บทที่ 28 กระบี่ไม้เล่มน้อยของหวังลิ่ง

บทที่ 28 กระบี่ไม้เล่มน้อยของหวังลิ่ง

วินาทีนี้ สกิลติดตัว 'ทำให้วงแตก' ของหวังลิ่งทำงานอีกครั้ง กลุ่มวีแชตตกอยู่ในความเงียบงันอันน่าพิศวง

แม้แต่ตาแก่โบราณเห็นรูปแล้วยังพูดไม่ออก บ่งบอกถึงอานุภาพทำลายล้างของรูปนี้ได้เป็นอย่างดี

ในฐานะสหายร่วมโต๊ะของหวังลิ่ง อาจารย์เอ้อร์ตั้นกัวหาวรู้สึกมาตลอดว่าสกิลวงแตกของหวังลิ่ง ร้ายแรงพอๆ กับอาวุธทำลายล้างสูง น่ากลัวจริงๆ

เห็นได้ชัดว่าทุกคนตกตะลึงกับกระบี่ไม้เล่มนี้ จนเริ่มตั้งคำถามกับชีวิต

...

...

ตาแก่โบราณก็คือตาแก่โบราณ ในฐานะชายผู้ผ่านร้อนผ่านหนาวมาโชกโชน ห้านาทีอันยาวนานผ่านไป รูม่านตาก็เริ่มโฟกัสได้อีกครั้ง จ้องมองแป้นพิมพ์เสมือนกลางอากาศ แล้วพิมพ์ข้อความด้วยความพูดไม่ออก: "นักเรียนหวังลิ่ง... เจ้า เอาจริงดิ?"

"อืม" คำตอบของหวังลิ่งยังคงสั้นกระชับ ได้ใจความ

"......" คราวนี้ตาแก่โบราณหมดคำจะพูดจริงๆ

ส่วนเพื่อนๆ คนอื่น ความคิดในใจแตกกระสานซ่านเซ็น

เฉินเชา: นึกไม่ถึงว่าฐานะทางบ้านของนักเรียนหวังลิ่งจะยากจนข้นแค้นขนาดนี้... มิน่าล่ะปกติถึงทำตัวเงียบๆ แล้วนักเรียนซุนก็คอยห่วงใยเขา ที่แท้ข้าก็คิดมากไปเอง นักเรียนหวังลิ่งขาดความรักจริงๆ ด้วย!

อาจารย์เอ้อร์ตั้น: นึกไม่ถึงว่าภายใต้รูปลักษณ์ภายนอกที่เย็นชา นักเรียนหวังลิ่งจะมีจิตใจที่เข้มแข็งขนาดนี้... กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ ไม่ง่ายเลยจริงๆ! ต่อไปต้องใส่ใจเขาให้มากขึ้นแล้ว!

หลินเสี่ยวอวี่: ถึงเวลาหาแฟนหนุ่มมาดูแลนักเรียนหวังลิ่งแล้วสินะ!

ซุนหรงกำลังเท้าคางครุ่นคิดว่าจะใช้ชื่อเครือฮัวกั่วสุ่ยเหลียนระดมทุนบริจาคดีไหม —— ระดมทุนซื้อกระบี่วิญญาณอันใหญ่สีชมพูฟรุ้งฟริ้งให้นักเรียนหวังลิ่งผู้ยากไร้ที่อาศัยอยู่ชานเมือง!

หวังลิ่ง: พวกเจ้าพอได้แล้วโว้ย!

...

กระบี่วิญญาณไม้ท้อ อาจจะฮิตเมื่อสิบปีก่อน แต่ตอนนี้มันคือสินค้าตกยุคโดยสมบูรณ์ ด้วยวัสดุสร้างกระบี่ประสิทธิภาพสูงที่ทะลักเข้าสู่ตลาด กระบี่ไม้ท้อจึงกลายเป็นของราคาถูกเหมือนผักปลา ปัจจุบันมีโรงงานไม่กี่แห่งที่ยังผลิตออกมาจำนวนจำกัดทุกปี เพื่อขายส่งให้สถาบันการศึกษา เอาไว้สอนวิชากระบี่วิญญาณเบื้องต้นในโรงเรียนอนุบาลและประถม...

ดังนั้นเมื่อเห็นหวังลิ่งโชว์กระบี่ไม้เล่มน้อย ตาแก่โบราณจึงรู้สึกว่า ชีวิตวัยเด็กของนักเรียนหวังลิ่งจำต้องระทมทุกข์มากเป็นแน่แท้!

ผู้ปกครองปกติ ควรจะใส่ใจกับกระบี่วิญญาณเล่มแรกของลูกอย่างจริงจัง ดูอย่างเฉินเชา ซุนหรง สิ

เมื่อเทียบกันแล้ว กระบี่ไม้ท้อมันดูด้อยค่าเกินไปจริงๆ

ลำบากแค่ไหนก็ห้ามลำบากลูก จนแค่ไหนก็ห้ามจนการศึกษา

นี่มันยุคไหนแล้ว ผียังวิวัฒนาการไปถึงไหนต่อไหน นี่ยังจะใช้กระบี่ไม้ท้ออยู่อีกรึ? เอาไปแขวนหัวเตียงยังกันผีไม่ได้เลยมั้ง!

มองดูรูปฉายกลางอากาศ ตาแก่โบราณถอนหายใจในใจ: ดูท่าเรื่องนี้ ต้องรายงานอาจารย์พาน ให้ไปเยี่ยมบ้านนักเรียนหวังลิ่งอย่างจริงจังซะแล้ว!

หวังลิ่ง: "......"

...

เช้าวันอังคาร สัปดาห์ที่สามของการเปิดเทอม เวลาแปดโมงเช้า

ทุกคนมาพร้อมกันที่หน้าโรงเรียนตามนัด ขึ้นรถบัสเดินทางไปยังโรงเรียนมัธยมที่ห้าสิบเก้า เพื่อร่วมกิจกรรมแลกเปลี่ยนสภานักเรียนเป็นเวลาสี่วัน

ทุกคนแต่งตัวทะมัดทะแมง ของที่ต้องเตรียมก็ยัดใส่กระเป๋าเสื้อนักเรียนเรียบร้อย

หวังลิ่งขึ้นรถ หาที่นั่งแถวหลังสุดนั่งลง

เอ้อร์ตั้นกับเฉินเชาขึ้นรถมา เห็นหวังลิ่งนั่งหลังสุด ทั้งสองสบตากันแวบหนึ่ง แล้วก็เข้าไปนั่งประกบซ้ายขวาหวังลิ่งเหมือนทวารบาล

หวังลิ่ง: "......"

ตั้งแต่เมื่อวานที่หวังลิ่งโชว์กระบี่ไม้ เฉินเชากับเพื่อนๆ ก็ลงความเห็นว่าควรเริ่มใส่ใจนักเรียนหวังลิ่งจากเรื่องเล็กๆ น้อยๆ

ทำเอาหวังลิ่งหวาดผวาจากก้นบึ้งหัวใจ

ชีวิตมัธยมปลายอันเรียบง่ายไม่ได้ดำเนินไปตามพล็อตที่เขาจินตนาการไว้ ผิดแผนไปไกลลิบ ต้องรู้ก่อนนะว่า คนที่นั่งรถบัสคันเดียวกับเขาตอนนี้ คือคนที่เขาขึ้นบัญชีดำว่าต้องระวังตัวแจ

สวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่านี่มันกรรมเวรอะไร...

หวังลิ่งคิดว่าปีนี้เขาคงต้องปีชงแน่ๆ

เหลือบมองซุนหรงกับหลินเสี่ยวอวี่ที่นั่งจับมือกันอยู่ไม่ไกล หวังลิ่งไม่ต้องอ่านใจก็รู้ว่า ยัยสาววายตัวแม่หลินเสี่ยวอวี่ต้องกำลังจิ้นจับคู่พวกเขาสามหนุ่มอยู่แน่นอน

รถบัสห้าสิบที่นั่งอันกว้างขวาง แต่ห้าคนกลับไปกระจุกอยู่แถวหลัง ปล่อยให้ตาแก่โบราณนั่งข้างคนขับอยู่ข้างหน้าคนเดียว โชคดีที่ตาแก่โบราณไม่ถือสา ขอแค่รับประกันความปลอดภัยของนักเรียนก็พอ เหงาหน่อยไม่เป็นไร ในกระเป๋าเสื้อยังมีขนมในสต็อกรอให้เขาค่อยๆ ละเลียดอยู่

...

เป็นครั้งแรกที่ถูกห้อมล้อมแน่นหนาขนาดนี้ หวังลิ่งยังคงรักษาความเงียบ ฟังหัวข้อสนทนารอบข้างอย่างเงียบๆ

เพราะเกิดมาไม่ถูกกับอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ ข้อมูลเรียลไทม์ที่หวังลิ่งรับรู้ได้ ส่วนใหญ่มาจากการอ่านใจ เพื่อให้มั่นใจว่าตัวเองจะไม่ตกยุคเกินไป

อาจารย์เอ้อร์ตั้นกับเฉินเชาคุยกันอย่างออกรส

อาจารย์เอ้อร์ตั้นขยับแว่น: "ได้ยินไหม ไม่นานมานี้ที่เขตก่อสร้างแห่งหนึ่ง ขุดพบสุสานโบราณ ผู้เชี่ยวชาญตรวจสอบแล้วว่าเป็นไปได้สูงที่จะเป็นสุสานลวงของหนึ่งในสองยอดฝีมือยุคบรรพกาล"

ยอดฝีมือยุคบรรพกาล...

หวังลิ่งฟังปุ๊บก็รู้ปั๊บว่าต้องหมายถึงฮั่นลี่กับหวังหลิน สองจอมมารเฒ่าแห่งโลกบำเพ็ญเพียร

ก่อนประเทศหัวซิ่วจะก่อตั้ง สองคนนี้คือบุคคลระดับตำนาน แม้แต่ในตำราโบราณยังบันทึกไว้ก่อนยุคมหาปราณยุทธ์ เป็นระดับปรมาจารย์ผู้บุกเบิก แต่ตอนนี้เกียรติประวัติในอดีตได้เลือนหายไปพร้อมกับกาลเวลา กลายเป็นหัวข้อฮอตฮิตในวิชาประวัติศาสตร์ทฤษฎีของตาแก่โบราณ ส่วนทฤษฎีบำเพ็ญเพียรของฮั่นลี่และวิธีคำนวณระดับพลังของหวังหลิน ก็กลายเป็นข้อสอบคณิตศาสตร์ขั้นสูงที่ทำให้นักเรียนทั้งรักทั้งเกลียด

มีข่าวลือมาตลอดว่า จอมมารเฒ่าฮั่นกับจอมมารเฒ่าหวังยังไม่ตาย เพราะจนถึงตอนนี้ สุสานโบราณที่พบทั่วประเทศหัวซิ่วล้วนเป็นสุสานปลอม ซึ่งเป็นไปได้สูงว่าเป็นกลลวงที่สองคนนี้ทิ้งไว้

แต่ทฤษฎีนี้ไม่มีมูลความจริง เพราะตามบันทึกประวัติศาสตร์ ยอดฝีมือทั้งสองล้มเหลวในการก้าวสู่ความเป็นอมตะขั้นสุดท้าย และดับสูญไปตามลิขิตสวรรค์แล้วทั้งคู่

"เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องใหญ่นะ" เฉินเชาพยักหน้า เรื่องใหญ่ขนาดนี้ เขาต้องเคยได้ยินมาบ้าง

"ใหญ่แน่นอน! เพราะเรื่องนี้มีจุดน่าสงสัยอยู่เพียบ"

อาจารย์เอ้อร์ตั้นทำท่าลึกลับ: "ผู้เชี่ยวชาญยืนยันแล้วว่าสุสานนี้เป็นของจอมมารเฒ่าหวัง แต่ที่แปลกคือ ในสุสานของจอมมารเฒ่าหวัง ดันไปเจอเศษชิ้นส่วนขวดน้ำเต้าจ่างเทียน (ขวดสวรรค์) ที่จอมมารเฒ่าฮั่นเคยใช้ รู้จักขวดน้ำเต้าจ่างเทียนไหม? ตามประวัติศาสตร์ นี่คือของวิเศษคู่กายจอมมารเฒ่าฮั่น ที่ช่วยเร่งการเจริญเติบโตของสมุนไพรวิญญาณได้ในเวลาสั้นๆ"

"แล้วทำไมไปโผล่ในสุสานลวงของจอมมารเฒ่าหวังได้ล่ะ?" ซุนหรงได้ยินบทสนทนา ก็อดถามด้วยความสงสัยไม่ได้

"นั่นแหละที่แปลก"

อาจารย์เอ้อร์ตั้นผายมือ: "ตอนนี้ แฟนคลับกองทัพตระกูลฮั่นของจอมมารเฒ่าฮั่นยืนยันว่าสุสานลวงนี้จริงๆ แล้วเป็นของจอมมารเฒ่าฮั่น แต่แฟนคลับกองทัพตระกูลหวังของจอมมารเฒ่าหวังไม่ยอม บอกว่าเศษชิ้นส่วนนี้อาจเป็นของที่จอมมารเฒ่าหวังทำปลอมขึ้นมาตอนมีชีวิตอยู่ เพื่อตบตาคน"

"แต่นี่มันแค่สุสานลวง จะเถียงกันไปทำไม?" หลินเสี่ยวอวี่ไม่เข้าใจ

"นี่เจ้าไม่เข้าใจสินะ..."

อาจารย์เอ้อร์ตั้นผายมือ: "นี่มันก็เหมือนสงครามระหว่างลัทธิเต้าหู้น้ำขิงหวานกับเค็ม เถียงกันมาเป็นพันปีก็ไม่จบ เหมือนกองทัพตระกูลฮั่นกับกองทัพตระกูลหวังตอนนี้แหละ รู้ทั้งรู้ว่าเถียงไปก็ไม่ได้อะไร แต่ก็ต้องฉะกันสักหน่อยเพื่อเกาะกระแสให้ไอดอลตัวเอง หรือแค่ได้สร้างซีน ก็ถือว่าไม่ขาดทุนแล้ว"

ทุกคน: "......"