บทที่ 94 ไม่มีไวไฟแล้วจะคุยกันรู้เรื่องไหม?

บทที่ 94 ไม่มีไวไฟแล้วจะคุยกันรู้เรื่องไหม?

ตื่นเช้า, ไฟดับ, ลดความอ้วน, เน็ตตัด... สี่มหันตภัยร้ายของมนุษย์ยุคใหม่ กฎนี้ใช้ได้ทั้งคนธรรมดาและผู้บำเพ็ญเพียรยุคปัจจุบัน

พอกลับมาเข้ากลุ่ม บอร์ดผู้บำเพ็ญเพียรก็มีคนตั้งกระทู้ล้อเลียนทันที —— ตะลึง! ติวเหลยเจินจวิน หัวหน้ากลุ่มแชตผู้บำเพ็ญเพียร หายตัวไปหลายวัน ปรากฏตัวแฉสาเหตุที่หายไปคือ... ไม่มีไวไฟ!?

ชีวิตที่ขาดไวไฟทำเอาหัวหน้ากลุ่มโกรธจัด ประกาศกร้าวในกลุ่มว่าถ้าจับตัวคนร้ายได้ จะจับมาถอดกางเกงดีดไข่ให้หายแค้น...

ดังนั้น สิ้นเสียงคำรามลั่นทุ่งของติวเหลยเจินจวิน หวังลิ่งก็รีบออฟไลน์เงียบๆ...

หวังลิ่งตัดสินใจว่าควรรวบรวมคำถามเรื่องหน้ากากผีหินให้เรียบร้อยก่อน แล้วรอให้ติวเหลยเจินจวินใจเย็นลงค่อยไปคุย ไม่งั้นด้วยอารมณ์ตอนนี้ ถ้าเจินจวินรู้ความจริง อาจจะปาระเบิดใส่บ้านตระกูลหวังจริงๆ ก็ได้

เกมกระดานเบื้องหลังหน้ากากผีหินดูจะใหญ่โตกว่าที่คิด หวังลิ่งต้องวางแผนให้รอบคอบ พลาดนิดเดียวอาจเกิดผลเสียร้ายแรงที่แก้ไขไม่ได้แน่ๆ

...

...

หลังอาหารเย็นประมาณสองทุ่มกว่าๆ เลี่ยเหมิงเหมิงก็มาที่บ้านอีกครั้ง

บ้านตระกูลหวังมีนิสัยอย่างหนึ่งคือเวลากินข้าวเย็นจะไม่ปิดประตูบ้าน เลี่ยเหมิงเหมิงก็ทำตัวตามสบาย ถอดรองเท้าเปลี่ยนเป็นรองเท้าแตะที่พ่อหวังเตรียมไว้ให้ตรงหน้าประตู

ตอนเลี่ยเหมิงเหมิงเข้ามา แม่หวังกำลังล้างจาน พ่อหวังกับปู่นั่งดูข่าวภาคค่ำที่กำลังนำเสนอประเด็นร้อนในประเทศหัวซิ่ว ปู่หูตึงเลยเปิดทีวีเสียงดังสนั่น ไม่รู้เรื่องรู้ราวว่ามีแขกมา แต่พ่อหวังหูดีกว่า หันไปเห็นเลี่ยเหมิงเหมิงพอดี

พ่อหวังทำมือชี้ขึ้นข้างบน เลี่ยเหมิงเหมิงรู้ทันทีว่าให้ไปรอที่ห้องทำงานชั้นสอง

พ่อหวังเดาว่าผลวินิจฉัยของศาสตราจารย์เจียงคงออกมาแล้ว ปู่กลัวหมอ พ่อหวังเลยกะจะไปฟังผลจากเลี่ยเหมิงเหมิงก่อน

หวังลิ่งปิดกลุ่มแชต เห็นเลี่ยเหมิงเหมิงกับพ่อหวังเดินเข้าห้องทำงานไป แล้วเริ่มคุยเรื่อง "ปรากฏการณ์ไซกานิก"

ปรากฏการณ์ไซกานิก คือทฤษฎีทางจิตวิทยาที่กล่าวว่า คนเรามักจะลืมเรื่องที่ทำเสร็จสิ้นไปแล้ว แต่กลับจำเรื่องที่ยังค้างคาใจได้แม่นยำ

หัวข้อนี้เริ่มต้นมาจากรายงานวิจัยจิตวิทยาความรัก ที่ศาสตราจารย์เจียงเขียนสมัยเป็นนักศึกษา หัวข้อคือ —— 《ทำไมคนเราถึงลืมรักแรกไม่ลง》

เลี่ยเหมิงเหมิงโยนบทความวิจัยของศาสตราจารย์เจียงให้พ่อหวังอ่าน พ่อหวังอ่านจบก็งง: "หมายความว่าไง? เกี่ยวอะไรกับโรคอัลไซเมอร์ของพ่อข้า?"

"อาจารย์เจียงมองว่า สาเหตุอาการป่วยของท่านปู่ ส่วนน้อยมาจากอายุ แต่ส่วนใหญ่มาจากปัญหาทางใจ ซึ่งตรงกับที่เราคาดไว้เปี๊ยบ" เลี่ยเหมิงเหมิงอธิบาย

"พูดง่ายๆ คือ แม่ของพี่ซือถูมีความหมายกับท่านปู่มาก ท่านหวังว่าจะได้อยู่กินกันจนแก่เฒ่า แต่น่าเสียดายที่ไม่สมหวัง เลยกระทบกระเทือนจิตใจ นี่คือความเสียดายต่อสิ่งที่ทำไม่สำเร็จ หรือปรากฏการณ์ไซกานิกที่เราพูดถึงนั่นแหละ..."

หวังลิ่งแอบฟังอยู่ในห้องทำงานด้วยความทึ่ง เพิ่งรู้ว่าเลี่ยเหมิงเหมิงเก่งจิตวิทยาขนาดนี้ ชื่อเสียงของศาสตราจารย์เจียง หรือ เจียงหลี หวังลิ่งย่อมเคยได้ยิน ฉายา "จักรพรรดิแห่งจิตวิญญาณ" ลูกศิษย์เต็มบ้านเต็มเมือง ครูแนะแนวในโรงเรียนกว่า 70% ล้วนมีความเกี่ยวข้องกับท่านไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง เจอกันข้างนอกยังต้องเรียกอาจารย์ปู่

เทียบกันแล้ว เลี่ยเหมิงเหมิงถือว่าเจ๋งกว่ามาก เพราะเขาเป็นลูกศิษย์สายตรง! ได้รับการชี้แนะจากศาสตราจารย์เจียงโดยตรง!

ถ้าไม่ติดว่าอาชีพนักจิตวิทยามันไส้แห้ง ด้วยพรสวรรค์ของเลี่ยเหมิงเหมิง เขาอาจกลายเป็นศาสตราจารย์เจียงคนต่อไปก็ได้ ไม่งั้นคงไม่ได้รับคำตอบจากศาสตราจารย์เจียงเร็วขนาดนี้ พิสูจน์ว่าผ่านไปหลายปี อาจารย์ก็ยังไม่ลืมลูกศิษย์คนนี้แน่นอน

แต่น่าเสียดาย ยุคนี้เก่งวิชาการอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรด้วย ศาสตราจารย์เจียงนอกจากจะเก่งจิตวิทยา ท่านยังเป็นยอดฝีมือผู้บำเพ็ญเพียรระดับแนวหน้า ชื่อเสียงถึงได้กว้างไกล

สำหรับเลี่ยเหมิงเหมิง หวังลิ่งรู้สึกเสียดายแทนจริงๆ พรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียรเป็นสิ่งที่ฟ้าลิขิต และยาเม็ดสร้างรากฐานในตำนานที่ว่ากันว่ากินแล้วคนธรรมดาก็เป็นเซียนได้... มันไม่มีอยู่จริง!

แน่นอน คนแบบเลี่ยเหมิงเหมิงในสังคมมีไม่น้อย เพราะพรสวรรค์ไม่ดี ทำอะไรก็ติดขัด ไม่ได้ทำงานที่รัก ต้องหาทางรอดอื่น เพราะไม่ใช่ทุกคนจะเหมือนหวังหมิง ที่ต่อให้ฝึกวิชาไม่ได้ พระเจ้าก็ยังประทานสมองระดับอัจฉริยะที่ทำเอาคนทั้งประเทศต้องเกรงกลัวมาให้

"แล้ว... ต้าโส่วจื่อ เจ้าคิดว่าไง?" พ่อหวังถาม

"ไม่ๆๆ นี่เป็นแค่ความคิดเห็นของอาจารย์เจียง ข้าแค่ถ่ายทอดต่อ" เลี่ยเหมิงเหมิงทำหน้าจริงจัง: "วิธีที่ดีที่สุดตอนนี้คือ หนามยอกเอาหนามบ่ง ให้ท่านปู่ได้สานต่อความสัมพันธ์ที่ค้างคา เพื่อเยียวยาบาดแผลในใจ ทางจิตวิทยาเรียกว่า ผลกระทบจากการทดแทน (Substitution Effect) แต่วิธีนี้ไม่ได้ผลร้อยเปอร์เซ็นต์นะ"

พ่อหวังชะงัก: "แล้วต้องทำยังไง?"

"ง่ายมาก ไม่รู้ว่าท่านปู่มี... รักแรกไหม? ถ้าตอนนี้ให้ท่านปู่ได้เจอรักแรก ผลกระทบนี้อาจจะทำงาน พอเยียวยาแผลใจได้ อาการอัลไซเมอร์แบบพิเศษของท่านปู่ ถึงไม่หายขาด ก็น่าจะดีขึ้นเยอะ"

รัก... แรก?

พ่อหวังนิ่งคิดไปหลายวินาที จู่ๆ ก็นึกถึงสาว "เขียวๆ" ที่ปู่พูดถึง: "...เมื่อก่อนพ่อข้าเคยพูดถึงผู้หญิงคนหนึ่ง บอกว่าชอบตอนหนุ่มๆ สมัยเป็นเชฟ ไม่รู้ใช่คนนั้นรึเปล่า"

"ใช่แน่ๆ!" เลี่ยเหมิงเหมิงดีดนิ้วดังเปาะ: "ขนาดอัลไซเมอร์กำเริบ ยังจำผู้หญิงคนนั้นได้ แสดงว่าฝังใจมาก ต้องเป็นรักแรกของคุณปู่ชัวร์!"

"โอ้! งั้นตอนนี้เราต้องตามหาผู้หญิงคนนั้น แล้วนัดมาให้เจอกับพ่อข้าสินะ?" พ่อหวังถาม

เลี่ยเหมิงเหมิงพยักหน้า: "ถูกต้องนะขอร้าบ!"

พ่อหวังถึงบางอ้อ

จากนั้น สายตาก็พุ่งไปที่ห้องของหวังลิ่ง ทำท่าชูกำปั้นให้กำลังใจ: "ลุยเลยลูกพ่อ! จะรักษาปู่หายไหม ขึ้นอยู่กับเจ้าแล้ว!"

หวังลิ่ง: "......"