บทที่ 85 ตำราอาหารที่คุ้นเคย

บทที่ 85 ตำราอาหารที่คุ้นเคย

หลังเกษียณ ปู่หวังเช่าที่ทำนา ตั้งปณิธานว่าจะวิจัยพันธุ์ผักใหม่ๆ เพื่อมวลมนุษยชาติ แต่อนิจจาโรคอัลไซเมอร์ทำให้ลืมผลการวิจัยไปหมด สุดท้ายปู่ก็ยอมรับความจริง เลิกฝันกลางวัน หันมาปลูกผักผลไม้ง่ายๆ แทน แล้วส่งมาให้ที่บ้านทุกเดือน

คราวนี้ได้ยินว่าหลานชายไปเข้าค่าย ปู่ก็รีบไปเก็บส้มของโปรดหลานมาให้ แต่ดันหยิบผิดเป็นแอปเปิลตอนขนขึ้นรถซะงั้น

มื้อเย็น ปู่โชว์สกิลเชฟระดับดาวมิชลิน

จานเรียกน้ำย่อย: ยำมะเขือเทศเฒ่า, มันเทศอลิซาเบธ...

จานหลัก: ไก่ดำนักสู้, หูหมูอบซอส, ต้มฟักเขียวโดเรมี...

ของหวาน: กล้วยขี้โมโห...

(ชื่ออาหารล้อเลียนการ์ตูนเรื่อง จอมโหดกระทะเหล็ก)

พอปู่ร่ายชื่อเมนูชุดนี้ออกมา หวังลิ่งฟันธงได้เลยว่าอาจารย์ของปู่คือใคร... ถ้าไม่ใช่ "ป้าจวน" ก็ต้องมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับป้าจวนแน่ๆ!

...

...

ปกติปู่มาค้างคืนเดียว รุ่งเช้าก็ปั่นสามล้อกลับ แต่คราวนี้พ่อหวังบังคับให้อยู่ต่อหลายวัน เหตุผลง่ายๆ... อาการอัลไซเมอร์ของปู่เข้าขั้นวิกฤตแล้ว... ปู่ทำกับข้าวลืมใส่เกลือ!

คราวนี้ปู่เองก็จ๋อยสนิท เมื่อกี้เพิ่งโม้ว่าไม่มีวันลืมวิธีทำกับข้าว... ดันหน้าแตกหมอไม่รับเย็บซะงั้น

ชัดเจนว่าอาการหนักมาก เดือนก่อนพ่อหวังพาไปโรงพยาบาล หมอบอกว่าอาการของปู่เป็นกรณีพิเศษ ยาช่วยไม่ได้ ต้องใช้ยาใจรักษา

พ่อหวังเลยให้ปู่อยู่ต่อ กะจะหาจิตแพทย์เก่งๆ มาบำบัด

แล้ว...

เช้าวันอาทิตย์ ที่บ้านตระกูลหวังก็มีแขกมาเยือน... เลี่ยเหมิงเหมิงนั่นเอง

เผชิญหน้ากับปู่หวัง เลี่ยเหมิงเหมิงสูดหายใจลึก ร่างผอมบางสั่นเทา หันไปมองพ่อหวังด้วยสายตาลึกซึ้ง: "นี่เหรอ... เรื่องใหญ่ในชีวิตที่พี่ว่า?"

"ตอนมหาวิทยาลัยเจ้าเรียนจิตวิทยาไม่ใช่เหรอ แถมยังเป็นลูกศิษย์ศาสตราจารย์เจียงด้วย" พ่อหวังทวงบุญคุณ

"...แต่ข้าไม่ได้รักษาคนมานานแล้วนะ" เลี่ยเหมิงเหมิงทำหน้าไร้เดียงสา จิตแพทย์มีเยอะแยะ แต่ส่วนใหญ่ทำเป็นอาชีพเสริม เพราะในยุคผู้บำเพ็ญเพียร อาชีพนี้ไส้แห้ง แถมเสี่ยงตาย คนไข้ชอบตะโกนว่า "ข้าไม่บ้า!" แล้วคว้ากระบี่ไล่ฟันหมอ

เลี่ยเหมิงเหมิงเลยผันตัวมาเป็นบรรณาธิการหลังเรียนจบ อย่างน้อยก็นั่งทำงานเฉยๆ ก็ได้ตังค์ ไม่ต้องเสี่ยงชีวิต...

แม่หวังเข้ามาไกล่เกลี่ย: "ช่างเถอะมั้ง... ลำบากเสี่ยวซ่งเปล่าๆ"

พ่อหวังสะบัดหน้าอย่างหน้าด้านๆ: "ไม่รู้ล่ะ! วันนี้เจ้าต้องดู ไม่ดูก็ต้องดู! ไม่งั้น... ข้าจะดองงาน! ข้าจะย้ายเว็บ!"

"อย่านะ!"

เลี่ยเหมิงเหมิงแทบร้องไห้ น้ำตาคลอเบ้า: "ดูแล้วจ้า! ดูแล้วจ้า!"

นักเขียนเกาะขาบรรณาธิการมีเยอะ แต่เอาเรื่องหยุดอัปนิยายมายขู่บรรณาธิการนี่เพิ่งเคยเจอ เลี่ยเหมิงเหมิงน้ำตาตกใน ขืนปล่อยมหาเทพหวังซือถูหลุดมือไป ทุบหม้อข้าวตัวเองชัดๆ!

แม้จะทิ้งวงการจิตวิทยาไปนาน แต่ความรู้พื้นฐานเรื่องอัลไซเมอร์ยังมีอยู่ แต่อาการของปู่หวังที่เกิดจากใจป่วยมันซับซ้อน เลี่ยเหมิงเหมิงเลยลองตั้งคำถามเพื่อประเมินอาการ...

"ข้าชื่อซ่งจื่อข่าย ท่านปู่เรียกเสี่ยวซ่งก็ได้ขอรับ" เลี่ยเหมิงเหมิงแนะนำตัว

ปู่ไม่รู้ว่าเลี่ยเหมิงเหมิงเป็นใคร แต่รู้ว่าเป็นหมอที่ลูกชายหามาให้ เลยเกร็งจนมือสั่น แม้หมอจะหน้าตาน่ารักน่าเอ็นดูก็เถอะ

"ท่านปู่อย่าเกร็งนะขอรับ ข้าจะถามคำถามง่ายๆ"

ปู่ชะงัก: "เอ่อ... เสี่ยวซ่ง ปู่ขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?"

"ได้ขอรับ ถามมาเลย"

ปู่หวัง: "เขาว่ากันว่า โรคอัลไซเมอร์ของข้าหนักมาก จริงหรือไม่?"

เลี่ยเหมิงเหมิง: "ต้องตอบคำถามข้าก่อนถึงจะรู้ครับ"

ปู่หวัง: "ข้ามีอีกคำถาม..."

เลี่ยเหมิงเหมิง: "เชิญขอรับ..."

ปู่หวัง: "เขาว่ากันว่า โรคอัลไซเมอร์ของข้าหนักมาก จริงหรือไม่?"

เลี่ยเหมิงเหมิง, พ่อหวัง, แม่หวัง: "......"

จบข่าว! ไม่ต้องถามแล้ว นี่มันไม่ใช่หนักธรรมดา... อาการโคม่าแล้วโว้ย!

ข้างบน หวังลิ่งกุมขมับ ถอนหายใจ... รู้สึกว่าก่อนปู่จะหาย เลี่ยเหมิงเหมิงอาจจะบ้าตายก่อน

พ่อหวังรั้งตัวเลี่ยเหมิงเหมิงไว้กินมื้อเที่ยงฝีมือปู่ (ที่ลืมใส่เกลืออีกแล้ว) ก่อนกลับ ปู่จับมือเลี่ยเหมิงเหมิงแน่น: "รบกวนหมอซ่งแย่เลย!"

"ไม่เป็นไรครับท่านปู่..." ตลอดมื้ออาหาร ปู่ถามคำถามเดิมซ้ำๆ จนเลี่ยเหมิงเหมิงยังมึนไม่หาย

"อาการพ่อข้าเป็นไงบ้าง?" พ่อหวังลากเลี่ยเหมิงเหมิงไปคุยตามลำพัง

"จดบันทึกไว้คร่าวๆ แล้ว อาการซับซ้อน คงต้องปรึกษาอาจารย์อีกที..." เลี่ยเหมิงเหมิงตอบเสียงอ่อย ตั้งแต่เรียนจบ นอกจากส่งข้อความอวยพรตามเทศกาล ก็ไม่ได้เจอหน้าศาสตราจารย์เจียงอีกเลย ไม่รู้อาจารย์จะจำเขาได้ไหม?

"รบกวนเจ้าด้วยนะ!" พ่อหวังฝากฝัง

"ถ้าอยากขอบคุณ ก็รีบปั่นต้นฉบับมาซะดีๆ!" เลี่ยเหมิงเหมิงค้อนขวับ

...

วันนี้บ้านหวังดูจะคึกคักเป็นพิเศษ เลี่ยเหมิงเหมิงเพิ่งกลับไป ชายชุดสูทสีดำถือกล่องเล็กๆ ก็มาหยุดหน้าบ้าน สีหน้าเคร่งขรึม

พนักงาน "ซุ่นเฟิงเทพจัดส่ง" (ล้อเลียน Shunfeng Express) มาแล้ว หวังลิ่งสัมผัสได้แต่ไกล เลยมารอรับที่หน้าประตู

พนักงานเห็นผู้รับ ก็ยื่นกล่องให้ด้วยสองมือ แล้วโค้งคำนับ: "ซุ่นเฟิงเทพจัดส่ง! ภารกิจต้องสำเร็จ! รบกวนท่านลูกค้าให้ห้าดาวด้วยนะขอรับ!"

หวังลิ่งก้มหน้าเซ็นรับเงียบๆ

พนักงานหยิบเครื่องประเมินออกมา: "ตามความชอบของท่านลูกค้า ถ้าให้ห้าดาวตอนนี้ รับฟรีบะหมี่อบแห้งแรคคูนน้อยสิบห่อทันทีขอรับ!"

ดวงตาหวังลิ่งลุกวาวขึ้นมาทันที