องอย่างมิอาจควบคุมตนเองได้  ความโกรธ ความสิ้นหวัง ความกลัวรวมกัน  เขาสูญเสียการควบคุมปราณแท้ จึงทำให้ปราณโคจรแล่นตรงเข้าหัวใจ  เยี่ยนถูหยุดตะโกนทันที ดวงตาเบิกกว้างและกระอักโลหิตออกมามากมายก่อนจะล้มลงกับพื้น

ถังเทียนลอยตัวลงมากับพื้นโลหิตเปรอะเปื้อนย้อมเสื้อผ้าไปทั้งชุด

เขาจ้องมองร่างของเยี่ยนถูปราณในร่างกายหายไปหมด

ความเพลียและเหนื่อยล้าถาโถมเข้ามาหน้าที่เข้มแข็งและมั่นคงค่อยๆ เปลี่ยน

แม่ข้าชนะแล้ว... แม่เห็นไหม.. ตอนนี้ข้าแข็งแกร่งแล้ว...

แม่ข้าคิดถึงแม่...

ข้าคิดถึงท่านจริงๆ....

น้ำตาเริ่มไหลอาบแก้มเขาปนกับโลหิตจากอาการบาดเจ็บหยดลงเท้าเขาและย้อมพื้นจนชุ่ม

เด็กหนุ่มร่ำไห้!