บทที่ 74 ชีวิตประจำวันของการหาแรงบันดาลใจของพ่อหวัง

บทที่ 74 ชีวิตประจำวันของการหาแรงบันดาลใจของพ่อหวัง

หลังจากเสียงตะโกนเรียกวิญญาณอันโหยหวนของพ่อหวังผ่านไปชั่วอึดใจ วีเจสาวเสี่ยวซวนก็รีบวิ่งหน้าตื่นเข้ามา จัดผมม้าที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่ นั่งลงหน้าคอมพิวเตอร์อย่างเรียบร้อย กะพริบตาปริบๆ มองกล้อง แล้วโบกมือทักทายอย่างดีใจ: "ไฮ! หวังเจียวเม่ยมาแล้วเหรอ! ยินดีต้อนรับจ้า!"

ในสายตาของหวังลิ่ง หน้าตาของเสี่ยวซวนถือว่าใช้ได้ ไม่ได้สวยหยาดเยิ้มเหมือนที่พวกโอตาคุลือกัน คิ้วตรง หน้าเรียว พิมพ์นิยมเน็ตไอดอล ถ้าวัดกันแค่เครื่องหน้า หวังลิ่งว่าซุนหรงหน้าสดยังสวยกว่า แต่ต้องยอมรับว่า เมื่อเทียบกับวีเจสาวหน้าบล็อกเดียวกันในเน็ต เสี่ยวซวนดูสบายตา เสียงหวานกำลังดีไม่ดัดจริต บวกกับชุดเมดลูกไม้และถุงน่องดำบนขาเรียวยาว...

อืม นี่อาจจะเป็นสาเหตุที่เสี่ยวซวนได้รับความนิยมจากมหาชนกระมัง...

หวังลิ่งกำลังนั่งเท้าคางครุ่นคิด อีกด้านหนึ่งพ่อหวังขยี้บุหรี่ทิ้ง มองเสี่ยวซวนด้วยสายตาตัดพ้อ สายตาแบบนี้เสี่ยวซวนเข้าใจดี: "ดูท่า หวังเจียวเม่ยของเราจะหมดมุกอีกแล้วสินะ?"

"นิยายเรื่องเก่าใกล้จบ เรื่องใหม่ยังคิดไม่ออก กลุ้มใจจริงๆ!"

พ่อหวังนวดหว่างคิ้วที่ขมวดเป็นปม: "เรื่องเก่าจบ เรื่องใหม่ต้องต่อทันที ไม่งั้นคนทั้งบ้านได้กินแกลบแน่..." (แถมอาจไม่มีตังค์ซื้อจานชามด้วย ลำพังค่าจานชามที่ไอ้ลูกล้างผลาญทำแตกแต่ละเดือนก็ปาไปเท่าไหร่แล้ว!)

พ่อหวังเพิ่งบ่นจนจบ แฟนคลับคนอื่นในห้องไลฟ์สดก็เริ่มโห่แซว

"หวังเจียวเม่ยระดับเทพยังบ่นจน พวกเราพนักงานเงินเดือนตาดำๆ จะเอาอะไรกิน!"

"เอ่อ คือผมมือใหม่ ใครช่วยบอกทีว่าหวังเจียวเม่ยคนนี้ใช้นามปากกาว่าอะไร? เขียนเรื่องอะไรบ้าง?"

"เฮ้ย! หวังเจียวเม่ยเจ้ายังไม่รู้จัก!? นามปากกาหวังเจียวเม่ยคือ หวังซือถู (เสนาบดีหวัง) ไงเล่า!"

"บัดซบ! ที่แท้ก็มหาเทพหวังซือถู!"

...

ห้องแชตระเบิดลงทันที!

เพราะนามปากกาหวังซือถู ดังระเบิดเถิดเทิง!

ตอนเพิ่งเข้าวงการใหม่ๆ แค่สองเดือน นิยายเรื่องใหม่ "ปล่อยป้าคนนั้นซะ" (ล้อเลียน ปล่อยแม่มดคนนั้นซะ - Release that Witch) ก็ไต่ขึ้นแท่นท้าชนเทพนิยายเจ้าเก่า หลังเปิดขายตอนแรก ยอดซับทะลุสองแสน ทุบสถิติเว็บไซต์ ฆ่าเทพเก่าๆ ตายเรียบ

เรียกได้ว่าการมาของหวังซือถูในตอนนั้น เหมือนม้ามืดที่พุ่งทะยานออกมาจากใต้ภูเขาห้านิ้ว เล่นเอานักเขียนระดับเทพที่ออกผลงานพร้อมกันตั้งตัวไม่ติด ก่อนหน้านี้มีนักเขียนระดับเทพคนหนึ่งที่เขียนในเว็บ 'ซิวเจินรีดดิ้ง' มาเกือบ 20 ปี นามปากกาจูเก๋อ (ขงเบ้ง) โดนหวังซือถูเบียดจนตรอมใจหนีไปเลย...

(ล้อเลียนสามก๊ก ตอนขงเบ้งด่าหวังซือถูจนตกม้าตาย)

แม้ที่บ้านพ่อหวังจะไม่ค่อยพูดเรื่องเขียนนิยาย แต่ตำนานความยิ่งใหญ่ของพ่อหวังในโลกอินเทอร์เน็ต หวังลิ่งเคยได้ยินมาบ้าง หลายปีมานี้พ่อหวังสะสมชื่อเสียงไว้ไม่น้อย เป็นที่รู้จักในวงกว้าง แต่ชื่อจริงของหวังซือถู สำหรับบรรณาธิการเว็บซิวเจินรีดดิ้ง ยังคงเป็นปริศนา...

ด้วยผลงานระดับนี้ กวาดรางวัลผลงานแห่งปีมานับไม่ถ้วน ทุกปีเว็บจะส่งเทียบเชิญพ่อหวังไปงานเลี้ยง แต่พ่อหวังไม่เคยไป ปฏิเสธงานโชว์ตัวทั้งออนไลน์และออฟไลน์ ทุ่มเทจิตวิญญาณให้การเขียนอย่างเดียว

พอมีคนเปิดเผยตัวตนของหวังเจียวเม่ย ช่องแชตห้องเสี่ยวซวนพลันเดือดปุดๆ ยอดคนดูพุ่งจากสามแสนเป็นห้าแสน แสดงให้เห็นถึงความดังของพ่อหวัง...

"นึกไม่ถึงว่าหวังเจียวเม่ย คือมหาเทพหวังซือถู! ...ว่าแต่ เรื่อง 'ปล่อยป้าคนนั้นซะ' จบหรือยัง?"

"ยัง! แต่ใกล้จบแล้ว นี่ไง! มหาเทพหวังซือถูของเรากำลังกลุ้มใจเรื่องนิยายเรื่องใหม่อยู่..."

"ในที่สุดก็จะจบแล้ว!" มีคนส่งสติ๊กเกอร์ร้องไห้หนักมาก: "จำได้ว่าตอนเริ่มอ่านเรื่องนี้ของมหาเทพหวังซือถู ข้ายังเรียนอยู่ประถมขอบเขตกลั่นลมปราณ ตอนนี้ข้าจะจบมหาวิทยาลัยแล้ว!"

พ่อหวังเห็นข้อความนี้ ส่งสติ๊กเกอร์เหงื่อตก: "......"

"เขียนมาสิบสามปี เรื่องนี้น่าจะครองแชมป์จำนวนคำเยอะที่สุดแล้วมั้ง?"

"ยังหรอก ยังมีเรื่อง 'ชีวิตบัดซบเกิดใหม่เป็นปีศาจ' ที่ยังไม่จบ ได้ยินว่ามีผู้บำเพ็ญเพียรระดับเทพคนหนึ่งที่ตามเรื่องนี้ ปิดด่านฝึกวิชาไปร้อยปี ออกมาพบว่าเรื่องนี้ยังไม่จบ ตกใจจนเกือบโดนทัณฑ์สวรรค์ผ่าตาย!"

(นิยายจริงเรื่อง 重生之妖孽人生 ปัจจุบัญ 7000 กว่าตอน ยังไม่จบ ขึ้นชื่อเรื่องออกทะเล ยืดเนื้อเรื่อง)

"...ขอร้องมหาเทพหวังซือถูอย่าเพิ่งจบ! สู้ต่อไป แซงนิยายอันดับหนึ่งเรื่องนั้นให้ได้!"

พ่อหวังเห็นข้อความนี้ อดขำไม่ได้ ต่อให้เขียนต่อไป ก็คงแซงจำนวนคำเรื่องปีศาจนั่นไม่ได้หรอก เพราะเรื่องนั้นดูเหมือนจะเขียนมาตั้งแต่ตั้งเว็บแล้วมั้ง

"ปล่อยป้าคนนั้นซะ" เล่าเรื่องพระเอกที่ทะลุมิติไปเกิดเป็นองค์ชายขี้โรคในวังชิง อาศัยการรวบรวมและปั้น "ป้า" (นางกำนัลอาวุโส) เพื่อสร้างอาณาจักร ต่อมาพระเอกยังใช้เข็มเงินของป้าหรง ทะลวงจุดชีพจรลมปราณ ใช้วิชาฝ่ามือจากฟ้า เอาชนะราชานักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งยุทธภพ เทพเมฆาอัคคี! จนกลายเป็นยอดฝีมือไร้เทียมทาน...

ตอนนั้น นี่เป็นแค่แรงบันดาลใจแวบหนึ่งตอนพ่อหวังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ในห้องน้ำ ไม่นึกว่าพอเขียนออกมาจริงๆ จะได้รับความนิยมถล่มทลายขนาดนี้

แต่เขียนมาตั้งหลายปี พ่อหวังรู้สึกว่าเรื่องราวที่อยากเล่าก็เล่าไปหมดแล้ว ขืนยืดเยื้อต่อไปคงน่าเกลียด ในเมื่อเป็นนิยาย งั้นก็ควรจะจบเรื่องราวของตัวละครที่ตัวเองสร้างขึ้นอย่างสมบูรณ์เสียที

แต่พอคิดถึงตรงนี้ พ่อหวังก็อดใจหายไม่ได้ ยังไงก็เป็นหนังสือที่เขียนมาเป็นสิบปี และเป็นผลงานเรื่องแรก จู่ๆ จะจบแล้วไปเริ่มเรื่องใหม่ ก็อดรู้สึกว่างเปล่าและเหงาหงอยไม่ได้จริงๆ

ดังนั้น พ่อหวังถึงได้มาหาเสี่ยวซวน หนึ่งคือพ่อหวังคิดว่าสาวน้อยสดใสแบบนี้อาจจะช่วยเติมเต็มความว่างเปล่าในใจได้ อีกอย่าง สาวน้อยมักจะมีจินตนาการบรรเจิด พ่อหวังคิดว่าเสี่ยวซวนอาจจะจุดประกายอะไรบางอย่างให้เขาได้

พ่อหวังออนไลน์ไม่ถึงครึ่งชั่วโมง เสี่ยวซวนมองยอดคนดู จากตอนที่ตัวตนพ่อหวังถูกเปิดเผย... ยอดพุ่งไปหกแสนแล้ว

ลำพังพ่อหวังคนเดียว ดึงคนดูใหม่มาได้ตั้งสามแสน...

สำหรับวีเจ ความหมายนี้ยิ่งใหญ่กว่าของขวัญชิ้นไหนๆ!

เสี่ยวซวนเลยเปลี่ยนชื่อห้องเป็น 【มาช่วยมหาเทพหวังซือถูคิดพล็อตใหม่กันเถอะ!】

พอเปลี่ยนชื่อเสร็จ สาวน้อยหน้าจอก็ตกอยู่ในห้วงความคิด คิ้วขมวดมุ่น

ปกติเสี่ยวซวนตอบปัญหาหัวใจได้อย่างฉะฉาน คนดูไม่เคยเห็นเสี่ยวซวนทำหน้ากลุ้มใจแบบนี้ ห้องแชตระเบิดอีกรอบ...

"เสี่ยวซวนตอนกลุ้มใจ! ก็ยังน่ารักฝุดๆ!"

"ได้มีมเสี่ยวซวนใหม่แล้ว เก็บ!"

พ่อหวังมองข้อความที่วิ่งเร็วปรื๋อ หยิบบุหรี่ขึ้นมาอีกมวน ตอนนี้มีคนช่วยคิดพล็อตตั้งหกแสนคน ต่อให้ไม่เอาไปใช้ อย่างน้อยคืนนี้ก็น่าจะได้ไอเดียเจ๋งๆ บ้างแหละ

แชะ! จังหวะที่พ่อหวังจุดไฟแช็ก เสี่ยวซวนหน้าจอก็ตาเป็นประกาย: "หนูไม่รู้เรื่องเขียนนิยายหรอกนะ... แต่หนูว่า แนวนี้ก็น่าลองนะ... หวังเจียวเม่ยว่า แนวไลฟ์สด เป็นไง?"

แนวไลฟ์สด?

พ่อหวังตบหน้าผากฉาด จริงด้วย! เขียนแนวไลฟ์สดก็ได้นี่หว่า! ทำไมเขาคิดไม่ถึงนะ!