บทที่ 113 ทวีปปลุกพลัง
บทที่ 113 ทวีปปลุกพลัง
บทที่ 113 ทวีปปลุกพลัง
โลกแห่งความจริง
เหยียนหวง!
เมื่อรางวัลที่ได้รับมีมากขึ้นเรื่อยๆ เหยียนหวงก็ได้แปรเปลี่ยนเป็น “แดนเซียนบนโลกมนุษย์” โดยสมบูรณ์
พื้นที่ของประเทศขยายใหญ่ขึ้นหลายสิบเท่า กลายเป็นประเทศที่ใหญ่ที่สุดในโลก
ทรัพยากรอุดมสมบูรณ์ เหนือกว่าจักรวรรดิอื่นใด
สมรรถภาพทางกายของปวงชนล้วนอยู่ในระดับยอดมนุษย์
อาจกล่าวได้ว่า ในบางแง่มุม พวกเขาแข็งแกร่งยิ่งกว่าผู้ใช้พลังเหนือสามัญของจักรวรรดิอื่นเสียอีก
ผู้ใช้พลังเหนือสามัญ หลังจากได้รับรางวัลต่างๆ นานา พลังก็พุ่งทะยานราวกับติดจรวด!
เพียงคนเดียวก็สามารถสังหารผู้ใช้พลังเหนือสามัญระดับเดียวกันจากจักรวรรดิอื่นได้นับสิบคน
แข็งแกร่งอย่างยิ่ง!
ศิษย์ของสี่แดนศักดิ์สิทธิ์ ทุกผู้ล้วนเป็นตัวตนระดับเหนือเทพ
ช่างน่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้
การมาถึงของตำหนักกุศลและเผิงไหล ยิ่งทำให้พลังของชาวเหยียนหวงเพิ่มพูนขึ้นอีกระดับ
สำหรับประชาชนที่ได้เข้าไปในเกาะเซียนเผิงไหล พลังที่เพิ่มขึ้นนั้นสามารถใช้เพียงคำว่า “น่าสะพรึงกลัว” มาบรรยายได้
ส่วนประชาชนที่เข้าไปในตำหนักกุศลเพื่อปลุกรากวิญญาณ แม้พลังจะเพิ่มขึ้นไม่มากเท่าผู้ที่ได้เยือนเกาะเซียนเผิงไหล แต่ก็นับว่าน่าตกตะลึงอย่างยิ่ง
ศิษย์ของสี่แดนศักดิ์สิทธิ์ หลังจากปลุกรากวิญญาณแล้ว ความเร็วในการบำเพ็ญเพียรนั้นเปรียบได้ดั่งจรวดทะยานฟ้า
หลังจากพัฒนาไปช่วงระยะเวลาหนึ่ง โครงสร้างโดยรวมของเหยียนหวงก็ได้เปลี่ยนจากอารยธรรมเทคโนโลยีมาเป็นอารยธรรมฝึกตน
เครื่องมือทางเทคโนโลยีจำนวนมาก สูญเสียประโยชน์ใช้สอยไป
เช่น รถยนต์ มอเตอร์ไซค์ ที่ใช้ในชีวิตประจำวัน
เพราะอย่างไรเสีย หญิงชราที่ออกกำลังกายตอนเช้าคนหนึ่ง ก็สามารถวิ่งแซงรถยนต์ได้อย่างง่ายดาย ความอดทนน่าทึ่งอย่างยิ่ง วิ่งร้อยกิโลเมตร ต้องการเพียงหมั่นโถวสองลูก!
สรุปคือ จักรวรรดิเหยียนหวงในปัจจุบันได้กลายเป็นจักรวรรดิแห่ง “การบำเพ็ญเซียน” ที่ทุกผู้คนต่างอิจฉาริษยา
พระราชวัง!
ตำหนักไท่จี๋
ขุนนางจากสามกรมหกเหล่า พร้อมด้วยขุนนางบุ๋นบู๊นับร้อย ล้วนเข้าเฝ้าพร้อมหน้ากัน
หลังจากอารยธรรมหงฮวงฟื้นคืนจากการล่มสลาย บนใบหน้าของเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ก็ไม่เคยขาดรอยยิ้ม
เพราะพวกเขาล้วนเป็นผู้ได้รับประโยชน์จากการวิวัฒน์ของอารยธรรมหงฮวง
“ทุกท่าน อารยธรรมหงฮวงถือกำเนิดขึ้นใหม่หลังจากล่มสลาย วิวัฒน์เป็นระบบอารยธรรม ‘ใหม่’!
แม้จะยังไม่แน่ใจว่าอารยธรรมใหม่นี้จะเป็นอย่างไร แต่ด้วยสติปัญญาของหวังอี้ โลก ‘ใหม่’ ใบนี้น่าจะไม่มีปัญหา
ข้อนี้ ข้าคิดว่าเหล่าขุนนางที่รักคงไม่มีผู้ใดคัดค้านกระมัง?!”
“เหยียนหวงในปัจจุบัน กลายเป็นดินแดนแห่งการบำเพ็ญเซียนอย่างแท้จริงแล้ว แค่หญิงชราที่ออกมาซื้อกับข้าวคนหนึ่ง ก็สามารถตบตีผู้ใช้พลังเหนือสามัญของจักรวรรดิอื่นได้อย่างง่ายดาย!”
“นับเป็นโชคของเหยียนหวงของข้าโดยแท้!”
“โดยเฉพาะตำหนักกุศล ที่เปิดเส้นทางสู่การบำเพ็ญเซียนของปวงชนโดยตรง
ขอเพียงสี่แดนศักดิ์สิทธิ์ขยายการรับศิษย์อย่างเต็มรูปแบบ ไม่นานจักรวรรดิของพวกเราก็จะเข้าสู่ยุคเจริญรุ่งเรืองที่เต็มไปด้วยเซียนเดินดิน!”
“ฝ่าบาท กระหม่อมขอเสนอให้นำตำราฝึกตนในสมาคมดวงดาวมารวบรวม จัดทำเป็นรูปเล่ม แล้วในนามของราชสำนัก แจกจ่ายไปยังสถาบันการศึกษาต่างๆ เพื่อฝึกฝนชาวเหยียนหวงเป็นรุ่นๆ...
แน่นอนว่า เรื่องการปลุกพลังดวงดาวก็มิอาจละทิ้งได้ เพราะอย่างไรเสียทั้งสองอย่างก็ไม่ได้ขัดแย้งกัน!
ส่วนสี่แดนศักดิ์สิทธิ์และเกาะเซียนเผิงไหล กระหม่อมคิดว่ายังไม่ควรขยายการรับศิษย์จะดีกว่า
พวกเขาห้าขุมพลังนี้มีสถานะอยู่เหนือสามัญ จึงจะสามารถข่มขวัญเหล่าผู้คิดละเมิดกฎหมายได้”
“ตอนนี้ พวกเรากำลังเผชิญกับปัญหาไม่น้อย ประชาชนในเหยียนหวงเนื่องจากพลังที่เพิ่มขึ้น ทำให้ความสามารถในการผลิตลดลง โดยเฉพาะเหล่าเกษตรกร
หากพวกเขาไม่ทำนา เสบียงอาหารของพวกเราจะประสบกับบททดสอบที่หนักหน่วง!”
“ข้าคิดว่านี่ไม่ใช่ปัญหา เจ้าของดวงดาวของเหยียนหวงมีนับพันนับหมื่น หลายดาวเคราะห์เป็นดาวเคราะห์อารยธรรมธรรมดา ก็แค่ให้สิ่งมีชีวิตบนดาวเคราะห์ของพวกเขาเพาะปลูก แล้วนำผลผลิตออกมาก็สิ้นเรื่องมิใช่รึ?!”
“แม้จะพูดเช่นนั้น แต่จักรวรรดิของพวกเราก็มิอาจละเลยปัญหาเสบียงอาหารได้
มิฉะนั้น นานวันเข้าจะเกิดผลลัพธ์ที่คาดไม่ถึง!”
“อันที่จริง ปัญหาเสบียงอาหารไม่ต้องกังวลมากนัก
เหยียนหวงในปัจจุบัน ไม่ใช่เหยียนหวงในอดีตแล้ว
เมื่อพลังของประชาชนเพิ่มขึ้น การพึ่งพาอาหารก็จะค่อยๆ ลดลง
แม้จะมีเพียงไม่กี่คนที่ทำนา ก็ยังคงได้รับอาหารจำนวนมาก!”
“เรื่อง ก็เป็นเช่นนั้น แต่ข้ายังคงกังวล หากปล่อยให้ประชาชนไม่ทำอะไรเลย วันๆ เอาแต่เที่ยวเตร่ นานวันเข้าจะเกิดเรื่องที่ควบคุมไม่ได้
พวกเราชาวเหยียนหวงมีคำกล่าวเก่าแก่ว่า ผู้มีวรยุทธ์มักใช้กำลังฝ่าฝืนกฎหมาย!
การที่พลังเพิ่มขึ้น มิใช่เรื่องดีเสมอไป
การกำหนดกฎหมายและข้อบังคับที่สอดคล้อง และจัดตั้งหน่วยงานบังคับใช้ ถึงจะสามารถควบคุมการกระทำผิดกฎหมายของคนบางกลุ่มได้”
“เป็นปัญหาจริงๆ ช่วงนี้เกิดเหตุทะเลาะวิวาทขึ้นไม่น้อย!”
“ดูท่า พวกเราต้องหารือว่าจะเปลี่ยนแปลงสถานการณ์ปัจจุบันนี้อย่างไร ควรจะหาข้อสรุปออกมาให้ได้!”
“.”
เมื่อเหล่าขุนนางบุ๋นบู๊ได้หยิบยกปัญหาที่อาจจะเกิดขึ้นหรือเกิดขึ้นแล้วขึ้นมา ในที่สุด เจ้าพนักงานจดบันทึกก็ได้รวบรวมประเด็นทั้งหมดและบันทึกเป็นฎีกาถวายแด่องค์จักรพรรดิ
จากนั้น จึงเริ่มหารือทีละเรื่อง กำหนดมาตรการ และในที่สุดก็ให้สภาราชมนตรีประกาศและบังคับใช้
ในบรรดาข้อสรุปเหล่านั้น มีหลายข้อที่น่าสนใจ
หนึ่ง การประลองยุทธ์แห่งเหยียนหวง!
วัตถุประสงค์ของการประลองยุทธ์นั้นเรียบง่าย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจของชาวเหยียนหวง เพื่อเป็นที่ระบายพลังงานอันล้นเหลือของพวกเขา
พร้อมกันนั้น ก็เพื่อทดสอบพลังรบที่แท้จริงของประชาชน
พร้อมกันนั้นก็เพื่อปลูกฝังแนวคิดที่ถูกต้องให้แก่พวกเขา เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้กลายเป็นคนชั่วที่ก่อความวุ่นวายเพราะพลังที่เพิ่มพูนขึ้น!
สอง การนำเข้าบุคลากร!
เนื่องจากพลังของชาวเหยียนหวงเพิ่มขึ้น ผลผลิตจึงลดลงอย่างฮวบฮาบ การนำเข้าบุคลากรจากต่างแดนจึงเป็นสิ่งจำเป็น
ขอเพียงอีกฝ่ายยินดีมาทำงานพื้นฐานในเหยียนหวง เช่น ทำนา เก็บกวาดขยะ จัดการสิ่งปฏิกูล เป็นต้น ก็จะได้รับรางวัลตามสมควร
หากมีผลงานโดดเด่นเป็นพิเศษ สามารถให้รางวัลเป็นหินวิญญาณ ผลไม้วิญญาณ น้ำพุวิญญาณ และสิ่งของอื่นๆ
ทำงานหนักสามสิบปี ระหว่างนั้นไม่มีการกระทำผิดกฎหมายใดๆ สามารถอนุญาตให้พวกเขามีโอกาสเข้าร่วมเป็นพลเมืองของเหยียนหวงได้
สรุปคือ การวาดฝันอันสวยหรูต่างๆ นานา
มีเป้าหมายเพียงหนึ่งเดียว นั่นคือนำเข้า “แรงงาน”
ข่าวนี้ สำหรับประชาชนของจักรวรรดิอื่น ไม่ต้องสงสัยเลยว่านี่คือลาภลอยจากสวรรค์โดยแท้
ความแข็งแกร่งของเหยียนหวงเป็นที่ประจักษ์ ทุกคนล้วนเป็นดั่งมังกร หากสามารถเข้าร่วมได้ ก็ย่อมกลายเป็นยอดคนในหมู่คนอย่างแน่นอน
ส่วนเรื่องการเป็นแรงงาน พวกเขาไม่สนใจ
โดยเฉพาะประชาชนที่อยู่ในประเทศที่ล่มสลายไปแล้ว อยู่ในภาวะภัยพิบัติ
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นข่าวดีอย่างยิ่ง!
สาม จัดตั้งสำนักยุทธ์ สร้างหน่วยงานตรวจสอบ!
สร้างระบบการฝึกฝนตามลำดับขั้น คัดเลือกอัจฉริยะ...
สี่, ห้า...
มีการกำหนดข้อบังคับมากมาย ทั้งหมดให้สภาราชมนตรีไปประกาศและบังคับใช้
ชั่วขณะหนึ่ง ประชาชนต่างชาติที่ได้รับข่าว ต่างก็พากันแย่งชิงกันเดินทางไปยังเหยียนหวง
“ชาวเหยียนหวงทุกคนล้วนเป็นดั่งมังกร แม้แต่ข้าวธรรมดาๆ ก็ยังมีสรรพคุณยืดอายุขัยได้!”
“อากาศของเหยียนหวงหอมหวาน สูดดมแล้วสามารถเสริมสร้างร่างกายได้!”
“น้ำของเหยียนหวงก็เช่นกัน ดื่มแล้วสามารถเปลี่ยนแปลงคุณสมบัติของร่างกายได้!”
“ขอเพียงพวกเราตั้งใจทำงาน ก็จะได้รับรางวัลของเหยียนหวง
ผ่านช่วงทดลองงานของเหยียนหวง ก็จะสามารถเข้าร่วมเป็นพลเมืองของเหยียนหวงได้ ได้รับสวัสดิการของเหยียนหวง”
“ข้าจะไปเหยียนหวง ต่อให้ต้องตายข้าก็จะไป”
“ไป พวกเราไปเป็นเพื่อนกัน!”
“.”
ในไม่ช้า ทั่วโลกก็เกิดปรากฏการณ์การย้ายถิ่นฐานของประชากรจำนวนมาก
ไม่มีข้อยกเว้น ทั้งหมดล้วนมุ่งหน้าไปยังเหยียนหวง
ด้วยเหตุนี้ สถานการณ์โลกจึงเกิดการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่
ประเทศเล็กๆ จำนวนไม่น้อย จึงล่มสลายลง
เมื่อเทียบกับการดิ้นรนอย่างยากลำบากในดินแดนอันแห้งแล้งของตนเอง ไม่สู้ไปทำงานที่เหยียนหวง
อนาคตอาจจะได้เป็นพลเมืองของเหยียนหวง มีอะไรที่จะไม่ดีอีกเล่า!
【ติ๊ง!】
【เจ้าของดวงดาวจำนวนมากสวามิภักดิ์ต่อชาติอื่น ทำให้ประเทศล่มสลาย ทรัพยากรถูกทิ้งร้างอย่างรุนแรง
มิติปลุกพลังตัดสินใจนำทรัพยากรของประเทศที่ล่มสลายเข้าสู่ทวีปปลุกพลัง เพื่อใช้เป็นรางวัล!】
“ทวีปปลุกพลัง?”
หวังอี้เลิกคิ้ว นี่เป็นคำศัพท์ใหม่ เป็นเรื่องที่แม้แต่สมาคมดวงดาวก็ไม่เคยรู้มาก่อน
“ที่นี่คือที่ใด?!”
หวังอี้รู้สึกสงสัยเล็กน้อย
พลันโคจรพลังแห่งคทามหาเต๋า ระดมมหาเต๋าแห่งกาลเวลา มหาเต๋าแห่งโชคชะตา มหาเต๋าแห่งเหตุและผล และมหาเต๋าอื่นๆ เพื่อสืบหาข้อมูลของทวีปปลุกพลัง
ในไม่ช้า ภาพบางส่วนเกี่ยวกับทวีปปลุกพลังก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าหวังอี้ แต่ในไม่ช้าภาพเหล่านั้นก็ถูกพลังอันลึกลับยากหยั่งถึงขัดขวาง
เมื่อเขาสืบหาอีกครั้ง ก็ไม่สามารถสืบหาเศษเสี้ยวใดๆ เกี่ยวกับทวีปปลุกพลังได้อีก ทุกครั้งที่เขาจะสืบหาข้อมูลของทวีปปลุกพลัง ก็มักจะมีพลังลึกลับออกมาขัดขวางเสมอ
ทว่า เขาผ่านภาพที่สืบหาได้ก่อนหน้านี้ ก็พอจะเข้าใจอย่างคร่าวๆ แล้วว่า “ทวีปปลุกพลัง” นั้นคือสิ่งใด!
ทวีปปลุกพลัง สถานที่อันลึกลับยากหยั่งถึงในมิติปลุกพลัง ภายในนั้นมีสิ่งมีชีวิตที่แข็งแกร่งอาศัยอยู่ เช่น อสูรยักษ์แห่งห้วงดาราที่กลืนกินอารยธรรมดาวเคราะห์ ก็ออกมาจากทวีปปลุกพลัง
“ที่แท้ในมิติปลุกพลัง ยังมีสถานที่ลึกลับเช่นนี้อยู่...”
หวังอี้ยิ้มบางเบา!
จากนั้น เขาก็ถอนสามพันมหาเต๋ากลับคืนมา ทอดสายตามองไปยังโลกหงฮวง
แม้ทวีปปลุกพลังจะลึกลับเพียงใด แต่ในอนาคตย่อมมีวันได้เข้าไปสัมผัส...