บทที่ 79 รองเลขาฯ สุดยอดนักเรียน ม.ปลาย

บทที่ 79 รองเลขาฯ สุดยอดนักเรียน ม.ปลาย

สุดท้าย ซุนอวี้ก็ถูกพ่อบ้านชราลากตัวกลับไปอย่างทุลักทุเล...

พ่อบ้านตระกูลเครือฮัวกั่วสุ่ยเหลียนไม่ใช่คนธรรมดา และพ่อบ้านหลินซานก็เช่นกัน พ่อบ้านหลินดูแลคุณหนูรองคนนี้มาตั้งแต่เกิด สมัยที่เขาท่องยุทธภพ เครือฮัวกั่วสุ่ยเหลียนยังไม่ยิ่งใหญ่คับฟ้าอย่างทุกวันนี้

หลินซานเป็นคนเก่าคนแก่ของบริษัท ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน ประสบการณ์ที่สะสมมาหลายปีทำให้เขาเป็นสมบัติล้ำค่าของตระกูลซุน แม้พลังวรยุทธ์จะไม่สูงส่งนักก็ตาม

"ลุงหลิน! ปล่อยข้า! ข้าจะไปสู้ตายกับไอ้สองตัวนั้น!"

นี่คือประโยคสุดท้ายที่ซุนอวี้ตะโกนใส่สองชายฉกรรจ์ ก่อนที่นางจะถูกลากกลับไป โดยที่ยังไม่ทันได้ปล่อยท่าไม้ตาย "หมัดโลลิโมเอะ"

หลินซานถอนหายใจในใจ คุณหนูรองยังอ่อนต่อโลกนัก

จากประสบการณ์อันยาวนานของพ่อบ้านชรา วิลล่าหลังเล็กในย่านชานเมืองรกร้างแห่งนี้... น่าจะมีบุคคลที่ไม่ธรรมดาอาศัยอยู่

ข้างถนน สองชายฉกรรจ์ในผ้ากันเปื้อนยืนโค้งคำนับส่งรถบ้านหรูสีเทาของหลินซานจนลับสายตา

"เราทำเกินไปรึเปล่า? นายท่านชอบทำตัวโลว์โปรไฟล์ ถ้าพวกนั้นสืบประวัตินายท่าน..."

มนุษย์ยางลบพูดยังไม่ทันจบ ก็โดนขัด: "เจ้าลืมมหาเวทปิดกั้นของนายท่านไปแล้วรึ?"

"จริงด้วย!" มนุษย์ยางลบถึงบางอ้อ

"หมดธุระแล้ว นายท่านทบทวนบทเรียนเสร็จพอดี ไปช่วยทำการบ้านกันเถอะ"

...

...

หวังลิ่งใช้เวลาครึ่งชั่วโมงเรียนรู้เนื้อหาที่ขาดหายไปตลอดหนึ่งสัปดาห์ด้วยตัวเองจนครบ แถมยังอ่านล่วงหน้าไปอีกสองเดือน เขาชอบการเรียนรู้มาก เสียดายแค่เวลาเรียนมันสั้นไปหน่อย... เพราะการทำความเข้าใจความรู้พวกนี้ไม่ใช่เรื่องยากสำหรับเขา

เทียบกันแล้ว การที่ต้องรู้เนื้อหาทั้งหมด แต่ต้องคอยจับทิศทางของเพื่อนร่วมห้อง เพื่อทำข้อสอบให้ได้คะแนนระดับกลางๆ ตามนโยบาย "ทางสายกลาง" ที่พ่อแม่ปลูกฝังมา... นี่ต่างหากที่ยากสุดๆ!

หน้าโต๊ะหนังสือ หวังลิ่งกอดอกเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ถอนหายใจอย่างสบายอารมณ์ งานเขียนที่เหลือก็ปล่อยให้ปีศาจปากกากับภูตยางลบจัดการไป

ระหว่างที่หวังลิ่งทบทวนบทเรียน พ่อหวังก็ไม่ได้อยู่เฉย หลังจากวางสายจากเลี่ยเหมิงเหมิง เขาก็รีบปั่นบทนำนิยายต่อทันที

พ่อหวังเป็นคนทำงานรวดเร็ว โดยเฉพาะตอนไฟติด นิ้วพรมลงบนคีย์บอร์ดเร็วจนมองไม่ทัน เหมือนหนวดปลาหมึกยักษ์รัวกลอง

ขณะที่พ่อหวังกำลังเขียนอย่างเมามัน จู่ๆ นาฬิกาข้อมือก็ดังขึ้น

พ่อหวังขมวดคิ้ว เขาเกลียดการถูกขัดจังหวะที่สุด แต่พอเห็นชื่อเลี่ยเหมิงเหมิงบนหน้าจอ ก็รีบปรับอารมณ์แล้วรับสาย

"ฮัลโหล... ต้าโส่วจื่อ มีอะไรเหรอ? กำลังเขียนมันส์ๆ เลย" คนอื่นชอบเรียกเลี่ยโส่วว่า "เลี่ยเหมิงเหมิง" แต่พ่อหวังชอบเรียกฉายาเฉพาะตัวว่า ต้าโส่วจื่อ(มือฉมัง) มากกว่า

หวังลิ่งนอนแผ่บนเตียง ถอดที่อุดหูออก เสียงรอบข้างไหลเข้าหูทันที แม้จะหลับตา ก็ได้ยินบทสนทนาระหว่างพ่อหวังกับเลี่ยเหมิงเหมิงชัดเจน เสียงของทั้งคู่ดังก้องในหัว

"พี่ใหญ่ซือถู... หนังสือเล่มนี้ของพี่ ดังระเบิดแน่!!" ปลายสาย เสียงเลี่ยเหมิงเหมิงตื่นเต้นสุดขีด

"เมื่อกี้ข้าเพิ่งอัปโหลดบทแรกขึ้นเว็บ VIP พี่ทายสิเกิดอะไรขึ้น? ไม่ถึงสองชั่วโมง! ยอดคลิกทะลุสามแสน! ยอดไลก์ 87%!" เลี่ยเหมิงเหมิงตะโกนอย่างควบคุมไม่อยู่

คนนอกอาจไม่เข้าใจตัวเลขนี้ แต่ต้องอธิบายก่อนว่า เว็บทดลองอ่าน VIP ของซิวเจินรีดดิ้ง มีสมาชิกเก่าแก่ที่ลงทะเบียนมานานกว่าร้อยปีแค่เจ็ดแสนคน และปิดรับสมัครสมาชิกใหม่ไปหลายปีแล้ว เว็บทดลองอ่านที่มีคนแค่เจ็ดแสน แต่มีคนอ่านนิยายพ่อหวังไปแล้วครึ่งหนึ่ง! แถมเรตติ้งยังสูงลิ่ว ทำเอากองบรรณาธิการช็อกตาตั้ง!

ได้ยินข่าวดี พ่อหวังย่อมดีใจ แต่ด้วยนิสัยพ่อหวัง เขาไม่แสดงออกมากนัก: "ยอดคลิกเยอะจะมีประโยชน์อะไร ยอดขายต่างหากคือของจริง"

"พี่ใหญ่ซือถู อย่าถ่อมตัวเลย... ถามจริง พี่มาจากอนาคตใช่ไหม!?" เลี่ยเหมิงเหมิงถามทีเล่นทีจริง

พ่อหวังอึ้ง: "ห๊ะ!?"

"เริ่มจาก 'ปล่อยป้าคนนั้นซะ' แล้วมาเรื่อง 'ชีวิตไลฟ์สดของราชันย์เซียน' นี่อีก ดูทรงแล้วน่าจะดังระเบิดเถิดเทิง เผลอๆ ทุบสถิติเว็บอีกรอบ! ข้าเคยอ่านนิยายแนวพระเอกย้อนเวลามาลอกผลงานตัวเองตั้งหลายเรื่อง! พี่ก็เป็นแบบนั้นใช่ไหม!?" เลี่ยเหมิงเหมิงถามอย่างตื่นเต้น

"ถ้าต้าโส่วจื่อล้อเล่นแบบนี้อีก... ข้าจะเลิกเขียนนะ!"

"อย่านะพี่! ข้าล้อเล่นน่า!"

เว็บเสียจูเก๋อไปคนหนึ่งแล้ว ขืนเสียหวังซือถูไปอีกคน เว็บคงรับความเสียหายไม่ไหว

ปลายสาย เลี่ยเหมิงเหมิงหัวเราะเจ้าเล่ห์: "มีข่าวดีอีกเรื่องจะบอก"

ฟังน้ำเสียง บ.ก. ซ่ง สีหน้าพ่อหวังเริ่มแปลกๆ: "อะไรนะ!? มีแฟนคลับเปย์ให้? แถมยังจำไอดีสำรองของข้าได้ในช่องคอมเมนต์เว็บทดลองอ่าน? เรื่องที่ข้าเปิดเรื่องใหม่ รวมถึงเรื่องลงเว็บ VIP ทดลองอ่าน เพิ่งตกลงกับเจ้าเมื่อเช้านี้เอง คนอื่นไม่รู้เรื่องเลย แม้แต่แฟนคลับเก่าๆ ก็ไม่รู้"

"นั่นแหละที่แปลก... เว็บเราไปตรวจสอบไอดีนี้มา พบว่าเป็นไอดีสมาชิก VIP เก่าแก่ร้อยปีที่ไม่ได้ล็อกอินนานมาก แต่จู่ๆ ก็ล็อกอินเข้ามาเมื่อตีสามวันนี้ แล้วเปลี่ยนชื่อไอดี เราสงสัยว่าถ้าไม่ใช่ไอดีมรดกตกทอด ก็คงไปซื้อต่อใครมา"

พ่อหวังขมวดคิ้ว ตีสามวันนี้? ตอนนั้นเขากำลังระดมสมองหาพล็อตในห้องไลฟ์สดเสี่ยวซวนอยู่นี่นา

งั้น... เป็นไปได้ไหมว่าคนคนนี้คือคนดูในห้องไลฟ์สด?

พ่อหวังงง เรื่องเขียนบทแรกเสร็จแล้วลงเว็บทดลองอ่าน ขนาดแฟนคลับเก่ายังไม่รู้ ทำไมข่าวรั่ว?

บัดซบ! สมัยนี้... นักเขียนนิยายออนไลน์ก็มีซาแซงแฟน (แฟนคลับโรคจิตที่ตามติดชีวิตส่วนตัว) แล้วเรอะ!?

อีกด้านหนึ่ง เลี่ยเหมิงเหมิงตั้งสติแล้วพูดต่อ: "พี่ซือถูรู้ไหม... วันนี้นักอ่านคนนี้เปย์ให้พี่เท่าไหร่? หนึ่งร้อยล้านเหรียญซิวเจิน!"

"เยอะขนาดนั้นเลย..." จริงๆ แล้วช่วงหลังๆ ของ 'ปล่อยป้าคนนั้นซะ' พ่อหวังไม่ค่อยเจอคนเปย์หนักขนาดนี้ หนึ่งร้อยล้านเหรียญซิวเจิน เท่ากับเงินสดหนึ่งล้านหยวน แบ่งกับเว็บแล้วก็ยังได้ห้าแสน!

ได้ยินยอดเปย์ถล่มทลาย พ่อหวังอดตื้นตันใจไม่ได้: "คนเปย์ชื่อไอดีอะไร?"

"ชื่อ... รองเลขาฯ สุดยอดนักเรียน ม.ปลาย" เลี่ยเหมิงเหมิงตอบ

(ล้อเลียน Danganronpa)

ได้ยินชื่อไอดีนี้ หน้าพ่อหวังมืดครึ้มทันที สายตาคมกริบพุ่งไปที่ห้องของหวังลิ่ง: "อืม... ข้าพอจะเดาออกแล้ว เดี๋ยวโทรกลับนะ"

วางสายจากนาฬิกา พ่อหวังตะโกนลั่น: "หวังลิ่ง! มานี่เดี๋ยวนี้!"

หวังลิ่ง: "......"