บทที่ 70 กระบี่วิญญาณคล้ายคลึงเจ้าของ

บทที่ 70 กระบี่วิญญาณคล้ายคลึงเจ้าของ

การเลือก "การทดสอบหุบเขาผู้บำเพ็ญเพียร" เป็นโครงการนำร่องในการปฏิรูปงานแลกเปลี่ยนกระบี่วิญญาณครั้งนี้ เป็นผลจากการหารือร่วมกันของสองศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่หูคู่ฮา เฉินเทียนเสียงและจินมู่เหยียน อาจารย์คนอื่นไม่รู้เรื่องนี้มาก่อน จนกระทั่งได้รับแจ้งล่วงหน้าก่อนเริ่มงานเพียงสองชั่วโมง

แม้แต่อธิการบดีทั้งสองก็คาดไม่ถึงว่า การปฏิรูปครั้งนี้จะประสบความสำเร็จอย่างงดงาม ของวิเศษสารพัดประโยชน์ที่โผล่มาไม่ขาดสาย เพิ่มสีสันและความสนุกให้งานแลกเปลี่ยนกระบี่วิญญาณอย่างมาก นักเรียนทุกคนจ้องจอยักษ์ตาไม่กะพริบ ไม่มีใครแอบงีบหลับเหมือนปีก่อนๆ ที่งานดำเนินไปได้ครึ่งทาง นักเรียนก็พากันนั่งเท้าคางทำท่า "คนครุ่นคิด" ตั้งคำถามกับชีวิตกันหมดแล้ว

แต่ถึงกระนั้น เรื่องไม่คาดฝันก็ยังเกิดขึ้น

การทดสอบกระบี่วิญญาณครั้งนี้เป็นแค่เวอร์ชันทดลอง ความสมดุลในการต่อสู้ยังขาดๆ เกินๆ เมื่อฝ่ายหนึ่งกุมความได้เปรียบ อีกฝ่ายก็แทบไม่มีทางสู้

นั่นหมายความว่า จะเกิดสถานการณ์หนึ่งขึ้น...

เกมอาจจบลงโดยที่ยังไม่มีใครผสมกระบี่วิญญาณเสร็จเลยสักคน ได้แต่ใช้กระบี่พื้นฐานไล่ฟันกันจนจบเกม!

...งานแลกเปลี่ยนกระบี่วิญญาณบ้าบออะไร ไม่ใช้กระบี่วิญญาณสักเล่ม!

พอสองศิษย์พี่ศิษย์น้องตระหนักถึงปัญหานี้ ก็เริ่มรู้สึกถึงความกระอักกระอ่วนและความร้ายแรงของสถานการณ์

นักเรียนอุตส่าห์แบกกระบี่มา ไม่ให้โอกาสโชว์ของหน่อยก็คงไม่ได้

แต่ตอนนี้ เกมจบไปแล้ว!

พอหวังลิ่งกับเพื่อนๆ ออกมาจากโลกเสมือนจริง ก็ได้ยินสองอธิการบดีบนเวทีส่งกระแสจิตคุยกันไฟแลบ

"ศิษย์พี่... รีบคิดวิธีหน่อยสิ"

"......"

อธิการบดีจินกุมขมับ: "งานแลกเปลี่ยนกระบี่วิญญาณแต่ไม่ได้ใช้กระบี่วิญญาณ เรื่องนี้หลุดออกไป ข้าไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วนะ!"

"ศิษย์น้อง... ใจเย็นก่อน!" อธิการบดีเฉินรู้ดีว่าถ้าศิษย์น้องของเขาตื่นเต้นจัดเมื่อไหร่ ความสาวแตกที่ผนึกไว้ในร่างจะทะลักออกมาทันที เพื่อเกียรติยศของสำนักเจ็ดดาราและสายตาของครูอาจารย์ทั้งสองโรงเรียน สมองของเฉินเทียนเสียงกำลังประมวลผลด้วยความเร็วร้อยแปดสิบไมล์ต่อชั่วโมง

ครู่ต่อมา อธิการบดีเฉินก็พูดเสียงขรึม: "รองฯ จัว ยังมีคิวโชว์กระบี่วิญญาณอีกหนึ่งรายการนี่นา งั้นก็ให้รองฯ จัวเลือกกระบี่ของนักเรียนมาสักเล่ม สาธิตวิชา 'กระบี่บินร้อยก้าว' ก็แล้วกัน?"

หน้าตาอธิการบดีจินกลับมาเป็นปกติทันที: "ศิษย์พี่ช่างปราดเปรื่อง!"

อธิการบดีเฉิน: "......"

มุมปากหวังลิ่งกระตุกยิกๆ: "......"

...

...

บนเวที จัวอี้จ้องมองกระบี่วิญญาณสิบเล่มที่วางอยู่บนโต๊ะ เหงื่อแตกพลั่ก

พูดตามตรง จุดจบนี้นับว่าดีกว่าที่จัวอี้คิดไว้เยอะ วิชากระบี่อากาศเขาทำไม่ได้จริงๆ... แต่กระบี่บินร้อยก้าวยังพอถูไถ การแสดงจะรอดหรือไม่รอด ขึ้นอยู่กับความเข้ากันได้ระหว่างจัวอี้กับกระบี่วิญญาณทั้งสิบเล่มนี้ล้วนๆ

ต้องรู้ก่อนนะว่า กระบี่พวกนี้มีเจ้าของ การจะให้กระบี่เชื่อฟังคนแปลกหน้าอย่างสมบูรณ์แบบ มันวัดกันที่ทักษะการควบคุมกระบี่และบารมีของจัวอี้ล้วนๆ...

ในฐานะรองเลขาธิการสำนักงานรวมร้อยโรงเรียน ถ้าพลาดช็อตนี้ มีหวังขายหน้าประชาชีแน่!

"นึกไม่ถึงว่ากติกาจะเปลี่ยน เดิมทีข้ากะจะโชว์ 'วั่งเมิ่ง' กับ 'วั่งจี' สักหน่อย..." ใต้อัฒจันทร์ หลินเสี่ยวอวี่ถอนหายใจ

"ดูท่าเสี่ยวอวี่พัฒนาวิชาควบคุมกระบี่ไปเยอะเลยนะ!" ซุนหรงยิ้ม

"แน่นอน! ตั้งแต่อาจารย์หวังให้ข้าดูเรื่อง 'ปรมาจารย์ลัทธิมาร' ข้าก็บรรลุสัจธรรมของกระบี่แม่ลูกจากในนั้น!"

"สัจธรรมอะไร?" กัวหาวเลิกคิ้ว

"สองกระบี่(สองคนถ่อย) ประสานใจ ไร้เทียมทานทั่วหล้าไงเล่า!" (เจี้ยน แปลว่า กระบี่ พ้องเสียงกับ เจี้ยน ที่แปลว่า ต่ำช้า/ถ่อย)

"......"

"ไม่รู้ว่า... รุ่นพี่จัวจะเลือกกระบี่ของใคร?"

...

สายตาของจัวอี้กวาดมองกระบี่ทั้งสิบเล่มไปมา กระบี่อ๋าวไห่ของซุนหรงมีภูตกระบี่สิงสถิตอยู่แล้ว... การจะควบคุมให้ได้ในเวลาสั้นๆ เป็นไปไม่ได้ กระบี่แม่ลูกของหลินเสี่ยวอวี่ จัวอี้ไม่อยากจะแตะ แค่คุมกระบี่แปลกหน้าเล่มเดียวก็ยากแล้ว เจอแม่ลูกคู่กันเข้าไป คงได้กระอักเลือดตาย...

กระบี่ที่เหลือ ลี่เชาของเฉินเชา เขี้ยวภูตของกัวหาว เลือดมรกตของถังจิ้งเจ๋อ ผ่าวิญญาณของฟางหัวชิง และชุดกระบี่ทะยานฟ้าของสามพี่น้องตระกูลเหลียง...

สายตาของหวังลิ่งมองตามสายตาของจัวอี้ไป

โอกาสหนึ่งในสิบ คงไม่ซวยเลือกจิงเคอหรอกมั้ง?

ทันใดนั้น จัวอี้ก็หยิบกระบี่ไม้เล็กๆ เพียงเล่มเดียวบนโต๊ะขึ้นมา: "ตัดสินใจแล้ว เล่มนี้แหละ!"

หวังลิ่ง: "......"

เหตุผลที่เลือกจิงเคอ จัวอี้มีเหตุผลของตัวเอง

ข้อแรก กระบี่เล่มนี้ดูไม่มีพิษมีภัยที่สุด ดูควบคุมง่ายสุด...

ข้อสอง เจ้าของกระบี่คือหวังลิ่ง

จัวอี้ทึกทักเอาเองว่า นี่คือคำใบ้...

กำกระบี่จิงเคอไว้ในมือ จัวอี้ตั้งปณิธานแน่วแน่ว่าจะต้องแสดงให้ดีที่สุด! ถ้าเขาใช้กระบี่ของอาจารย์โชว์ออฟได้สวยๆ อาจารย์อาจจะดีใจก็ได้!

"......"

ดีใจกับผีน่ะสิ! แล้วใครเป็นอาจารย์เจ้ามิทราบ! อย่ามาตู่เอาเองนะเว้ย เฮ้ย!

หวังลิ่งนวดขมับด้วยความปวดหัว ตอนนี้เขาได้แต่ภาวนาให้จิงเคอสงบเสงี่ยมเจียมตัวในมือคนแปลกหน้า... อย่าได้คลุ้มคลั่งขึ้นมาเด็ดขาด ไม่งั้นฟันลงไปฉับเดียว คนแถวนี้คงต้องย้ายสำมะโนครัวไปอยู่เมืองอื่นกันหมดแน่ๆ

แม้คำพูดหวังลิ่งจะฟังดูเวอร์ แต่มันคือความจริงที่ไม่อาจปฏิเสธได้

จิงเคอเป็นกระบี่ไม้เล็กๆ ก็จริง... แต่อานุภาพทำลายล้างนั้นของจริง

ครั้งหนึ่ง ตอนเข้าไปช่วยตาแก่หลี่ในประตูมิติ หวังลิ่งเคยใช้จิงเคอตัดหัวราชาอสูรมาแล้ว และจิงเคอที่ได้อาบเลือดราชาอสูร ก็ได้รับการขัดเกลาจนแข็งแกร่งอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ตั้งแต่นั้นมา จิงเคอก็เหมือนกับหวังลิ่ง... ไม่สามารถกดพลังบรรพกาลในกายได้อีกต่อไป

คำโบราณที่ว่า "กระบี่วิญญาณคล้ายคลึงเจ้าของ" ไม่ใช่คำพูดลอยๆ จริงๆ นะ...

"ลำดับต่อไป ขอเชิญรองเลขาธิการสำนักงานรวมร้อยโรงเรียนผู้บำเพ็ญเพียร อาจารย์จัวอี้ สาธิตวิชากระบี่บินร้อยก้าวอันน่าตื่นตาตื่นใจ!" เห็นจัวอี้เลือกกระบี่ได้แล้ว พิธีกรสาวก็ประกาศเสียงดังฟังชัด

จัวอี้ถือกระบี่จิงเคอ เดินนวยนาดไปกลางสนามท่ามกลางเสียงปรบมือดังสนั่น...

บนอัฒจันทร์ประธาน ซุนต๋าคังขมวดคิ้ว: "เจ้าของกระบี่เล่มนี้ คือนักเรียนหวังลิ่งคนนั้นหรือ?"

อธิการบดีเฉินที่นั่งข้างๆ แม้จะไม่รู้ว่าท่านเลขาฯ ถามทำไม แต่ก็ตอบไปว่า: "ใช่ครับ เป็นของหวังลิ่ง นักเรียนหวังลิ่งฐานะทางบ้านค่อนข้างยากจน ทางโรงเรียนกำลังเตรียมไปเยี่ยมบ้านและระดมทุนช่วยเหลืออยู่ครับ"

ท่านเลขาฯ พยักหน้าอย่างพอใจ: "ทำดีมาก จนแค่ไหนก็ห้ามจนการศึกษา เราควรทำให้นักเรียนทุกคนสัมผัสได้ถึงความรักจากโรงเรียนและสังคม เพื่อให้พวกเขามีจิตใจที่เติบโตอย่างสมบูรณ์"

ข้างๆ ผู้บริหารทั้งสองโรงเรียนต่างพยักหน้าเห็นด้วย: "ท่านเลขาฯ ซุนกล่าวถูกต้องที่สุด!"

"อืม ลำบากทุกคนแล้วนะ ปกติก็ฝากดูแลนักเรียนที่ลำบากให้ดีๆ ด้วย" ท่านเลขาฯ พูดไป สายตาก็ยังจับจ้องกระบี่ไม้ในมือจัวอี้ไม่วางตา

คิดไปเองรึเปล่านะ?

เขารู้สึกว่ากระบี่เล่มนี้... ดูเหมือนจะมีอะไรพิเศษ